به گزارش وطن امروز روزنامه آمریکایی «هیل» در گزارشی به قلم فیلیپ تیموتیجا در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ نوشت که تئودور روزولت، ناو اصلی گروه رزمی ناو هواپیمابر نهم آمریکا، روز یکشنبه سن‌دیگو را ترک کرده است. بر اساس این گزارش، قرار است این ناو جایگزین یو‌اس‌اس جورج واشنگتن شود که از ژاپن به منطقه عملیاتی فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) اعزام شده بود.
تصاویر ماهواره‌ای و رصد تحرکات دریایی نیز حرکت ناوگروه روزولت در دریای چین جنوبی به سمت غرب را نشان می‌دهد. با این حال، سخنگوی ناوگان اقیانوس آرام آمریکا در اظهارنظری رسمی به هیل گفته است که این ناو در حال انجام عملیات معمول در حوزه عملیاتی ناوگان سوم نیروی دریایی آمریکاست؛ توضیحی که با گزارش رسانه‌ها درباره مقصد احتمالی آن در خاورمیانه همراه شده است.
وب‌سایت تخصصی مؤسسه نیروی دریایی آمریکا (USNI News) نیز در ۲۸ سپتامبر گزارش داد که روزولت بدون مراسم معمول و به‌صورت نسبتاً بی‌سروصدا سن‌دیگو را ترک کرده و قرار است با بال هوایی یازدهم ناو هواپیمابر به مأموریتی طولانی در خاورمیانه برود.
اما تئودور روزولت دقیقاً چه شناوری است و چه توانایی‌هایی دارد که اعزام آن به منطقه تا این اندازه مورد توجه قرار گرفته است؟
تئودور روزولت؛ یک پایگاه هوایی هسته‌ای روی آب
تئودور روزولت با شماره بدنه CVN-71، از ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز نیروی دریایی آمریکاست؛ شناوری که در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۶ وارد خدمت شد و نام خود را از بیست‌وششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده گرفت.
این ناو حدود ۳۳۳ متر طول دارد و وزن جابه‌جایی آن به حدود ۹۵ هزار تن می‌رسد. عرشه پرواز آن با مساحتی در حدود ۴.۵ هکتار، فضایی گسترده برای استقرار و عملیات هواگردهای نظامی فراهم می‌کند. روزولت با دو رآکتور هسته‌ای نیرو می‌گیرد و می‌تواند با سرعتی بیش از ۳۰ گره دریایی، معادل بیش از ۵۵ کیلومتر بر ساعت، حرکت کند.
بر اساس سند معرفی ناو که از سوی نیروی دریایی آمریکا منتشر شده، ظرفیت حمل بیش از ۶۵ فروند هواگرد برای این شناور در نظر گرفته شده است. همچنین حدود ۲۸۰۰ نفر از خدمه کشتی و نزدیک به ۲۰۰۰ نفر از کارکنان بال هوایی در ساختار عملیاتی آن فعالیت می‌کنند.
تجربه آبراهام لینکلن؛ وقتی یک ناو غول‌پیکر با بحران درونی مواجه شد
اما شاید یکی از مهم‌ترین نکات درباره اعزام روزولت به خاورمیانه، تجربه ناو هواپیمابر «یو‌اس‌اس آبراهام لینکلن» باشد؛ شناوری که در ماه‌های گذشته به نمادی از مشکلات ناشی از مأموریت‌های طولانی‌مدت نیروی دریایی آمریکا تبدیل شد.
آبراهام لینکلن نیز از کلاس نیمیتز است و در جریان جنگ آمریکا علیه ایران، مأموریتی طولانی و فرسایشی را پشت سر گذاشت. این ناو که قرار بود مأموریتی محدودتر داشته باشد، به دلیل تمدیدهای پیاپی حضور در منطقه، بیش از ۳۰۰ روز در دریا باقی ماند.
رسانه آمریکایی «تسک اند پرپز» در گزارشی در ۸ اوت ۲۰۲۶، به نقل از خانواده‌های ملوانان، از مشکلاتی مانند کمبود مواد غذایی، کپک‌زدگی حمام‌ها، خرابی توالت‌ها، اختلال در تأسیسات شست‌وشو و کمبود اقلام بهداشتی در این ناو خبر داد.
گزارش‌ها همچنین از مشکلات سامانه‌های آب و تأسیسات لوله‌کشی و دشواری دسترسی خدمه به برخی امکانات اولیه حکایت داشتند؛ مسائلی که در کنار طولانی شدن مأموریت، نگرانی خانواده‌ها درباره شرایط زندگی و سلامت روانی ملوانان را افزایش داد.
موضوع تنها به مشکلات رفاهی محدود نماند. شبکه خبری سی‌بی‌اس در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶ گزارش داد که به گفته وزیر موقت نیروی دریایی آمریکا، هشت مورد اقدام به خودکشی در مجموع گروه رزمی آبراهام لینکلن ثبت شده است.
روزنامه گاردین نیز در گزارشی درباره شرایط آبراهام لینکلن، به نقل از یک افسر بازنشسته نیروی دریایی آمریکا، به مشکلات لوله‌کشی، خرابی توالت‌ها و تأثیر فرسودگی تجهیزات بر روحیه خدمه اشاره کرد.
در این میان، انتقادها به شرایط آبراهام لینکلن به کنگره آمریکا نیز کشیده شد. شماری از سناتورهای دموکرات در نامه‌ای به پنتاگون خواستار توضیح درباره مشکلات رفاهی، کمبودها و وضعیت روانی نیروهای مستقر در این ناو شدند.
در نتیجه، آبراهام لینکلن پس از مأموریتی طولانی و پرحاشیه، به سمت پایگاه خود در سن‌دیگو بازگشت؛ بازگشتی که گزارش‌های مربوط به شرایط دشوار خدمه، بخش مهمی از روایت رسانه‌های آمریکایی درباره آن را تشکیل داد.
روزولت؛ غولی که به سرنوشتی مشابه آبراهام لینکلن دچار می‌شود
آمریکا بار دیگر با به‌رخ‌کشیدن ناوهای هواپیمابر خود تلاش می‌کند قدرت نظامی‌اش را به رخ منطقه بکشد؛ این بار نوبت تئودور روزولت است؛ غول هسته‌ای ۹۵ هزار تنی که قرار است در معادلات نظامی خاورمیانه ایفای نقش کند. اما تجربه آبراهام لینکلن نشان داد که هیاهوی تبلیغاتی واشنگتن درباره ناوهای به‌ظاهر شکست‌ناپذیر، لزوماً به معنای برتری در میدان واقعی نیست.
آبراهام لینکلن با عنوان یکی از قدرتمندترین ناوهای هواپیمابر جهان راهی منطقه شد، اما مأموریت طولانی، مشکلات فنی و رفاهی، گزارش‌های تکان‌دهنده درباره وضعیت خدمه و فشارهای روانی بر ملوانان، چهره دیگری از قدرت دریایی آمریکا را به نمایش گذاشت. اکنون روزولت نیز در شرایطی به منطقه نزدیک می‌شود که با واقعیت متفاوتی به نام قدرت دفاعی و تهاجمی ایران مواجه خواهد شد.
تهران بارها نشان داده است که حضور ناوهای آمریکایی در آب‌های منطقه، نه موجب عقب‌نشینی از مواضع خود می‌شود و نه تضمینی برای تحقق اهداف نظامی واشنگتن است.
در چنین شرایطی، هرگونه ماجراجویی نظامی علیه ایران می‌تواند هزینه‌های سنگینی برای نیروهای آمریکایی به همراه داشته باشد.
روزولت هرچقدر هم غول‌آسا، هسته‌ای و مجهز به ده‌ها جنگنده پیشرفته باشد، در برابر اراده و توان دفاعی ایران شکست‌ناپذیر نیست. شاید سرنوشت این ناو نیز به سرنوشت آبراهام لینکلن گره بخورد؛ ناوی که با هیاهوی قدرت وارد معادلات منطقه شد، اما سرانجام با انبوهی از حاشیه‌ها و مشکلات به مأموریت خود پایان داد.
پیام تهران روشن است: خاورمیانه حیاط خلوت واشنگتن نیست و ناوهای آمریکایی نمی‌توانند با نمایش قدرت، اراده ملت ایران را درهم بشکنند. اگر آمریکا بار دیگر مسیر تقابل را انتخاب کند، این احتمال وجود دارد که روزولت نیز به‌جای نمایش اقتدار، به نمادی از شکست محاسبات نظامی واشنگتن و عقب‌نشینی پرهزینه آن از منطقه تبدیل شود.