در هفته‌ای که گذشت فوتبال ایران روزهای سختی را تجربه کرد اما واکاوی این مشکلات نشان از ژرفای معضلاتی است که بستر آن در جامعه فراهم است.ورزش ایران در سال‌های گذشته جز در موارد معدودی سیر نزولی داشته که این موضوع خود نشان از مشکلاتی دارد که از مدت‌های قبل در ورزش ریشه دوانیده و اکنون به باردهی رسیده است. برای مبارزه با چنین مشکلاتی که ثمره آن ناکامی تیم‌های ورزشی به لحاظ کسب نتیجه و اخلاق است باید روی این کاستی‌ها انگشت گذاشت.
مشکل حل نشده جام‌ربایی!
در فوتبال ایران مدت‌هاست تیم‌ها فرهنگ دریافت جام ندارند. تیم‌های ما پس از قهرمانی، جام را از یکدیگر می‌قاپند و به دیگری مجال نمی‌دهند با جام عکس یادگاری بگیرد. عنوان این نکته تکرار مکررات است اما اگر قرار باشد کسب یک جام این همه باعث خوشحالی بازیکنان شود بی‌جهت نیست که ایرانی‌ها کمتر جام می‌برند! یاد بازیکنان بارسلونا بخیر که در یک حرکت فی‌البداهه، جام را به «اریک آبیدال» سرطانی دادند تا بدین وسیله به هم‌تیمی خود ادای دین کرده باشند. روز دوشنبه هم وقتی پرسپولیسی‌ها فاتح جام ولایت شدند، دوباره شاهد همان صحنه‌های تکراری جام‌ربایی بودیم.
گلایه‌های مظلومی را پایانی نیست
پرویز مظلومی به طور کل از آن دست مربیانی است که همواره اعتراض می‌کند مگر آنکه خلاف آن ثابت شود. سرمربی استقلال درباره جام ولایت ده‌ها حرف ضد و نقیض زد. در واقع چنانچه موضوعی برای کسی بی‌اهمیت است پس نباید درباره‌اش داد سخن بدهد در حالی که مظلومی یک روز گفت این جام بویژه بازی با پرسپولیس چندان اهمیت ندارد و از سویی از تلاش برای به بازی گرفتن مهدی رحمتی خبر داد. از سویی داربی را «مینی داربی» نامید و جام را تنها به خاطر نامش معتبر دانست و از سوی دیگر داور و برگزارکننده را متهم به این کرد که می‌خواستند پرسپولیس را قهرمان کنند که این نشان از حسرت وی برای کوتاه ماندن دستش از جام می‌دهد. اما مظلومی نگفت چرا تیمش به ناسیونال باخت در حالی که صدرنشین لیگ باید آن بازی را با پیروزی پشت سر می‌گذاشت.
سلاخی رسانه‌ها در برنامه 90
یکی از معضلات ورزش ایران رسانه‌ها هستند؛ بر منکرش لعنت. اما این موضوع اگر قرار است به بوته نقد کشیده شود باید منصفانه صورت پذیرد. عادل فردوسی‌پور، امیر حاج‌رضایی، حمیدرضا صدر و محمد خاکپور دور یک میز می‌نشینند و رسانه‌ها را به چالش می‌کشند اما از آنجایی که صدا و سیما میزبان این نشست است حرفی از خود سیما نمی‌زنند. بر هیچکس پوشیده نیست که سیما بویژه برنامه 20:30 بیشترین اشتباه را درباره بازتاب رفتار ناهنجار شیث رضایی و محمد نصرتی مرتکب شد. بیننده برنامه‌های سیما چندده میلیونی است اما بازدیدکنندگان رسانه‌های نوشتاری چندده هزار نفری هستند. به طور کل مردم ما دوست دارند ببینند تا بخوانند. فردوسی‌پور به درستی صحبت‌های صدر درباره شمارگان پایین کتاب را در برنامه 90 تکرار کرد. آنجا که صدر در حمایت از فردوسی‌پور درباره رعایت نکردن قانون کپی‌رایت (انتشار کتاب «فوتبال علیه دشمن» نوشته سایمون کوپر) حمایت خود را از دوست قدیمی خود نشان داده بود.
کاش اصلاً فوتبالی نمی‌بود!
مردم ایران که این همه علاقه به فوتبال دارند اگر می‌دانستند این عشق فرجامی ندارد شاید این همه برایش سر و دست نمی‌شکستند. در فوتبالی که به قول خاکپور توسط افراد ورزشی مدیریت نمی‌شود نباید هم انتظار روزهای خوبی داشت. در فوتبالی که عده‌ای معلوم‌الحال (کلیدواژه به یادماندنی جلال طالبی) در ورزشگاه‌ها علیه هرکه دل‌شان بخواهد شعار می‌دهند و خط می‌دهند و خط می‌گیرند، در فوتبالی که عده‌ای دعا می‌کنند کاش مدیران قبلی سر کار می‌بودند حال آنکه در زمان حضورشان به آنها بد و بیراه می‌گفتند و در فوتبالی که بسیاری از نتایج پشت پرده رقم می‌خورد (اشاره به گفته‌های محمد مایلی‌کهن که مسکوت باقی ماند) نباید انتظار نتایج درخشان را داشت. کاش اصلا فوتبالی نمی‌بود تا این همه مردم به عاشقان شکست خورده بدل نمی‌شدند و به کار و زندگی خود می‌رسیدند.