قیمت بالا

نیم‌فصل اول لیگ بیست‌وپنجم برای استقلال، ترکیبی از سقوط و صعود بود؛ تیمی که با یک شروع ناامیدکننده، رفته‌رفته خودش را جمع‌وجور کرد و در هفته‌ پایانی نشانه‌هایی از بازگشت به مسیر رقابت نشان داد. در این فراز و فرود، عملکرد برخی بازیکنان بیش از بقیه زیر ذره‌بین رفت؛ بویژه خریدهایی که با برچسب «گران‌قیمت» وارد شدند. سعید سحرخیزان دقیقاً یکی از همین نام‌هاست؛ مهاجمی جوان که انتظارات از او، به‌مراتب بیشتر از خروجی نیم‌فصل اولش بود.
* شروع پرحاشیه در تیم ناآرام
استقلال فصل را با شکست در سوپرجام و تحقیر ۷-۱ برابر الوصل آغاز کرد؛ فضایی که برای هیچ مهاجمی، محیط ایده‌آلی نیست. تیم ریکاردو ساپینتو تازه در حال بازسازی ساختار ذهنی و فنی خود بود و خط حمله بیش از هر بخش دیگری دچار ناپایداری شد. در چنین شرایطی، سحرخیزان باید هم با فشار سکوها کنار می‌آمد و هم با انتظاراتی که قیمت انتقالش ایجاد کرده بود.
* اعداد، بی‌رحم و صریح
سحرخیزان در ۲۲ مسابقه و مجموعاً ۱۱۶۳ دقیقه حضور در زمین، فقط ۳ گل به ثمر رساند. یعنی به‌ طور میانگین هر ۳۸۷ دقیقه یک گل؛ آماری که برای مهاجمی با برچسب ۲ میلیون دلاری، چندان قابل دفاع نیست. او البته روی ۳ گل دیگر نیز نقش مستقیم داشت و در لیگ آسیا و لیگ برتر بی‌اثر نبود اما واقعیت این است که عددها معمولاً نخستین معیار قضاوت درباره مهاجمان هستند و این عددها فعلاً به نفع او شهادت نمی‌دهند.‌
* مهاجم دونده، نه تمام‌کننده
از نظر فنی، سحرخیزان مهاجمی مدرن محسوب می‌شود؛ بازیکنی که پرس از جلو، دوندگی مداوم و ایجاد اختلال در بازی‌سازی حریف را به‌خوبی انجام می‌دهد. سرعت و چابکی او، مخصوصاً در تیمی که مهاجمان دیگرش تحرک بالایی ندارند، یک امتیاز مهم است اما مشکل دقیقاً همین‌‌جاست: مهاجم نوک، پیش از هر چیز با گل قضاوت می‌شود، نه با کیلومتر دویدن.
* رقابتی که جدی نبود
یکی از دلایلی که سحرخیزان با وجود آمار نه‌چندان درخشان، بخش زیادی از فصل را مهاجم اول استقلال ماند، ضعف رقبای مستقیمش بود. محمدرضا آزادی و داکنز نازون نتوانستند فشاری واقعی برای گرفتن جایگاه او ایجاد کنند. در چنین فضایی، سحرخیزان بدون آنکه مجبور به جهش آماری شود، همچنان در ترکیب باقی ماند؛ مساله‌ای که شاید به ضرر خودش هم تمام شد.
* نیم‌فصل دوم؛ زمان قضاوت
نیم‌فصل دوم، زمان بهانه نیست. سحرخیزان باید نشان دهد این سرمایه‌گذاری سنگین، انتخاب درستی بوده است. اگر به حضور در تیم ملی و حتی رؤیای جام‌جهانی فکر می‌کند، باید بازدهی‌اش را بالا ببرد. دوندگی و بازی تیمی لازم است اما کافی نیست. مهاجم باید گل بزند. قضاوت نهایی درباره سحرخیزان، نه با امید، بلکه با عملکرد نیم‌فصل دوم نوشته خواهد شد.