بردیا یادگاری:
زمانی که فرهاد مجیدی با حسرت به تیر دروازه نگاه می‌کرد و بابت موقعیت از دست رفته و ضربه‌ای که به زیر دروازه حریف زده بود فریاد می‌کشید، یاد آلکس دل‌پیرو مهاجم تیم ملی ایتالیا در جام جهانی 98 افتادیم که در بازی حساس مقابل فرانسه در مرحله یک چهارم نهایی با یک چرخش عالی از مدافعان سختگیر فرانسه گذشت و توپ را به سمت دروازه شلیک کرد، اما ضربه او با اختلاف یک کف دست از کنار تیر بیرون رفت تا ایتالیا در ضربات پنالتی بازی را به میزبان ببازد. دل‌پیرو در آن لحظات واکنش عجیبی از خود نشان داد، او به محض آنکه دوربین روی صورتش افتاد با 2 دست فاصله کمی را که توپش از کنار دروازه فرانسه بیرون رفت، نشان داد. این بزرگ‌ترین افسوس زندگی او است. درست مثل فرهاد مجیدی که گریزش از میان مدافعان شباب و ضربه پای چپش شایسته گل شدن بود اما لعنت به تیر دروازه.
بازی مورینیویی
شکل بازی استقلال در مسابقه مقابل الشباب بی‌شباهت به بازی‌های اینترمیلان در لیگ قهرمانان نبود. اینتر با دفاع و ضدحمله‌های ناگهانی به فینال لیگ قهرمانان رسیده است. اما نکته مهم این است که آنها همیشه در موقعیت «باید» گلشان را زده‌اند. اگر فرهاد مجیدی ضربه خود را وارد دروازه الشباب می‌کرد این اتفاق برای استقلال هم رخ داده بود. این نقطه کلیدی مسابقه‌ای بود که استقلال شایسته شکست در آن نبود.
چگونه گل خوردند؟
هر 2 گل الشباب در نیمه دوم به یک شکل به ثمر رسید. مدافعان استقلال هیچ فشاری روی مهاجمان حریف وارد نکردند تا گریز، چرخش و توپ‌سازی و گلزنی اتفاق بیفتد. دفاع تیمی مشکل همیشگی فوتبال ما است. اگر به شکل دفاع محسن یوسفی در صحنه گل سوم دقت کنید متوجه خواهید شد که ما چگونه صعود به مرحله بعدی را از دست دادیم.
یک بار دیگر کیانوش و کاظمی
استقلال بندرت از ترکیب رحمتی- حسین کاظمی سود برده است. هر وقت این دو هافبک دفاعی با هم در زمین هستند، نتیجه مورد نظر نصیب استقلال نشده است، این در حالی است که تجربه سال گذشته هم نشان می‌دهد استقلال با 2 هافبک بازی‌ساز همیشه بهتر بازی می‌کند. تعویض جان واریو در نیمه دوم با توجه به بازی پراشتباه رحمتی تصمیم چندان درستی نبود، گرچه جباری با تحرک خوب خود جان تازه‌ای به استقلال بخشید، اما ترکیب او و فابیو احتمالا می‌توانست بسیار مفیدتر باشد بویژه که الشباب در این لحظات دوباره به موقعیت دفاعی فرورفته و مقابل حملات استقلال به وضوح کم آورده بود.
باخت سرنوشت‌ساز؟
این مهم‌ترین شکست استقلال در این فصل بود که آرزوهای آسیایی این تیم را به کابوس تبدیل کرد. استقلال که در ادامه روند مثبت خود به رده دوم لیگ صعود کرده بود در صورت کسب پیروزی امسال را فوق‌العاده تمام می‌کرد. اما حالا 2 شکست ناسزاوارانه در جام حذفی و لیگ روی مغز هواداران است و عنوان دومی لیگ هم با توجه به قهرمانی سپاهان چنگی به دل نمی‌زند. با این اوضاع مشخص نیست که آیا واعظ‌آشتیانی باز هم روی حفظ صمدمرفاوی اصرار خواهد کرد یا نه؟ مربی‌ای که تیم بسیار خوبی را در اختیار داشت اما به هر دلیل نتایج خیلی دلچسبی نگرفت. گرچه این اواخر اوضاع در کنترل او به نظر می‌رسید.
خسته نباشد!
نباید از یاد ببریم که همیشه شکست بخشی از فوتبال است. گرچه این باخت برای استقلالی‌ها تلخ و آزاردهنده است اما آنها باید بدانند که بازیکنان تیم شایسته خسته نباشید و دست مریزاد هستند. آنها در بازی پريشب کمتر از استحقاق خود دشت کردند و این حقیقتی است که نباید از چشم پنهان بماند. در فوتبالی که نتیجه‌گرایی تبدیل به معضل آن شده است باید بدون توجه به دعواهای زرگری واعظ و قلعه‌نویی منصف و عادل قضاوت کرد.