بهمن نظری
هرچند تکواندو ورزش اول ایران محسوب نمی‌شود، اما این رشته با درخشش در عرصه‌های جهانی و کسب عناوین مختلف همیشه لقب منجی ورزش ایران را یدک می‌کشد. این اتفاق تا به حال چندین بار افتاده است. در چند سال اخیر شاهد بوده‌ایم که تکواندو یک‌تنه آبروی ورزش ما را خریده است. برای یادآوری آخرین نمونه آن نیاز زیادی به تفکر نیست. بازی‌های المپیک 2008 پکن بود که هادی ساعی توانست تنها مرد طلایی ایران شود و کاری کند که سرود جمهوری اسلامی ایران در پکن طنین‌انداز شود. اما کمی تامل در موفقیت‌هایی که هادی ساعی کسب کرده به راحتی پرده از این راز برمی‌دارد که مدال‌های رنگین او جدا از تلاش‌هایی که خودش کرده مرهون زحمات بی‌شائبه فدراسیون کاراته و بویژه محمد پولادگر بوده است، پولادگری که حالا شاید رئیس فدراسیون نباشد چون دیروز (دوشنبه) دوران چهار ساله دوم ریاست او در این فدراسیون به پایان رسید و هنوز مشخص نیست که آیا او دوباره می‌تواند روی این کرسی بنشیند یا نه؟ همه چیز بستگی به نظر علی‌آبادی دارد. باید دید آیا رئیس سازمان تربیت بدنی زیر نامه‌ای را امضا می‌کند که محتویات آن ریاست دوباره پولادگر باشد؛ اتفاقی که در حال حاضر نیفتاده است.
به عبارت دیگر سازمان تربیت بدنی تا دقیقه 90 سکوت را در قبال صدور حکم سرپرستی پولادگر یا معرفی گزینه دیگری برای سرپرستی این فدراسیون اختیار کرده است. در این رابطه دبیر مجمع فدراسیون تکواندو که دبیر فدراسیون نیز هست، نامه‌نگاری‌هایی را با سازمان تربیت بدنی داشته که تا این زمان نتیجه‌ای دربرنداشته است. البته پولادگر در گفت‌وگو با ایسنا، مشغله سازمان تربیت بدنی را دلیل این تاخیر می‌داند: «تصور می‌کنم سازمان درگیر مسائل مربوط به مدیران دوشغله باشد و به همین دلیل زمان برگزاری مجمع فدراسیون تکواندو مانند 15 مجمع فدراسیون‌های دیگر اعلام نشده است». در قسمت دیگری از مصاحبه، پولادگر انتقادی از رئیس سابق سازمان تربیت‌بدنی دارد: «باوجود آنکه در المپیک 2004 آتن، تکواندو فقط با دو شرکت‌کننده به دو نشان طلا و برنز رسید، این یعنی راندمان موفقیت صددرصد. ولی مشکل‌ترین، پرحرف‌ترین و حساس‌ترین مجمع را در آن مقطع زمانی برگزار کردیم، اما ریاست وقت سازمان تربیت بدنی نیز حمایت لازم را انجام نداد. اینک نیز با وجود آنکه می‌گویند دیدگاه‌های حمایتی وجود دارد ولی علایم و نشانه‌ها حاکی از عدم دیدگاه حمایتی است. این بحث شخصی نیست بلکه به‌عنوان عضوی از خانواده تکواندو، این انتظار را داشتیم که به دلیل کسب تک‌مدال طلای کاروان ورزشی ایران در المپیک پکن، یک نماینده در هیات اجرایی کمیته المپیک داشته باشیم».
رئیس فدراسیون تکواندو درباره برخوردهای نامناسب با فدراسیون تکواندو گفت: «ترجیح می‌دهم درباره برخوردهای شخصی صحبت نکنم ولی برخورد با تکواندو با توجه به جایگاه این ورزش در شأن آن نیست. به‌عنوان مثال در تمامی تجلیل‌های انجام شده پس از المپیک، تنها از مدال‌آوران صحبت شده است و هیچ تجلیلی از کادر فنی تیم ملی انجام نشد». اشاره‌ای نیز به مشکلات مالی فدراسیون تکواندو دارد و ادامه می‌دهد: «در حالی که به زودی به‌عنوان یکی از 10 مرکز تکواندوی جهان معرفی خواهیم شد، اما برای برگزاری مسابقات انتخابی تیم ملی با پرداخت هزینه از آکادمی پینگ‌پنگ، خوابگاه کرایه کردیم. چرا تکواندو مورد بی‌مهری قرار می‌گیرد؟ خود ما هم از دلایل این نوع برخورد سازمان بی‌اطلاعیم!» هر چه هست و با تمام اتفاقاتی که افتاده کارنامه هشت ساله پولادگر در فدراسیون تکواندو درخشان است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت. قهرمانی اخیر در آسیا و همچنین نایب قهرمانی‌های متعدد در جهان و آسیا نمونه بارزی از کارنامه اوست. در دوران ریاست او بود که ما توانستیم به یکی از قطب‌های اصلی تکواندوی جهان تبدیل شویم. هم‌اکنون تکواندوی ایران، هشت کرسی را در مجامع بین‌المللی به دست آورده است. برخلاف این روند شاهدیم که فدراسیون تکواندو تنها فدراسیونی است که در هیات اجرایی کمیته المپیک نماینده‌ای ندارد. گذشته از این مسائل اگر فرض بر این است که پولادگر دیگر نباشد و حتما باید کسی باشد که بتواند کارنامه‌ای درخشان‌تر از پولادگر را برای تکواندو به ارمغان بیاورد، او باید تکواندوی ایران را قهرمان جهان و آسیا کند. سال آینده 7 رویداد مهم جهانی را پیش‌رو داریم که مهم‌ترین آنها مسابقات قهرمانی جهان در دانمارک است. هر روز تاخیر و غفلت در معرفی سرپرست یا رئیس جدید فدراسیون تکواندو سبب می‌شود که ما جایگاه خود را در سطح جهانی از دست بدهیم و به طور حتم از دیگر رقبا عقب خواهیم افتاد.