اميرحسين جلالي:
ذوب‌آهن تا همین جا هم به اندازه کافی شایسته تحسین است. آنها الهلال عربستان را در خانه‌اش هم شکست دادند و به فینال چمپیونز آسیایی رسیدند تا نشان دهند آنچه به بن بست رسیده و دیگر اعتباری ندارد نه فوتبال ایرانی که «فوتبالفارسی» است. نتیجه‌گیری ذوب‌آهن آن هم از شهری که موفقیت‌های تیم دیگرش از همان ابتدا هم برای کسانی که از خوش‌بینی مفرط بی بهره بودند بودار به نظر می‌رسید هم جای خوشحالی فراوان دارد و هم می‌تواند به عنوان یک شاخص عمل کند. شکل تیمداری، نحوه ورود به بازار نقل و انتقالات، حاشیه‌ها و مسائل شخصی بازیکنان و کادر فنی، عملکرد تاکتیکی 2 نفر اول نیمکت و البته کارنامه کلی تیم ذوب‌آهن شبیه هیچ‌کدام از تیم‌های دیگر فوتبال ایران نیست. نمایش چهارشنبه شب تیم منصور ابراهیم‌زاده و مجید صالح جدیدترین پرده از هنرنمایی تیمی بود که آخرین نشانه از حیات ورزشی به نام فوتبال در این سرزمین است، ورزشی که سال‌هاست در این کشور با همه دنیا متفاوت است. اینجا تنها جایی در فوتبال دنیاست که یک مربی مشخص با یک مینی‌بوس اعوان و انصار نقل مکان می‌کند و دستمزدش از تمام ستارگان بیشتر است، چون این آقای مربی کارهایی بلد است که به کمک آنها دیگر نیازی به کار فنی وجود ندارد. ذوب‌آهنی‌ها در ابتدای این فصل محسن مسلمان و اشجاری را از دست دادند(که اشجاری حالا فهمیده رفتن به تیمی در قواره استیل آذین به خاطر پول چه تصمیم نادرستی بوده است)و تنها بازیکنان مهمی که جذب کردند مهدی رجب‌زاده و جلال رافخایی بودند. اما با اتکا به دوری از حاشیه‌ها و تمرکز بر شیوه‌های استاندارد فوتبال حالا هم در لیگ ایران آقایی می‌کنند و هم در آسیا فینالیست شده‌اند. ذوب‌آهن فوتبال را با صبر و حوصله بازی می‌کند و برای دقیقه به دقیقه آن برنامه دارد. آنها می‌دانند که در فوتبال امروز پایه اصلی موفقیت گل نخوردن است و در صورت موفقیت در این کار 90 دقیقه برای زدن یک گل فرصت زیادی است. بازیکنان چه ستاره باشند (مثل محمدرضا خلعتبری که بدون تردید تنها ستاره واقعی فوتبال امروز ایران است) و چه کارگر (مثل قاسم حدادی فر که برای خودش به یک اينيستاي ایرانی تبدیل شده)، چه ثابت باشند و چه برای دقایقی به بازی بیایند(مثل رافخایی) و چه بازیشان به چشم بیاید و چه نیاید (مثل محمد قاضی) شرح وظایف مشخصی دارند و برای دقایق حضورشان در زمین برنامه از پیش تعیین شده دارند. ذوب‌آهن تنها تیمی است که مربیانش وقتی ایرادی در کارشان می‌بینند اولا آن را متوجه می‌شوند و ثانیا برای رفع آن تلاش می‌کنند. الهلال در بازی رفت تمام حملات خطرناکش را با بازی ترکیبی جلوی محوطه جریمه ذوب‌آهن ترتیب داده بود و در بازی برگشت دیدیم که حسین ماهینی در دفاع چپ به جای محمدپور بازی می‌کرد تا به وسط متمایل باشد و مهدی رجب‌زاده هم بیش از همیشه به شاهین خیری نزدیک شده بود تا تراکم بازیکن در این منطقه بیشتر شود و ابتکار عمل از الهلال سلب گردد. شکل بازی ذوب‌آهن بیش از هرچیز به شیوه بازی اینتر در بازی برگشت فصل پیش مقابل بارسا شبیه بود. به این ترتیب عربستانی‌ها مجاز بودند تا پشت محوطه جریمه ذوب‌آهن جلو بیایند و از آنجا بود که با 2 دیوار 4 نفره مواجه می‌شدند. خلعتبری و کاسترو هم روی خط سنتر مترصد استفاده از توپ‌های بلند بودند که نهایتا هم روی یکی از همین توپ‌ها ضربه شان را زدند. (طرفه اینکه بازیکنی که اشتباه کشنده الهلال روی دریافت گل را انجام داد همان اساما الحوصاوی بود که در ورزشگاه آزادی به تیم ملی ایران گل زده بود). چند سال است که مربیان دسته چندم و آدم‌های بیکار فوتبال این مملکت فریادشان بلند شده که فوتبال ایرانی دیگر در آسیا یک فوتبال درجه سوم هم نیست که البته دلیل دارد و فریادهای این آدم‌ها معلوم است. اما فصل نوین فوتبال ایرانی با مربیانی چون ابراهیم‌زاده و تیم‌هایی چون ذوب‌آهن آغاز شده است. در گذشته البته جرقه‌هایی وجود داشت اما اگر یک سیستم قوی در فدراسیون وجود داشته باشد تا در مقابل هیاهوهای دلالان مشهور مربی نما ایستادگی کند نسل مدرن مربیان ایرانی بالاخره چهره زشت و عقب افتاده فوتبالفارسی را کنار می‌زنند و چهره حقیقی فوتبال ایرانی را دوباره در آسیا به نمایش خواهند گذاشت. ذوب‌آهن اصفهان پیشاهنگ این موج نو است و موفقیتش از این حیث درخور خوشحالی‌ای بیشتر و باز هم بیشتر خواهد بود.