کامیار فرهمند: آلبوم خاطرات سفر پراتفاق به بیروت که یکی از ملال‌آورترین تجربه‌های کاری است را ورق می‌زنی. دوشنبه 20 شهریور، ساعت 14 به وقت بیروت، لابی هتل white house. هتلی که البته به قول دکتر صدر بیشتر شبیه به پانسیون‌های دانشجویی است و از داشتن حداقل امکانات محروم است! به دلیل عدم هماهنگی و آشنایی مسؤول فرهنگی با امور رسانه‌ای و البته عدم حس مسؤولیت‌پذیری، نشست خبری قبل از بازی را از دست دادیم و سفیدی کاغذهایی که قرار بود صحبت‌های کی‌روش و وضعیت تیم‌ملی را مکتوب کند، توی ذوق می‌زند. هرچند به نظر می‌رسید با توجه به انتخاب محل اسکان نمایندگان رسانه‌ها در دورترین فاصله ممکن از هتل تیم‌ملی، این اتفاق با سناریویی کاملا از پیش نوشته‌شده به وقوع پیوسته باشد!
معطلی ناشی از تاخیر پرواز تهران- بیروت و البته طی کردن مسافت طولانی تا محل اقامت نمایندگان رسانه‌ها که در حومه و یکی از مناطق ناامن بیروت واقع شده بود، کوهی از خستگی را بر شانه‌های خبرنگاران و عکاسان گذاشته بود. با وجود این خستگی، پیگیری وضعیت IDکارت بازی مهم‌ترین دغدغه بچه‌های رسانه‌هاست که حتی به وعده ناهار هم ترجیح داده می‌شود. مسؤولیت هماهنگی امور مربوط به رسانه‌ها برعهده یار غار کفاشیان است که در کمال تعجب به امیر حسینی، مدیر روابط‌عمومی فدراسیون فوتبال که آشنایی کامل با امور رسانه‌ای دارد، ترجیح داده شده و به مانند همه سفرهای خارجی در کنار تیم‌ملی دیده می‌شود. با ژست خاصی که طلبکارانه به نظر می‌رسد، پیگیر مسائل مربوط به استقرار نمایندگان رسانه‌هاست. ژست ملامحمد خیلی زود در گفتارش هم نمایان می‌شود و این ادعا را از زبان او مطرح می‌کند که هیچ وظیفه‌ای در قبال دریافت ID کارت ندارد و اگر پیگیری هم صورت بگیرد، لطفی است که در حق بچه‌های رسانه انجام می‌دهد! ادعایی که سنگینی شانه‌ها را دوچندان می‌کند و کام نمایندگان رسانه‌ها را با کلام شیوای مسؤول فرهنگی فدراسیون فوتبال شیرین می‌کند. نکته جالب اینکه در این بین صحت و سلامت طبل و شیپورهایی که به بیروت برده شده، مهم‌ترین دغدغه مسؤول فرهنگی است و مدام لیدرها را بابت نبردن آلات تشویق تیم ملی به اتاق‌هایشان بازخواست می‌کند! اما به یکباره زندگی شیرین می‌شود و ملامحمد پرخاشگر با دیدن دوربین ورزش و مردم که در حال ضبط مونولوگ‌های فرهنگی او است، تغییر موضع می‌دهد و رسیدگی به امور مربوط به خبرنگاران را وظیفه خودش قلمداد می‌کند! بعد از کلی کلنجار و با تلاش خود بچه‌های رسانه که سخت نگران وضعیت ID کارت بازی بودند، مدارک به فدراسیون فوتبال لبنان ارسال و دلنگرانی‌ها تاحدودی برطرف می‌شود.
نوبت به استقرار در به اصطلاح هتل و تهیه امکاناتی از قبیل اینترنت که از ناهار هم واجب‌تر بود، می‌رسد. طبقه... اتاق... ؛ وقتی وارد آسانسور می‌شوی، یکسری افکار منفی و کسل‌کننده به سرت می‌زند که هتل به اصطلاح 4ستاره و چنین آسانسوری؟! اما قضاوت زود است و باید صبر کرد؛ صبری که البته چند ثانیه‌ای بیش نیست و خیلی زود در لابه‌لای امکانات زیر صفر اتاقی که قرار است در آن افکارت را برای پوشش خبری بازی ایران و لبنان جمع کنی، ناپدید می‌شود. دیوارهای نم‌زده، یخچال خاموشی که حتی آب خوردن را هم از مسافرانش دریغ کرده، سیستم تهویه خراب و الی آخری که شاید گفتنش چندان ارزشی نداشته باشد! امکانات ضعیف، صدای اعتراض حتی آرام‌ترین فرد گروه را هم بالا برده و به ناچار بچه‌های خبرنگار و عکاس را به لابی پانسیون کشانده تا بلکه با رسیدگی مسؤول مربوط که از طرف فدراسیون فوتبال ماموریت گرفته تا پیگیر امور نمایندگان رسانه‌ها باشد، اوضاع کمی بهتر شود و حداقل امکانات از جمله آب گرم در اتاق‌ها فراهم شود اما خبری از آقای مسؤول که ارتباط عمیقی هم با پسرک ایرانی مسؤول تور برقرار کرده، نیست؛ ارتباطی که به نظر می‌رسد خیلی پیش‌تر شکل گرفته است! خبر می‌رسد که جناب ملامحمد عزیز در سوئیت طبقه دوازدهم مشغول استراحت هستند و به همین دلیل بچه‌های رسانه از الطاف ایشان محروم شده‌اند! بچه‌هایی که نه برای تفریح و گردش، بلکه بنا به رسالت و عشق و علاقه‌ای که دارند به عروس خیالی خاورمیانه قدم گذاشته‌اند، خیلی زود همه‌چیز را فراموش می‌کنند. از اینترنت مشترک چندنفره که با هزار و یک منت در اختیارشان قرار گرفته تا اتاق‌هایی که نیمی از امکانات سوئیت‌های طبقه دوازدهم را ندارد! دکتر صدر که از نزدیک شاهد تماشای چنین اتفاقاتی است و البته این بی‌امکاناتی گریبانگیر خودش هم شده، ظرفیت بالا و بی‌اهمیتی بچه‌ها نسبت به وقوع مشکلات مختلف را تحسین می‌کند. بچه‌های خبرنگار و عکاس هم کاملا با انگیزه به بازی عصر سه‌شنبه فکر می‌کنند و همه مشکلات و کم و کاستی‌ها را به جان می‌خرند.
ساعت 14 به وقت بیروت، لابی پانسیون! بچه‌های خبرنگار و عکاس با تجهیزات کامل منتظر مسؤول گروه رسانه‌ای هستند اما طبق معمول همراهی با مسؤول برگزاری تور مسافرتی در اولویت است و بازهم خود بچه‌ها هستند که باید برای عزیمت به ورزشگاه اقدام کنند و با جدیت و علاقه‌ای که نزد بچه‌ها وجود دارد، این اتفاق می‌افتد و مینی‌بوس به سمت ورزشگاه اسپورت‌سیتی حرکت می‌کند؛ مینی‌بوسی که به صورت کاملا خودجوش مسیر رفت و برگشت را در 2زمان کاملا متفاوت طی می‌کرد، به رخ دادن اتفاقاتی چون نرسیدن به کنفرانس خبری و تمرین قبل از بازی تمایل داشت! در بین تدابیر شدید امنیتی و در حالی که مینی‌بوس حامل خبرنگاران و عکاسان با انواع و اقسام ادوات جنگی سنگین و نیمه‌سنگین از جمله تانک و نفربر احاطه شده، به ورزشگاه می‌رسیم. نه خبری از راهنما هست و نه سرپرست گروه که پیگیر چگونگی استقرار خبرنگاران و عکاسان در جایگاه‌های مخصوصشان باشد. طبق معمول همه چیز بر دوش خود بچه‌هاست. از سر و کله زدن با شرطه‌های لبنانی که با زبان انگلیسی بیگانه هستند تا مستقر شدن در جایگاه خبرنگاران و کنار زمین. مدام از پله‌ها بالا و پایین می‌‌روی و در حالی که سرپرست گروه خبری در حال پخش تی‌شرت و پرچم و گرم کردن طبل‌هاست، باید دنبال محل استقرار و اینترنت بگردی! بعد از کلی کلنجار رفتن و به دلیل عدم هماهنگی نماینده فدراسیون فوتبال با مسؤولان ورزشگاه و فدراسیون فوتبال لبنان، آخر سر مجبور می‌شوی از بین تماشاگران لبنانی و با سر و صدا و هیاهوی کرکننده آنها، اخبار مربوط به بازی را به تهران مخابره کنی! کمی آن‌طرف‌تر مسؤول فرهنگی فدراسیون را می‌بینی که به طبالی لیدرها خیره شده و کاملا فراموش کرده که فدراسیون فوتبال چه وظایفی را بابت انجام امور مربوط به رسانه‌ها برعهده او گذاشته است. نکته جالب اینکه در بحث فرهنگی هم کم و کاستی‌های زیادی دیده می‌شود و اغلب تماشاگران ایرانی به نحوه اختصاص بلیت و واگذاری آنها به یک تور و آژانس مسافرتی گلایه دارند؛ اتفاقی که قطعا در عمیق‌تر شدن ارتباط ملامحمد و مسؤول برگزاری تور نقش بسزایی داشت! بعد از 90 دقیقه حرص و جوش خوردن و عذاب کشیدن بابت عملکرد ضعیف تیم‌ملی، سوت پایان بازی می‌خورد و تجربیات تلخ و کسل‌کننده 24 ساعت گذشته‌مان با باخت تیم‌ملی تکمیل می‌شود. صبر و تحمل کم و کاستی‌ها و مشکلات و به جان خریدن بی‌‌احترامی تمام و کمالی که فدراسیون فوتبال در قبال نمایندگان رسانه‌ها داشت، حاصلی نداشت و در اوج خستگی و ناراحتی باید رفتار تاسف‌برانگیز و برخورد زننده دبیر کل فدراسیون فوتبال را با خبرنگار یکی از خبرگزاری‌ها هضم کنی! مرور اتفاقات سفر 3 روزه به بیروت تلخ و ملال‌آور است و از اینکه حس مشابهی پیدا کردی، متنفری و ترجیح می‌دهی آلبوم خاطرات سیاه عروس خاورمیانه را ببندی... .