|
اخبار
مرضیه برومند از خانه سینما رفت
استعفای مرضیه برومند از مدیرعاملی خانه سینما پذیرفته شد.
در متنی که دیروز ۱۶ آبان هیاترئیسه خانه سینما منتشر کرد، آمده است: «در تاریخ ۱۰ مهر ۱۴۰۲ خانم مرضیه برومند، مدیرعامل محترم خانه سینما، استعفای خود را به هیاترئیسه اعلام کردند. شرایط پیچیده حاکم بر سینمای ایران، تناقضات مدیریتی، مشکلات اقتصادی و فضاهای هیجانی تحمیل شده بر پیکر سینمای ایران، عرصه بسیار سختی را برای مدیریت این نهاد صنفی فراهم میکند که در طول این دوره نیز سخت و پیچیدهتر شد و بهرغم تلاشهای بیوفقه و دلسوزانه خانم برومند کار را برای ایشان دشوار کرد.
هیاترئیسه خانه سینما با درک این وضعیت و پس از جلسات متعدد، با احترام به جایگاه و شأن ارزشمند همکار گرامیمان، ضمن قدردانی از تلاشهای 8 ماهه صورتگرفته، با استعفای ایشان موافقت کرد».
***
آیین بزرگداشت آیتالله فاطمینیا امروز برگزار میشود
در آیین بزرگداشت مقام علمی و فرهنگی آیتالله سیدعبدالله فاطمینیا(ره) که ساعت ۱۵ امروز برگزار خواهد شد، آیتالله غلامرضا فیاضی رئیس مجمع عالی حکمت اسلامی، حجتالاسلاموالمسلمین مرتضی جوادیآملی رئیس بنیاد بینالمللی اسراء، منوچهر صدوقیسها مدرس و پژوهشگر حکمت و عرفان اسلامی، صباح زنگنه موسس اتحادیه جهانی تقریب مذاهب اسلامی و حجتالاسلاموالمسلمین سیدحسین فاطمینیا فرزند آیتالله فاطمینیا(ره) به ایراد سخن خواهند پرداخت.
در پایان این رویداد نیز از ویراست جدید مجموعه ۲جلدی «نکتهها از گفتهها»؛ گزیدهای از گفتارهای استاد فاطمینیا (ره) رونمایی خواهد شد.
آیتالله سیدعبدالله فاطمینیا (ره) تحصیل علوم دینی را نزد پدرش مرحوم آیتالله اصفیایی آغاز کرد و پس از آن نزدیک به ۳۰ سال نزد علامه حسن مصطفویتبریزی، از شاگردان آیتالله سیدعلی قاضی، به تربیت اخلاقی و عرفان عملی پرداخت. وی همچنین از محضر آیات عظام سیدمحمدحسین طباطبایی، سیدمحمدحسن الهی، محمدتقی بهجت، سیدرضا بهاءالدینی، محمدتقی آملی و محمدعلی اراکی نیز بهره فراوان برد و سالهای متمادی به پژوهش، خطابه و تربیت و پرورش علمی و دینی طلاب حوزههای علمیه و نسل جوان اهتمام کرد.
این استاد فقید پس از یک دوره بیماری، ۲۶ اردیبهشتماه سال ۱۴۰۱ در تهران رحلت کرد و در حرم حضرت فاطمه معصومه (س) به خاک سپرده شد. انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در خیابان ولیعصر(عج)، پایینتر از میدان منیریه، خیابان سرلشکر بشیری، پلاک ۷۱ واقع است.
***
مستند «بر سینمای ایران چه گذشت؟» در راه شبکه نمایش خانگی
مستند «بر سینمای ایران چه گذشت؟» که بهانهای برای تشکیل سلسلهنشستهایی با همین نام بوده، بهزودی در سکوهای انتشار شبکه نمایش خانگی عرضه میشود.
هادی فیروزمندی، مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی سوره که متولی برگزاری این نشستها است از پخش عمومی این مستند خبر داد و گفت: «احتمالا این مجموعهمستند از هفته آینده در پلتفرمهای شبکه نمایش خانگی عرضه خواهد شد، در واقع با سکوهای انتشار مذاکره شده و به احتمال زیاد هفته آینده عرضه میشود».
وی در رابطه با عرضه نشستهای متناظر با این مستند هم گفت: «همزمان با اکران این مستند نشستهای آن هم برگزار شده که این نشستها هم به صورت کامل ثبت و ضبط شده است و به دنبال این هستیم که فایل ویدئویی تکتک این نشستها را هم به همراه مستند در شبکه نمایش خانگی عرضه کنیم». مرحله دوم این نشستها از 13 تا 15 آبانماه در سینما آزادی با حضور هنرمندان و مدیران سینمایی برگزار شد.
***
گیشههای کره در تصرف «پسر و مرغ ماهیخوار»
انیمیشن ژاپنی تحسینشده «هایائو میازاکی» ۲ هفته پیاپی پیشتاز فروش سینماهای کرهجنوبی شده است.
«پسر و مرغ ماهیخوار» که به نظر میرسد آخرین فیلم بلند سینمایی هایائو میازاکی، استاد انیمیشن ژاپنی باشد، برای دومین آخر هفته در صدر باکس آفیس کرهجنوبی قرار گرفت و این در حالی بود که ۲ فیلم پرفروش «تیلور سویفت: تور دورهها» و فیلم ترسناک استرالیایی «با من صحبت کن» هم مدعی کسب این عنوان بودند. «پسر و مرغ ماهیخوار» در فاصله جمعه تا یکشنبه 2.49 میلیون دلار دیگر فروخت و این در حالی بود که هفته پیش از آن هم 4.55 میلیون دلار در تعطیلات آخر هفته افتتاحیه خود به دست آورده بود. این فیلم در طول روزهای هفته هم موفق ظاهر شد و در مجموع 11.1 میلیون دلار از ۲۵ اکتبر تاکنون کسب کرده است. جایگاه دوم کره هم به «پسران»، یک درام جنایی کرهای رسید که با تعویق اکرانش در حالی که در جشنواره بوسان سال پیش و در جشنواره روتردام ژانویه ۲۰۲۳ دیده شده بود، اواخر این هفته هفته 1.22 میلیون دلار و در ۵ روز اول اکرانش 1.82 میلیون دلار به دست آورد. در همین حال «قاتلان ماه کامل» مارتین اسکورسیزی در سومین آخر هفته اکرانش در کره ۹۶ هزار دلار فروش کرد و فیلم هشتم باکس آفیس شد. این فیلم از ۱۹ اکتبر تاکنون در مجموع 1.1 میلیون دلار فروش کرده است. ۶ عنوان از ۱۰ فیلم پرفروش کره متعلق به سینمای همین کشور است.
ارسال به دوستان
ارسال به دوستان
نگاهی به ژانر کمدی این روزهای سینما که مخاطبان بسیاری را به سالنهای نمایش کشانده است
تلخند کمدی
گروه فرهنگ و هنر: این روزها از هر چند خبر مرتبط با دنیای سینما حداقل یک خبر مربوط به ژانر کمدی است؛ ژانری که سالهاست به عنوان پولسازترین ژانر در سینمای ایران شناخته شده و تهیهکنندگان کاربلد بسیاری راه و رسم زیست از طریق ساختن فیلمهای کمدی و کسب درآمد میلیاردی از آن را یاد گرفتهاند. فقط کافی است نگاهی به آمار فروش فیلمها داشته باشیم. سالهاست ژانر کمدی صدرنشین پرفروشهای سینمای ایران شده است و هر بار با ورود فیلمهای کمدی بیشتر این آمار شکسته میشود اما سوال اینجاست: تا کی قرار است شاهد تولید فیلمهایی باشیم که به اسم کمدی هر محتوای بیارزش و گاه سخیفی را عرضه میکنند؟! تا کی قرار است از فروش میلیاردی فیلمها ذوقزده شویم و این میزان فروش را نشانه پیشرفت و رشد سینمای ایران بدانیم بیآنکه نگاهی به محتوای عرضه شده در این فیلمها داشته باشیم؟!
بهتر است در کنار توجه به گیشه و مقایسه آمار فروش فیلمها و میلیاردی شدن آنها نگاهی هم به تعداد مخاطبان این فیلمها داشته باشیم. وقتی مخاطبان یک فیلم به تعداد بیش از یک میلیون میرسد و این مرز را رد میکند، به یقین اتفاق خوشایندی رقم خورده است اما آیا هدف نزدیکتر کردن مخاطب به سینما با هر وسیله ممکنی است؟!
جامعه امروز به سمتی رفته است که اگر خانوادهای برای گذران اوقات فراغت رفتن به سینما را انتخاب کند و پای فیلمهای کمدی بنشیند، حتما دچار مشکل ردهبندی محتوای آثار خواهد شد؛ محتوایی که امروز در اکثر فیلمهای کمدی عرضه میشود، مناسب تمام اعضای خانواده نیست. منظور فراتر از آن است که تنها به این مساله بیندیشیم که محتوا مناسب کودکان و نوجوانان نیست؛ خیر! مساله متفاوتتر از آن است. گاه محتوای فیلم آنقدر سخیف است که اعضای بزرگسال یک خانواده هم از تماشای آن در کنار یکدیگر شرمنده و خجالتزده میشوند.
با نگاهی به معیارهای ساخت فیلم کمدی و پیشینه آن در جهان به عنوان نخستین خاستگاه آن، میبینیم این ژانر از ابتدا برای بیان موضوعات مهم و عمیقی شکل گرفته است. در واقع پس از جنگ اول جهانی و مشکلات پیشآمده ناشی از ویرانیها، فیلمسازان به دنبال بیان مفاهیم سیاسی و اجتماعی به ژانر کمدی رو آوردند. از همین رو معیارهایی جزئی و تکنیکی برای بیان محتوا در فرمی ویژه شکل گرفت.
اما سینمای کمدی در ایران سالهاست فرم را فراموش کرده و دست به عصا با محتواهایی که قدرت کمی برای خنداندن دارد، به استقبال مخاطبان میآید؛ محتوایی که حالا پس از چند فیلم دیگر جذابیت خود را از دست داده است یا دیگر کمتر مخاطب را جذب میکند.
اتفاقات دهه 60 برای اکثر مخاطبان سینمای امروز جالب توجه است. ساختن موقعیتهای متفاوت از لباس و شیوه آرایش و رویدادهای این دهه خاطرات بسیاری از مخاطبان را زنده میکند یا برای مخاطبانی که این دهه را زیست نکردهاند، خندهآور است اما تا کی این سوژه یعنی محتوای مرتبط با دهه 60 و استفاده از آرایش و نوع پوشش و لوکیشنهای این دهه میتواند مخاطب را جذب کند؟!
زاویه دیگر این ماجرا نگاه تحقیرآمیز به برخی هنجارهای مورد قبول جامعه است؛ به طور مثال به سخره گرفتن چهرهها یا تفکرات مذهبی در اکثر فیلمهای کمدی. با نگاهی به فیلمهای کمدی امروز سینما میتوانیم تقابل نگاه مذهبی و بیبند و باری را ببینیم. شاید پیش از این به کار بردن واژههایی همچون مشروب و نشان دادن آن جزو موارد ممنوع فیلمها بود اما با این بهانه که فیلم کمدی است و فضا برای فلان دهه، بیمحابا از کلمات و شوخیهای رکیک و جنسی استفاده میشود. حال در این شرایط باز هم میتوان به فروش فیلم و بالا رفتن مخاطب افتخار کرد؟!
سینمای کمدی امروز از چند منظر قابل بررسی است: 1- محتوای ارائهشده در فیلمهای کمدی که با گذر زمان بیشتر آنها دچار کلیشههایی همچون پرداختن به دهه 60 میشوند و بیآنکه نگاهی عمیق به مسائل روز داشته باشند، تنها با چند شوخی ساده و عاری از خلاقیت برای ایجاد موقعیت خندهدار کمترین تلاش را میکنند. نخستین خطری که با ادامهدار شدن این وضعیت ایجاد خواهد شد، تنزل سلیقه و نگاه مخاطبان سینماست. این فیلمساز است که با پرداخت به مسائل و دغدغه مردم جامعه خود، سطحی از آگاهی و مطالبه را در مخاطب ایجاد میکند. حال فیلمسازی که تنها هدف خود را خندان مخاطب از هر طریق ممکن میداند و در این مسیر دست به تولید فیلمی صرفا تجاری میزند، در بلندمدت ذائقه مخاطب را به پایینترین سطح ممکن تنزل میدهد. در این شرایط است که فیلمساز بیهیچ خلاقیتی در فرم و محتوا فیلمنامهای با متر و معیار فیلمنامههای پیشین مینویسد و جریان فکری و سلیقهای مخاطب را به دست میگیرد.
2- ژانر کمدی امروز به ژانری پولساز برای فیلمسازان داخلی تبدیل شده است. البته که هر زحمتی بهایی دارد اما با ادامهدار شدن این اوضاع سینمای کمدی و محتوای ارائه شده، چند برابر سودی که امروز نصیب فیلمسازان کمدی سخیف میشود، باید صرف ترمیم فرهنگ غلطی شود که به واسطه همین فیلمها ایجاد شده است. محتوای برخی فیلمها مصداق بارز این است که کسی فریاد میزند «مشکلی نیست اگر با هم نخندید، شما آزادید که به هم بخندید!»
در شرایطی که مردم جامعه با مسائل اقتصادی و اجتماعی مواجهند، سینما و فیلم کمدی، گریزگاهی است تا برای ساعاتی در کنار خانواده و دوستان از افکار روزمره فارغ شده و دل به لحظات شاد اما سالم بسپارند. از همین رو توجه فیلمسازان به ساخت فیلم کمدی قابل تحسین است اما آنچه رعبآور است، نگاه صرفا تجاری به این مساله است؛ نگاهی که امروز در اکثر فیلمهای کمدی شاهد آن هستیم.
برای نمونه «فسیل»؛ فیلمی که فروش بیش از 277 میلیاردی آن برخی مسؤولان فرهنگی کشور را بر آن داشت تا این فصل از سینمای ایران را خاصترین و بهیادماندنیترین دوره سینمایی کشور خطاب کنند، فیلمی است که در آن خیلی راحت صحبت از مستی و استفاده از موادمخدر و مشروب میشود تا با ایجاد موقعیت سخیف و مبتذل از بیننده خنده بگیرد. به وضوح در این فیلم روابط دوستانه خلاف عرف و شوخیهای جنسی و کلامی زننده را شاهد هستیم تنها با یک توجیه؛ فیلم کمدی است! گویی تنها کافی است فیلمنامهای سخیف زیر سایه ژانر کمدی برود تا به بهانه ایجاد موقعیت طنز هر محتوایی را به مخاطب عرضه کند. در واقع بیش از 5 میلیون مخاطب که درصد قابل توجه آن را نوجوانان تشکیل میدهند شاهد فیلمی بودند که محتوای ناهنجار و خلاف تربیت ایرانی - اسلامی دارد. با ادامهدار شدن فرآیند ساخت چنین فیلمهای کمدیای باید نشست و محاسبه کرد چند سال دیگر چقدر باید هزینه کرد تا آثار سوء فرهنگی ناشی از این فیلمها را برطرف کرد؛ فیلمهایی که با عادی نشان دادن روابط و نوع مواجهه با مسائل، دست به وارونهسازی و ایجاد فرهنگ غلطی میزنند که در آینده نزدیک نتیجهای جز قبحشکنی از برخی ناهنجاریها و عادیسازی روابط نادرست نخواهد داشت.
ارسال به دوستان
آب رفتن 100 سکهای جایزه جلال آلاحمد و پیدا کردن رقیب
شورایعالی انقلاب فرهنگی سال 87 تصویب کرد «برگزیدگان جایزه ادبی جلال آلاحمد 110 سکه بهار آزادی بگیرند» اما این جایزه بعد از مدتی به 30 سکه و در چند سال گذشته به 250 میلیون تومان رسید؛ جایزهای که حالا رقیب هم پیدا کرده است.
به گزارش فارس، رقم اعطایی به برندگان جایزه ادبی جلال آلاحمد در سالهای اخیر کم شده است، به طوری که اگر بخواهد مصوبه هیات امنایش در سال ۹۴ را که منجر به کاهش جایزه از ۱۱۰ به ۳۰ سکه شد، اجرا کند، باید به ازای هر برگزیده، ۹۰۰ میلیون تومان بپردازد اما در ۳ دوره گذشته پول جایگزین سکه شد و مبلغ جایزه از ۱۰۰ میلیون به ۲۵۰ میلیون تومان رسید.
این در حالی است که جشنواره شعر و داستان انقلاب، اگر در سالهای کرونایی هم برگزار میشد به لحاظ سنی همسن و سال بزرگترین جایزه ادبی کشور بود. این جشنواره به برگزیده بخش رمان خود، عددی نزدیک به ۲۰۰ میلیون تومان میپردازد که البته در کنار این عدد، ۳ هزار نسخه از کتاب را هم میخرد که در نهایت، حقالتالیف اثر به همین میزان بالا میرود. به عبارتی این جشنواره هم در مجموع به برگزیده خود همان ۲۵۰ میلیون تومان میدهد.
* نتوانستیم مبلغ جایزه را تأمین کنیم!
علت اینکه جایزه روز به روز کاهش مییابد، این است که در ماده ۱۳ آییننامه جایزه ادبی جلال، هزینههای لازم برای اجرای این طرح به صورت تبصرهای در بودجه سالانه معاونت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منظور میشود، بنابراین رقم جایزه جلال را دولت پرداخت میکند و شاید همین کافی باشد که بدانیم چرا طی این سالها جایزه کم و کمتر شده و حتی از مرزهای تعیینشده برای این جایزه هم پایینتر رفته است.
حسین نوشآبادی، سخنگوی وقت وزارت ارشاد سال ۹۴ درباره کاهش میزان جوایز در همان سالها که از ۱۱۰ سکه به ۳۰ سکه رسید، گفت: «مسؤولان برای تامین اعتبار آن با مشکل مواجه شدند، به همین خاطر شورای عالی انقلاب فرهنگی میزان سکههای این جایزه را کم کرد».
* برای پرداخت ۱۱۰ سکه به حمایت مجلس نیاز است
البته مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات درباره کاسته شدن از رقم جایزه جلال گفته است باید مجلس شورای اسلامی در بودجه وزارت ارشاد و به تبع، معاونت فرهنگی این وزارتخانه به این امر توجه داشته باشد. علی رمضانی همچنین از مجلس خواسته است در تأمین منابع، توجه بیشتری به حوزه فرهنگ و ادبیات داشته باشد.
مصوبهای که علی رمضانی از آن سخن میگوید اواخر دهه ۸۰ از سوی شورای عالی انقلاب فرهنگی برای جایزه جلال آلاحمد به تصویب رسید. در آن مصوبه آمده به برگزیدگان این جایزه باید ۱۱۰ سکه بهار آزادی اهدا شود. در دورههای اول نویسندهای برنده نشد اما سال ۹۰ منصور انوری برای نوشتن رمان ۱۲ جلدی «جاده جنگ» ۱۱۰ سکه بهار آزادی را برد و تنها کسی شد که توانست این جایزه را به نام خود ثبت کند. این ۱۱۰ سکه معادل تومانیاش ۶۵ میلیون بود و هر قطعه سکه در آن سال، ۵۹۰ هزار تومان میارزید!
از دوره ششم به بعد که برگزاری جایزه جلال به بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان منتقل شد، هیات امنا جایزه تصویب کرد که برگزیدگانش به جای ۱۱۰ سکه، ۳۰ سکه بهار آزادی بگیرند و تقدیریها هم به دلیل اینکه قانون مصوبی نداشتند، مبتنی بر جایزه برگزیده عددی در نظر گرفته میشد. برای مثال مقدار جایزه برای اثر شایسته تقدیر در دوره دوازدهم (سال ۱۳۹۸) مبلغ ۲۰ میلیون تومان بود.
* روند آب رفتن جایزه!
در دوره سیزدهم - سال ۱۳۹۹- برای دومین بار مسؤولیت جایزه ادبی جلال به خانه کتاب و ادبیات ایران برگشت تا مقدار جایزه برگزیدگان به ۱۵۰ میلیون تومان و شایسته تقدیر به ۳۰ میلیون تومان برسد.
مقدار جایزه بزرگ ادبی ایران که قرار بود ابتدا ۱۱۰ سکه بهار آزادی باشد بعد از چند دوره به ۳۰ سکه رسید و از سیزدهمین دوره جایزه جلال به بعد سکهای اهدا نشد بلکه پول، معادل سکه شد. مبلغ جایزه در پانزدهمین دوره جایزه جلال به ۲۵۰ میلیون تومان و اثر شایسته تقدیر نیز به ۵۰ میلیون تومان رسید. این در حالی است که به آثار شایسته تقدیر در سالهای ابتدایی دهه 90، ۲۵ سکه اهدا میشد.
ارسال به دوستان
هنرمندان امام رضایی مظلومیت مردم فلسطین را با آثارشان فریاد زدند
جمعی از هنرمندان تجسمی کشورمان در صحن قدس حرم مطهر امام رضا(ع) آثاری با موضوع فلسطین خلق کردند. این رویداد هنری با عنوان «من القدس الی القدس» به همت مرکز ارتباطات و رسانه آستان قدس رضوی و با هدف حمایت از مردم بیدفاع غزه برگزار شد و در آن ۱۴ نفر از هنرمندان برجسته تجسمی کشور آثار هنری خود را با موضوع فلسطین و جبهه مقاومت اسلامی خلق کردند. هنرمندان شاخص و برجسته کشورمان از جمله مسعود نجابتی، حسن روحالامین، علی بحرینی، علیرضا خالقی، عباس برزگرگنجی، احمد منصوب، مهدی میری، محمدعلی نادری، محسن اسدی، حمید قربانپور، مهدی امینی، سعید خاتمی، احمد پژمان و مهدی انفرادی در این رویداد بزرگ حضور داشتند.
ارسال به دوستان
|
|
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
|