انتخابات در سرزمین‌های اشغالی پایان گرفت و با وجود تبلیغات فراوان و دعوت احزاب و گروه‌های مختلف صهیونیستی برای شرکت شهرک‌نشینان در این انتخابات، استقبال چندانی از این انتخابات صورت نگرفت. در این رای‌گیری رقابت اصلی بین حزب راستگرای افراطی لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسبق رژیم صهیونیستی(درسال‌های 9-1996) و حزب کادیما به رهبری زیپی لیونی، وزیر خارجه کنونی این رژیم بود و بیشتر پیش‌بینی‌ها نشان از پیروزی حزب نتانیاهو داشت اما نتیجه انتخابات بر خلاف تمام پیش‌بینی‌ها با پیروزی حزب کادیما به رهبری لیونی خاتمه پذیرفت و وی در صورت تشکیل کابینه به‌عنوان دومین زن بعد از گلدا مایر به
نخست وزیری رژیم صهیونیستی دست خواهد یافت. لیونی در حالی وارد بازی انتخاباتی در رژیم صهیونیستی شد که بیشتر تحلیلگران سیاسی شانس بیشتری را برای حزب لیکود قائل بودند. لیونی در 2جنگ نافرجام با حزب‌الله و حماس هرکدام به شکلی حضور يافت و از طرفی بشدت از سوی جدی‌ترین رقیبش یعنی نتانیاهو تحت فشار قرار داشت اما نتیجه چیز دیگری را نشان داد و حزب کادیما توانست هرچند به صورت شکننده اما بیشتر کرسی‌های کنیست را به خود اختصاص دهد. در اینجا به برخی از دلایل اصلی پیروزی حزب کادیما در این انتخابات اشاره می‌کنیم.
1- نتانیاهو در حالی وارد صحنه انتخابات شد که یک لقب نامیمون را با خود به یدک می‌کشید و آن هم لقب بدترین نخست وزیر تاریخ رژیم صهیونیستی است. وی در انتخابات 1996 با یک پیروزی شکننده توانست رقیب خود شیمون پرز را از رسیدن به نخست وزیری باز دارد. وی که بین سال‌های 1996 تا 1999 نخست وزیر بود به زعم صهیونیست‌ها یکی از ضعیف‌ترین عملکردها را داشته است. وی ناچار شده بود به‌رغم مخالفت محافظه‌کاران با پیمان اسلو، از هبرون عقب نشینی کند و صهیونيست‌ها علت اصلی این مساله را ضعف کابینه نتانیاهو می‌دانستند و بالاخره کابینه وی در ۱۹۹۹ سقوط کرد و ایهود باراک از حزب کارگر با اختلاف زیادی نتانیاهو را شکست داد و نخست وزیر شد.
2- به نظر می‌رسد، به‌رغم داشتن روحیه
جنگ‌طلبی میان مسؤولان رژیم صهیونیستی،
شهرک‌نشینان صهیونیست از جنگ‌های این رژیم خسته و هراسناک شده‌اند لذا روحیه جنگ طلبی در انتخابات اخیر رژیم صهیونیستی عامل منفی محسوب می‌شده و باید گفت، به رغم جنگ افروز بودن لیونی، سابقه نتانیاهو نشان می‌دهد که وی به مراتب جنگ طلب‌تر است. نتانیاهو در بیت المقدس (اورشلیم) بزرگ شده و دوران دبیرستان خود را در آمریکا در کنار پدربزرگش که استاد تاریخ در آمریکا بود گذراند. در سال ۱۹۶۷ به اراضی اشغالی بازگشته است و اگر لیونی در دو جنگ اخیر رژیم صهیونیستی حضور داشته است، سابقه حضور نتانیاهو در جنگ با فلسطینیان به سال 1967 و جنگ‌های 6 روزه بر می‌گردد. وی بعد از آن هم کمابیش در اکثر جنگ‌های رژیم صهیونیستی و فلسطینیان با مسؤولیت‌های مختلف حضور داشته است.
3- اما یکی از مهم‌ترین دلایل پیروزی لیونی مساله امنیت در مناطق اشغالی است. بعد از جنگ 22روزه رژیم صهیونیستی با مقاومت و صرف هزینه‌های هنگفت مالی، انسانی و حیثیتی برای صهیونیست‌ها و عدم نتیجه گیری مناسب از این جنگ‌ها، صهیونيست‌ها از جنگ با فلسطینیان بشدت سرخورده شده‌اند و هرگونه جنگ بیشتری را به ضرر خود و بر ضد امنیت شهروندان می‌دانند كه این مساله در اظهارات آنها کاملا مشخص است لذا سران کنونی رژیم اشغالگر در حال دست یافتن به یک آتش‌بس با فلسطینیان هستند به گونه‌ای که امید می‌رفت که آتش‌بس 18 ماهه‌ای بین سران کنونی تل‌آویو و حماس برقرار شود و گذرگاه‌های نوار غزه هم بازگشایی شود، اما در مقابل یکی از تبلیغات اصلی نتانیاهو تأکید بر عدم ادامه روند سازش بود. وی مدعی بود که به محض رسیدن به نخست وزیری، جنگ تازه‌ای را علیه حماس در نوار غزه آغاز خواهد کرد که نابودی مقاومت را رقم خواهد زد. بنابراین پیروزی وی به مفهوم آغاز جنگی قریب‌الوقوع‌تر بود؛ جنگی که مدت، خسارت و تبعات نامعلومی را برای صهیونیست‌ها به دنبال داشت و لذا به نظر می‌رسد که هر چند لیونی دارای سوابق صلح‌طلبانه‌ای نیست و جنگ‌افروزی‌های زیادی داشته است اما شواهد نشان می‌دهد که وی امیدواری کمتری به پیروزی در جنگ با فلسطینیان دارد و امکان بروز جنگ در کابینه لیونی کمتر خواهد بود، بنابراین صهیونیست‌ها با انتخاب وی امیدوارند که لااقل شاهد جنگ با تاخیر بیشتری باشند. از این رو پیروزی نتانیاهو امنیت صهیونیست‌ها را با مخاطرات بیشتری مواجه می‌ساخت.
به واقع شهرک‌نشینیان صهیونیست به ناچار از میان 2 گزینه نه بد و بدتر که بدتر و بدترین، کوشیدند که بدتر را انتخاب کنند. هرچند که هنوز این امکان وجود دارد که نتانیاهو از سوی پرز به‌عنوان مأمور تشکیل کابینه معرفی شود. سخن آخر اینکه به نظر می‌رسد به‌رغم تمام این مسائل، پیروزی حزب کادیما به رهبری لیونی، کاملا شکننده بوده است و وی نتوانسته اکثریت محسوسی را به دست آورد و احتمال بروز مشکلاتی در تشکیل کابینه از سوی وی وجود خواهد داشت و علی‌القاعده لیونی در غیاب دو حزب لیکود و کار هرگز نخواهد توانست کابینه‌ای تشکیل دهد و تشکیل کابینه مشترک کادیما با لیکود به ریاست دوره‌ای رهبر 2حزب، بعید نیست. اما در هر صورت به نظر نمی‌رسد که شاهد تحولات خاصی در مواضع رژیم صهیونیستی و روابط آن با دیگر دولت‌ها و بویژه فلسطینیان باشیم و هر چند در صورت موفقیت نهایی لیونی احتمال بروز جنگ با فلسطینيان در مقایسه با نتانیاهو اندکی کمتر خواهد شد اما باید گفت که روابط مقاومت و رهبران رژیم صهیونیستی از هر حزب و گروهی که باشند همانند بمب یا فتیله روشنی است که هر آن، امکان انفجار خواهد داشت. انتخاب بین بدتر و بدترین
انتخابات در سرزمین‌های اشغالی پایان گرفت و با وجود تبلیغات فراوان و دعوت احزاب و گروه‌های مختلف صهیونیستی برای شرکت شهرک‌نشینان در این انتخابات، استقبال چندانی از این انتخابات صورت نگرفت. در این رای‌گیری رقابت اصلی بین حزب راستگرای افراطی لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسبق رژیم صهیونیستی(درسال‌های 9-1996) و حزب کادیما به رهبری زیپی لیونی، وزیر خارجه کنونی این رژیم بود و بیشتر پیش‌بینی‌ها نشان از پیروزی حزب نتانیاهو داشت اما نتیجه انتخابات بر خلاف تمام پیش‌بینی‌ها با پیروزی حزب کادیما به رهبری لیونی خاتمه پذیرفت و وی در صورت تشکیل کابینه به‌عنوان دومین زن بعد از گلدا مایر به
نخست وزیری رژیم صهیونیستی دست خواهد یافت. لیونی در حالی وارد بازی انتخاباتی در رژیم صهیونیستی شد که بیشتر تحلیلگران سیاسی شانس بیشتری را برای حزب لیکود قائل بودند. لیونی در 2جنگ نافرجام با حزب‌الله و حماس هرکدام به شکلی حضور يافت و از طرفی بشدت از سوی جدی‌ترین رقیبش یعنی نتانیاهو تحت فشار قرار داشت اما نتیجه چیز دیگری را نشان داد و حزب کادیما توانست هرچند به صورت شکننده اما بیشتر کرسی‌های کنیست را به خود اختصاص دهد. در اینجا به برخی از دلایل اصلی پیروزی حزب کادیما در این انتخابات اشاره می‌کنیم.
1- نتانیاهو در حالی وارد صحنه انتخابات شد که یک لقب نامیمون را با خود به یدک می‌کشید و آن هم لقب بدترین نخست وزیر تاریخ رژیم صهیونیستی است. وی در انتخابات 1996 با یک پیروزی شکننده توانست رقیب خود شیمون پرز را از رسیدن به نخست وزیری باز دارد. وی که بین سال‌های 1996 تا 1999 نخست وزیر بود به زعم صهیونیست‌ها یکی از ضعیف‌ترین عملکردها را داشته است. وی ناچار شده بود به‌رغم مخالفت محافظه‌کاران با پیمان اسلو، از هبرون عقب نشینی کند و صهیونيست‌ها علت اصلی این مساله را ضعف کابینه نتانیاهو می‌دانستند و بالاخره کابینه وی در ۱۹۹۹ سقوط کرد و ایهود باراک از حزب کارگر با اختلاف زیادی نتانیاهو را شکست داد و نخست وزیر شد.
2- به نظر می‌رسد، به‌رغم داشتن روحیه
جنگ‌طلبی میان مسؤولان رژیم صهیونیستی،
شهرک‌نشینان صهیونیست از جنگ‌های این رژیم خسته و هراسناک شده‌اند لذا روحیه جنگ طلبی در انتخابات اخیر رژیم صهیونیستی عامل منفی محسوب می‌شده و باید گفت، به رغم جنگ افروز بودن لیونی، سابقه نتانیاهو نشان می‌دهد که وی به مراتب جنگ طلب‌تر است. نتانیاهو در بیت المقدس (اورشلیم) بزرگ شده و دوران دبیرستان خود را در آمریکا در کنار پدربزرگش که استاد تاریخ در آمریکا بود گذراند. در سال ۱۹۶۷ به اراضی اشغالی بازگشته است و اگر لیونی در دو جنگ اخیر رژیم صهیونیستی حضور داشته است، سابقه حضور نتانیاهو در جنگ با فلسطینیان به سال 1967 و جنگ‌های 6 روزه بر می‌گردد. وی بعد از آن هم کمابیش در اکثر جنگ‌های رژیم صهیونیستی و فلسطینیان با مسؤولیت‌های مختلف حضور داشته است.
3- اما یکی از مهم‌ترین دلایل پیروزی لیونی مساله امنیت در مناطق اشغالی است. بعد از جنگ 22روزه رژیم صهیونیستی با مقاومت و صرف هزینه‌های هنگفت مالی، انسانی و حیثیتی برای صهیونیست‌ها و عدم نتیجه گیری مناسب از این جنگ‌ها، صهیونيست‌ها از جنگ با فلسطینیان بشدت سرخورده شده‌اند و هرگونه جنگ بیشتری را به ضرر خود و بر ضد امنیت شهروندان می‌دانند كه این مساله در اظهارات آنها کاملا مشخص است لذا سران کنونی رژیم اشغالگر در حال دست یافتن به یک آتش‌بس با فلسطینیان هستند به گونه‌ای که امید می‌رفت که آتش‌بس 18 ماهه‌ای بین سران کنونی تل‌آویو و حماس برقرار شود و گذرگاه‌های نوار غزه هم بازگشایی شود، اما در مقابل یکی از تبلیغات اصلی نتانیاهو تأکید بر عدم ادامه روند سازش بود. وی مدعی بود که به محض رسیدن به نخست وزیری، جنگ تازه‌ای را علیه حماس در نوار غزه آغاز خواهد کرد که نابودی مقاومت را رقم خواهد زد. بنابراین پیروزی وی به مفهوم آغاز جنگی قریب‌الوقوع‌تر بود؛ جنگی که مدت، خسارت و تبعات نامعلومی را برای صهیونیست‌ها به دنبال داشت و لذا به نظر می‌رسد که هر چند لیونی دارای سوابق صلح‌طلبانه‌ای نیست و جنگ‌افروزی‌های زیادی داشته است اما شواهد نشان می‌دهد که وی امیدواری کمتری به پیروزی در جنگ با فلسطینیان دارد و امکان بروز جنگ در کابینه لیونی کمتر خواهد بود، بنابراین صهیونیست‌ها با انتخاب وی امیدوارند که لااقل شاهد جنگ با تاخیر بیشتری باشند. از این رو پیروزی نتانیاهو امنیت صهیونیست‌ها را با مخاطرات بیشتری مواجه می‌ساخت.
به واقع شهرک‌نشینیان صهیونیست به ناچار از میان 2 گزینه نه بد و بدتر که بدتر و بدترین، کوشیدند که بدتر را انتخاب کنند. هرچند که هنوز این امکان وجود دارد که نتانیاهو از سوی پرز به‌عنوان مأمور تشکیل کابینه معرفی شود. سخن آخر اینکه به نظر می‌رسد به‌رغم تمام این مسائل، پیروزی حزب کادیما به رهبری لیونی، کاملا شکننده بوده است و وی نتوانسته اکثریت محسوسی را به دست آورد و احتمال بروز مشکلاتی در تشکیل کابینه از سوی وی وجود خواهد داشت و علی‌القاعده لیونی در غیاب دو حزب لیکود و کار هرگز نخواهد توانست کابینه‌ای تشکیل دهد و تشکیل کابینه مشترک کادیما با لیکود به ریاست دوره‌ای رهبر 2حزب، بعید نیست. اما در هر صورت به نظر نمی‌رسد که شاهد تحولات خاصی در مواضع رژیم صهیونیستی و روابط آن با دیگر دولت‌ها و بویژه فلسطینیان باشیم و هر چند در صورت موفقیت نهایی لیونی احتمال بروز جنگ با فلسطینيان در مقایسه با نتانیاهو اندکی کمتر خواهد شد اما باید گفت که روابط مقاومت و رهبران رژیم صهیونیستی از هر حزب و گروهی که باشند همانند بمب یا فتیله روشنی است که هر آن، امکان انفجار خواهد داشت. ارسال نظر
پربیننده