|
گفتاری درباره ماجرای اخیر قدس
خلق ناامنی در مقابل پیروزیهای محور مقاومت
حسین رویوران*: رژیم صهیونیستی در فلسطین موجودیت غاصبانه خود را اعلام کرده و به دنبال تثبیت آن است. این رژیم زمانی که قدس را در سال ۱۹۶۷ میلادی اشغال کرد، به فاصله بسیار کوتاهی این مکان شریف را به عنوان پایتخت ابدی خود اعلام کرد که این اقدام برخلاف متن قطعنامههای ۲۴۲، ۳۳۸ و ۱۸۵۰ است. تمام این قطعنامهها بر این موضوع دلالت دارند که قدس شریف و همه اراضی آن جزو مناطق اشغالی به حساب میآید. با این وجود طرح موضوع انتقال پایتخت رژیم صهیونیستی میتواند به دلایل متعددی باشد که در ادامه به آن اشاره خواهم داشت. ارسال به دوستان
غفلت از زوایای دراماتیک یک انقلاب
سیدمهدی موسوی: «داستان» به مانند تمام هنرهای موجود، امری سفارشپذیر و مصنوعی نیست. در واقع نویسنده آن چیزی را میتواند بنویسد که تجربه کرده باشد. این تجربه یا شخصاً به دست آمده یا نویسنده با مشاهده تجربه دیگران، به درکی صحیح و کامل از یک موقعیت، شخصیت، اتفاق و... رسیده است. در غیر این صورت داستان نهایی چیزی جز سر هم کردن کلمات نخواهد بود. با بررسی وضعیت «داستان» پس از انقلاب اسلامی سال 57 ایران ما به یک حلقه مفقوده در حوزه ادبیات با موضوع «انقلاب اسلامی» میرسیم. ما در حوزه جنگ، شاهد صدها عنوان کتاب منتشره یا در حال انتشار هستیم اما خود «انقلاب اسلامی سال 57» بسیار به ندرت دستمایه نگارش یک رمان یا داستان قرار گرفته است. به نظر نخستین رمانی که درباره انقلاب اسلامی نوشته شده، «زندهباد مرگ» ناصر ایرانی است که البته بیشتر یک رمان با دید روشنفکری است. قبل از این کتاب، مرحوم محمود گلابدرهای «لحظههای انقلاب» را که فضای خاطرهگونه دارد نوشته است که به همین دلیل آن را یک رمان نمیتوان به حساب آورد. از دیگر داستانهای با موضوع انقلاب میتوان به: «خداحافظ برادر» محمدرضا سرشار، «سیاه چمن» امیرحسین فردی، «حوض سلطون» محسن مخملباف و «اسیر زمان» اسماعیل فصیح اشاره کرد. به ادعای پاراگراف بالا برگردیم. آیا نویسندههای ایرانی اقبال چندانی به موضوع «انقلاب اسلامی» ندارند؟ آیا عادلانه است که بخواهیم علت اصلی این اتفاق را خود نویسندهها بدانیم؟ در این یادداشت کوتاه قصد داریم به پارهای از دلایل موجود در این باره بپردازیم. فاصله کوتاه بین پیروزی انقلاب اسلامی ایران در بهمن 57 و شروع جنگ تحمیلی در شهریور 59 را میتوان نخستین دلیل ممکن برای مغفول ماندن موضوع «انقلاب اسلامی ایران» در فضای داستانی به حساب آورد. به بیان روشنتر، وقوع جنگ اولا فضای جامعه را تحت تاثیر خودش قرار داد و خواه ناخواه خود انقلاب را به حاشیه برد و ثانیا اندک نویسندههای انقلابی آن دوره را به سمت نگارش داستانها و رمانهایی با موضوع جنگ سوق داد، زیرا خود همین داستانها به عنوان ابزاری برای تشویق جامعه برای حضور در جبههها به کار برده میشد. دومین و اصلیترین دلیل ممکن نیروی انسانی است که این حوزه به 2 بخش نویسندهها و مسؤولان قابل تقسیم است. واقعیت آن است که قبل از انقلاب، داستاننویس انقلابی یا به ندرت وجود داشته یا در حد و اندازه نویسندههای مطرح آن دوره نبوده است. نویسندههای متعهد به انقلاب اسلامی، همه محصول خود انقلاب هستند و در فضای پس از انقلاب رشد کردهاند. به دلیل اول بازگردیم. وقوع جنگ تحمیلی، نویسندههای تازهکار را به سمت نوشتن کتابهایی با موضوع جنگ هدایت کرد اما در مقابل نویسندههای به اصطلاح روشنفکر که گوشهنشینی را انتخاب کرده و از جنگ نیز فاصله گرفته بودند، نه به موضوع انقلاب اسلامی پرداختند و نه به موضوع جنگ. البته نگاه برخی از این نویسندهها به انقلاب نیز نگاهی مأیوسانه و ناامیدانه بود. ارسال به دوستان
آمریکا و فرسایشی کردن بحرانهای منطقه
وفیق ابراهیم *: آمریکاییها همچنان از اقرار به این مسأله که پروژه شوم داعش در سوریه و عراق به پایان رسیده است، طفره میروند. در حال حاضر ایالات متحده آمریکا همه کارتهای خود برای بازی در منطقه را- از سوریه تا یمن- به کار گرفته است. آمریکاییها همچون مرغهای سَرکنده، دیوانهوار به دور خود میچرخند؛ گویی چیزی را گم کردهاند و اکنون با داد و قال راه انداختن به دنبال بازیابی آن هستند. این همان تلاش برای طراحی سناریوهای جدید به منظور تحقق اهداف قدیمی است. ایالات متحده آمریکا امروز با وقاحت تمام از عدم تصمیم خود برای بیرون کشیدن نیروهایش از مرزهای سوریه و عراق سخن میراند. هدف اصلی ایالات متحده از تلاش برای بقای نظامی در سوریه و عراق، طولانی کردن بحرانهای منطقه بویژه در این دو کشور است. ارسال به دوستان
نگاهی اجمالی به زندگی مرحوم آیتالله حائری شیرازی
آیتالله محیالدین حائریشیرازی، نماینده پیشین ولیفقیه در استان فارس و امام جمعه شیراز به سبب بیماری طولانی ظهر چهارشنبه 29 آذر ماه دار فانی را وداع گفت. وی که از چندی پیش به علت بیماری در بیمارستان بستری بود، در 81 سالگی دعوت حق را لبیک گفت. آیتالله محمدصادق (محیالدین) حائریشیرازی در اسفند سال 1315 در شیراز در خانوادهای اصیل و روحانی که به تعبیر وی «رغبتشان الیالله بود» به دنیا آمد. پدرش آیتالله عبدالحسین حائری، مجتهد زاهد و عارفی بود که جز به ضرورت سخن نمیگفت و مادرش بانویی مسلمان، پارسا و دینباور بود که در دوران منع حجاب رضاخانی، نزدیک به 25 سال به اعتراض در خانه نشست. ارسال به دوستان
|
|
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
آدرس مطلب:
|