حسین رویوران*: رژیم صهیونیستی در فلسطین موجودیت غاصبانه خود را اعلام کرده و به دنبال تثبیت آن است. این رژیم زمانی که قدس را در سال ۱۹۶۷ میلادی اشغال کرد، به فاصله بسیار کوتاهی این مکان شریف را به عنوان پایتخت ابدی خود اعلام کرد که این اقدام برخلاف متن قطعنامههای ۲۴۲، ۳۳۸ و ۱۸۵۰ است. تمام این قطعنامهها بر این موضوع دلالت دارند که قدس شریف و همه اراضی آن جزو مناطق اشغالی به حساب میآید. با این وجود طرح موضوع انتقال پایتخت رژیم صهیونیستی میتواند به دلایل متعددی باشد که در ادامه به آن اشاره خواهم داشت.
نقش ایالات متحده در نقشه جدید رژیم صهیونیستی
امروز رئیسجمهور آمریکا، دونالد ترامپ در داخل ایالات متحده با مشکلات عدیدهای مانند کاهش محبوبیت، محاکمه اطرافیان و... روبهرو است و امکان دارد با این اقدام به دنبال جذب حمایت لابی صهیونیستی در آمریکا باشد تا از سقوط خود جلوگیری کند. بدین ترتیب طرح موضوع انتقال پایتخت به قدس میتواند تأثیر فراوانی بر رسیدن ترامپ به هدفش داشته باشد.
شکستهای متعدد جبهه آمریکایی/ اسرائیلی در منطقه
در حال حاضر محور آمریکایی/ اسرائیلی با مشکلات متعددی در منطقه غرب آسیا روبهرو است و هم اکنون نیز شاهد آن هستیم که آخرین تلاش آنها در یمن برای روی کار آوردن مجدد عبدالله صالح، با کشته شدن این شخص عملاً با بنبست روبهرو شد. این موارد نشان دهنده آن است که پیروزیهای متعددی در منطقه برای جبهه مقاومت به دست آمده است و اعلام قدس به عنوان پایتخت رژیم صهیونیستی، خلق یک پیروزی در مقابل شکستهای پشت سر هم است. آنها تصور میکنند این کار نوعی قدرتنمایی است اما باید توجه داشته باشند که این اعلام با واکنشهای بسیار محکمی چه در داخل سرزمینهای اشغالی و چه در سراسر جهان اسلام روبهرو شد که این میتواند برای اسرائیل خطرناک باشد.
عدم تصرف قدس پس از ۵۰ سال جنگ
فراموش نکنیم ایجاد رژیم صهیونیستی بر اساس یکسری از آموزههای انحرافی یهودی است که بر اساس آن یهود باید به منطقه بازگردد و قدس را هم به عنوان مرکز خود قرار دهد، بنابراین تصرف قدس برای رژیم صهیونیستی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. این در حالی است که امروز پس از ۵۰ سال جنگ و خونریزی به هیچ نتیجهای نرسیدهاند و برخلاف آن حتی انتفاضههای مردم فلسطین نیز حول محور قدس شکل گرفته است؛ انتفاضه اول به طور کامل برای قدس بود، انتفاضه دوم در سال ۲۰۰۰ نیز زمانی شکل گرفت که شارون وارد قدس شد و مردم در واکنش به آن قیام کردند و این انتفاضه تا چند سال هم ادامه داشت. انتفاضه چاقو که از چند سال قبل آغاز شده است نیز باز هم برای قدس بوده است. چند وقت قبل که رژیم صهیونیستی برای ورود به مسجدالاقصی دستگاههای الکترونیکی و دوربین قرار داده بود، شاهد آن بودیم که مردم قدس همه کارهای خود را رها کرده و دست به اعتراض زدند و به این ترتیب رژیم صهیونیستی ناچار به جمعآوری آن دستگاهها شد. همه این موارد نشان میدهد دشمن در وضعیت مناسب و برتر قرار ندارد و برای همین نقشههای جدیدی را طراحی میکند. امروز هم اگر این اتفاق بیفتد قطعا با واکنشهای مردمی مواجه خواهد شد.
عدم توانایی رژیم صهیونیستی در جنگهای نامنظم
از زمانی که بذر غده سرطانی تشکیل رژیم صهیونیستی در یک منطقه کاملاً اسلامی کاشته شد، ایالات متحده و غرب با ایجاد همپیمانی با این رژیم به طور کامل از آن حمایت کرده و سلاحهای کیفی خود را در اختیار آن قرار دادند و به کمک همین حمایتها، رژیم صهیونیستی در جنگهای کلاسیک دست برتر را داشت اما شکست رژیم صهیونیستی در سال ۲۰۰۶ از حزبالله لبنان، این رژیم را وارد بحران راهبردی جدیدی کرد که همچنان این بحران ادامه دارد و عملاً توانایی لازم برای یکسره کردن کار را ندارد. به همین دلیل است که میبینیم رژیم صهیونیستی به جای تکیه بر نقاط قوت خود، به نقاط ضعف حریف دقت و از آن ناحیه ضربه را وارد میکند. راهبرد اسرائیل تا قبل از سال ۲۰۰۶ «برتری نظامی» بود اما از جنگ ۳۳ روزه به این سو، راهبرد رژیم صهیونیستی به «ایجاد ناامنی در منطقه برای امنیت اسرائیل» تبدیل شده است. ناامنیهای منطقه اعم از سوریه، یمن و... همه ریشه در راهبرد جدید رژیم صهیونیستی دارد و اگر اسرائیل از حداقل توانایی و آمادگی داخلی برای پایان دادن به بحران برخوردار بود، حتما این کار را انجام میداد. همانطور که اشاره شد، داشتن برتری نظامی موجب میشد رژیم صهیونیستی، ارتشهای عربی را به صورت انفرادی و جمعی شکست دهد. به همین ترتیب شاهد آن بودیم که در جنگهای ۱۹۴۸ (در مقابل ارتشهای عربی)، ۱۹۵۶(در مقابل مصر)، ۱۹۶۷ (در مقابل مصر، اردن و سوریه) و ۱۹۷۳ (در مقابل مصر و سوریه) در مدت کوتاهی پیروزی از آن رژیم صهیونیستی شد. اما در جنگ ۳۳ روزه سال ۲۰۰۶ بهرغم اینکه رژیم صهیونیستی همه این برتریها را دارا بود، با شکست روبهرو شد و گروه وینوگراد را برای بررسی این شکست تشکیل داد و این گروه نیز گزارش مفصلی از وضعیت جنگ نامتقارن حزبالله ارائه کرد.
بحرانهای داخلی رژیم صهیونیستی و آینده این رژیم
رژیم صهیونیستی از جامعهای یکدست تشکیل نشده است، بلکه متشکل از افرادی از حدود ۸۰ ملیت است که مهمترین احساس مشترک آنها، مهاجرت به این منطقه است. طبیعتاً افرادی که سرزمینی را از آن پدران و اجداد خود بدانند، احساس تعلق بیشتری به آن دارند. این حس تعلق اما در حال حاضر میان ساکنان مناطق رژیم صهیونیستی وجود ندارد. نکته دیگری که درباره وضع فعلی اجتماعی رژیم صهیونیستی وجود دارد، از این قرار است که شاخص همبستگی اجتماعی با وضع بسیار نامناسبی روبهرو است و گروههای خرد زیادی در آن به وجود آمدهاند. در حال حاضر اگرچه احزاب بزرگ در اسرائیل موجودیت دارند اما احزاب خرد فراوان دیگری وجود دارند که نشان از نوعی گسیختگی اجتماعی در آن است. از سوی دیگر هماکنون احزاب دینی که متحد اصلی حزب لیکود (به عنوان یکی از مهمترین احزاب رژیم صهیونیستی) به حساب میآیند، از محبوبیت بسیار کمی (زیر ۲۰ درصد) برخوردارند اما در عین حال نقشی اساسی دارند و بر اکثریت حکومت میکنند. سال ۲۰۱۲ نیز یک شورش اجتماعی و اقتصادی در داخل رژیم صهیونیستی به وجود آمد که نشان میدهد شکافهای اقتصادی در این رژیم بسیار بالاست. این شورش حدود ۹ ماه به طول انجامید و ۱۳ نفر نیز طی آن اقدام به خودسوزی کردند و آثار بدی را به جا گذاشت. اعتراضهای مکرر سیاهپوستان در رژیم صهیونیستی که عمدتاً از سودان و اتیوپی مهاجرت کردهاند و حمله آنها به فضاهای عمومی و بانکها نیز که حدود ۴ سال قبل به وجود آمد، نشان از بحرانهای متعدد در این جامعه کوچک دارد. بنابراین رژیم صهیونیستی در شرایط فعلی موجودیت خود را مدیون شرایط امنیتیای است که همواره با تاکید بر دشمن مشترک توانستهاند به نوعی اتحاد خود را حفظ کنند. از این رو رژیم صهیونیستی نمیتواند روی پای خود بایستد و وعدههای الهی و نیز شاخصهای اجتماعی از فروپاشی آن حکایت دارد.
* کارشناس مسائل منطقه
منبع: دفتر حفظ و نشر آثار
حضرت آیتاللهالعظمی خامنهای