زهرا طباخی: سلسله حملات تروریستی به مردم مظلوم عراق که هربار به دنبال موضع‌گیری رسمی دولت یا دستگاه قضایی این کشور علیه بعثی سابق و خونخوار سلفی امروز عرصه سیاست عراق «طارق هاشمی» شکل می‌گیرد، گویای بسیاری از واقعیات پشت‌پرده است. طارق هاشمی ملعون همه اسناد و مدارک دولت مالکی مبنی بر دست داشتن وی در عملیات‌های تروریستی بر ضد شیعیان عراق را رد می‌کند اما روز فرار وی به ترکیه و همچنین زمان صدور حکم اعدام برای او خونبارترین ایام تاریخ حملات تروریستی عراق نام می‌گیرد! منافقین کثیف فرقه رجویه نیز مثل همیشه دستی در ماجرا دارند و از طارق هاشمی به عنوان ناجی خود نام می‌برند. اگر عراق از یک دستگاه رسانه‌ای قوی برخوردار بود به راحتی می‌توانست با کنار هم گذاشتن نفرت مردم عراق اعم از شیعیان، اهل تسنن و کردها از سازمان تروریستی منافقین و علنی کردن حمایت جانانه‌شان از طارق هاشمی، وحدتی ملی بر ضد وی ایجاد کند اما مهم‌ترین فرق قدرت‌های پوشالی ضدمردمی با دولت‌های مردمی فعلا در «قدرت رسانه» است! ناآرامی‌های عراق بر خلاف مانور رسانه‌های غربی نه هدفمند است و نه بر ضد گروه مذهبی خاصی صورت می‌گیرد. چطور ممکن است بر عملیات بمبگذاری در بازار بغداد نام حمله تلافی‌جویانه سنی‌مذهبان طرفدار طارق هاشمی بر ضد شیعیان حامی مالکی گذاشت؟! بمب؛ ترکش، گلوله، پیش از دریدن و خونریزی مذهب کسی را جویا نمی‌شود! سراغ از کرد یا عرب بودن نمی‌گیرد. بمب می‌درد، مثل گرگ‌هاي صدامی لامذهب که امروز متحد با صهیونیسم و بلک واترند و با منافقین هم کاسه شده‌اند برای یک هدف بزرگ؛ ناامنی عراق، دومین کشور قدرتمند منطقه غرب آسیا که امروز در حال تبدیل شدن به شیر بی‌یال و کوپال است. اما چه کسی می‌تواند این شیر شرزه در بند را آزاد کند؟ قطعا این کار فقط از ملت عراق بر می‌آید. عراق «صدام» را پشت‌سر گذاشت اما حضور بلندمدت آمریکایی‌ها در این کشور مجالی برای تصفیه صدامیان و حامیان تروریسم باقی نگذاشت. نخستین اقدام دولت مالکی برای آغاز مبارزه با تروریسم کمک گرفتن از مردم است. برای پایان خونریزی‌ها تشکیل «بسیج مردمی» واجب می‌نماید. کمی به عقب بازگردیم... به محض اینکه انقلاب مردم ایران از بطن حوادث خونبار چندین ساله متولد شد، تروریسم رخ نمایاند. ابتدا «بسیج» در کار نبود، کمیتههای مردمی در دفاتر مساجد معدود آن زمان شکل گرفتند. راه کسب اطلاعات پیرامون اعضا هم تحقیقات محلی بود و رزومه گرفتن از پدر و مادر و خانواده یا هم‌محلی‌های داوطلبان برای حضور در کمیتههای محلی که وظایفشان به واقع بی‌شمار بود. نه وزارت اطلاعاتی در کار بود و نه هنوز «سپاه» قدرت گرفته بود. این مردم بودند که به فرمان امام، مارکسیست‌ها، هواداران کمونیسم و اغتشاشگران وابسته به ساواک را به کمیته محل معرفی می‌کردند. خسارت‌های 2 سال اول انقلاب به واسطه جدا شدن سگان درنده مسعود رجوی و حملات گروهک‌هایی مثل فرقان زیاد بود اما اگر هزاران بمبگذار و منافق مسلح به عبارت مردمی «لو داده نمی‌شدند» قطعا کودک نوپای انقلاب در بدو تولد نابود می‌شد. اکنون هم به عنوان برادر منطقه‌ای و همکیش به عزیزان عراقی‌مان توصیه می‌کنیم «استخباراتی» جدید با نیروهای مخلص مردمی بنا کنند و با کمک گرفتن و پایه‌گذاری نهادهای مردمی مثل «بسیج» امنیت را نهادینه کنند. نفوذ در گروه‌های مردمی شبه‌نظامی بسیار مشکل‌تر از خریدن یک افسر بعثی است که اصلا به بهانه جاگیر شدن در مناصب مهم امنیتی در سیستم باقی مانده است. خانه‌های تیمی همین فرقه رجویه را مردم ایران به طرق بسیار ساده شناسایی می‌کردند. یک گروه 20 نفره که با پوشش یک زن و شوهر در یک خانه تیمی در تهران مشغول برنامه‌ریزی برای انجام اعمال تروریستی بودند از حجم زباله‌شان توسط همسایگان شناسایی می‌شدند. بسیاری از موارد توسط رفتگران شهرداری، بچه‌های محلات و زنان خانه‌دار لو رفتند. ایجاد امنیت پایدار قطعا زمانبر است اما برای حذف ایست بازرسی‌‌هایی که کامیون با بار تی‌ان‌تی از آن رد می‌شود می‌توان چاره‌اندیشی کرد. شناسایی کار هر روزه مردم در محلاتی است که به صورت سنتی در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند، بویژه در کشوری مثل عراق که محلات بر اساس مشترکات مذهبی و بعضا قبیله‌ای شکل گرفته است. باید بر مشترکات تاکید کرد و اطمینان مردمی را به دولت مردمی عراق بازگرداند. دستیابی به قدرت نخستین قدم استقلال است اما اقتدار زمانی به دست می‌آید که پیوندهای میان مردم چیزی بیشتر از تاکید بر همزبانی و همرنگی باشد. حتی ملیت واحد داشتن هم در عراق کارساز نیست چرا که تا اینجای کار استعمار موفق شده است به کمک دولت نادان ترکیه مناطق کردنشین را از سیطره دولت واحد عراق خارج کند. تجزیه عراق، افغانستان، سوریه و بسیاری از کشورهای بزرگ اسلامی خواست صهیونیسم است که انگلیس و آمریکا با صدای بلند در مجامع سیاستگذاری اعلام کرده‌اند کمر بسته در خدمت چنین خواستی خواهند بود. حضور مقتدرانه «جیش المهدی» در آینده عرصه تامین امنیت عراق خوب است اما قطعا کافی نیست. عراق نیازمند یک بسیج مردمی بدون تاکید بر ویژگی مذهبی یا قومی خاص است. مردم خسته از ترور و جنگ و خونریزی‌های هر روزه را درگیر تحلیل‌های سیاسی قومی نباید کرد. این ملت تشنه یک اندیشه وحدت‌آفرین هستند. بسیجی فراگیر به اندازه بزرگی ملت عراق لازم است برادران! به پاخیزید و عراق واحد را به نام نامی «الله» نجات دهید.