مهدی طاهرخانی: 1- رابطه سکو و فوتبال بر خلاف فرآیند رخ‌دهنده در مستطیل سبز اصلا پیچیده نیست. آنچه تماشاگر ایرانی انجام می‌دهد هیچ فرقی با واکنش مردمی ندارد که پر‌افتخارترین تیم ملی فوتبال همه ادوار تاریخ را دارند. برزیل بازی خانگی را می‌برد اما «خوب» به این کلمه «خوب» خوب توجه شود، خوب بازی نمی‌کند و تماشاگر آن را «هو» می‌کند. این دقیقا همان واکنش مردم ما در بازی با ازبکستان بود. بد بازی کردیم باید می‌باختیم اما با معجزه بردیم و سپس انتقاد مردم و رسانه ورزشی را دیدیم اما پاسخ کادر فنی و فوتبالیست‌ها به گونه دیگری بود. کریمی با صدای بلند گفت اگر تشکر نمی‌کنید دست‌کم طعنه نزنید اما آن برد طعنه داشت. حتی آدم نیمه‌هوشیار هم می‌دانست با آن نمایش برای صعود به برزیل کارمان به طبیب می‌کشد. چندی طول نکشید که مقابل قطر در خانه یر به یر شدیم تا مشخص شود برد ازبکستان همان شانس بود و حالا باخت به لبنان. بنابراین وقتی تیمی بد بازی می‌کند و صرفا با خوش‌شانسی می‌برد نباید برایش هورا کشید چون با یک پیروزی به جام‌جهانی صعود نمی‌کند همانطور که لبنان فقیر با این برد که دست قضا و قدر کم در آن نقش نداشت هرگز پا به برزیل نخواهد گذاشت. آنچه اهمیت دارد واکنش صحیح سکو و زمین است. اگر بخش اعظمی از مردم ما از این تیم ناراضی‌اند دلیلش کاملا روشن است. تیم کیروش روان بازی نمی‌کند و قطعا این بد بودن دلایل متعددی دارد که بی‌انصافی است همه آن را یکجا به گردن سرمربی تیم ملی بیندازیم.
2- فوتبال ملی چیزی نیست جز مجموعه‌ای از بازیکنان که فوتبالیست‌های هر کشوری را تشکیل می‌دهند، بنابراین محال ممکن است لیگ ضعیفی داشته‌باشی، لژیونرهای متوسطی داشته باشی و تیم ملی‌ات قوی باشد. حالا به لیگ ایران توجه کنید؛ به پرسپولیس که فوجی از ملی‌پوش را در دل خود جای داده است، به استقلال هم نگاه کنید، سپاهان هم ایضا، حالا نگاهی به تیم‌های صدر جدول لیگ دوازدهم کنید، آنها چند ملی‌پوش ثابت دارند و بقیه چقدر. وضع لژیونرها هم محتاج تکرار مکررات نیست. اگر کیروش مرد باهوشی باشد که قطعا هست با دیدن این لیگ و این بازیکنان می‌فهمد برای داشتن تیم ملی قوی باید تلاشی متفاوت‌‌تر از همیشه داشته باشد. اینکه او قبلا در منچستر بوده یا یک دوره ناموفق سرمربی رئال بوده، کافی نیست. چون فرانک رایکارد که پایه‌گذار همین بارسای رویایی است با تیمش هم قهرمان لالیگا شد، هم قهرمان اروپا و هم بهترین تیم جهان. اما نگاه کنید رایکارد پس از جدایی از بارسا به کجا رسید. ناکامی محض در ترکیه و افتضاح با تیم‌ملی عربستان؛ این یعنی قانون فوتبال. یعنی قرار نیست یک نفر به عنوان سرمربی همه قوانین فوتبال را با نام بزرگش تغییر دهد. اگر مورینیو موفق است آن هم در هر جا که می‌رود یک قانون برای خودش دارد. به جایی می‌روم که همه ابزار موفقیت مهیا باشد و کمبودش فقط شخص من باشد. پورتو، چلسی، اینتر و حالا رئال. این 4 تیم به صورت صددرصد حرفه‌ای همه ابزار قهرمانی را داشتند چون تیم‌های پولداری هستند. کمبود آنها یک «موتور محرک قوی» مثل مورینیو بود که با آمدنش مجموعه را کامل کرد. حالا بازگردیم به کیروش و تیم ملی ایران. آیا واقعا تنها کمبود فوتبال ما یک سرمربی بزرگ بود؟ چند نفر باور دارند اگر به جای کیروش، مورینیو یا گوآردیولا سرمربی تیم ملی بودند وضع امروزی ما تفاوت می‌کرد؟ اگر قرار به خودفریبی باشد من می‌گویم با پپ راحت قهرمان آسیا می‌شویم، تیکی‌تاکا بازی می‌کنیم آن هم با فیکس کردن بهادر عبدی در تیم ملی. سپس در جام‌جهانی به خاطر افکار آسمانی پپ یقه همه تیم‌های بزرگ را می‌گیریم درست مثل بارسا در اروپا! شیرین بود؟ اما متاسفانه هیچ‌وقت با این فرمول هیچ تیمی در جهان نتوانسته خودش را بزرگ نشان دهد. بزرگ شدن و بزرگ بودن قانون خودش را دارد. همانطور که با یک باخت به لبنان هرگز کسی نمی‌گوید سطح فوتبال فقیر لبنان به ما رسیده است.
3- فوتبال کیروش حتی روزی که سرمربی تیم‌ملی کشورش هم بود جذابیت چندانی نداشت. بازی‌های یک سال اخیر تیم ملی ایران هم نشان می‌دهد دست‌کم از بعد زیبایی هیچ پیشرفتی نکردیم. قرار هم نبود با این لیگ و این فوتبال تنها یک سرمربی ملی بیاید و معجزه کند. همانطور که پس از نسل زیدان، آنری و... هیچ مربی بزرگ و کوچکی نتوانست تیم ملی فرانسه را به دوره باشکوهش بازگرداند. پیش از این بزرگ‌تر از آراگونس هم نتوانسته بود با اسپانیا عنوانی را صید کند اما به محض اینکه لیگ مسیر صحیحش را پیش گرفت، ستاره‌سازی به نقطه اعلا رسید، حاشیه به گوشه رانده شد و یکی مثل آراگونس رکورد را شکست و مطمئن باشید اگر هر مرد دیگری جای دل‌بوسکه می‌نشست دست‌کم 80 - 70 درصد موفقیت‌های فعلی اسپانیا قابل تکرار بود (ضریب شانس را دخالت ندهیم).
4- مراد از این قلم‌فرسایی طولانی دفاع یا نقد کیروش نبود اما واقعیت را باید همانطور که وجود دارد، پذیرفت. تیم کیروش زیبا نیست چون فوتبال ایران ستاره‌سازی‌اش را به هر دلیلی به دست فراموشی سپرده است. حتی دنیزلی هم نمی‌تواند علاج این فوتبال باشد او میآید اما مثل سابق زیبا نیست و سپس فرار می‌کند. یکی مثل مانوئل ژوزه با آن کارنامه لبالب از افتخار میآید و بعد از 7 هفته ما شروع می‌کنیم به شمارش معکوس برای خروج. در این فوتبال هنوز مربی‌ای وجود دارد که در دهه هشتم زندگی‌اش با همان فوتبال 4 دهه قبل میآید و موفق می‌شود. در این فوتبال خرج کردن پول هنگفت مترادف با ستاره‌سازی شده است غافل از اینکه اگر ستاره ما پتانسیلش را داشت به محض بزرگ شدن به فوتبال اروپا می‌رفت. بازیکنی که هیچ پیشنهادی حتی از قطر ندارد یعنی «ستاره بزرگ» نیست. این فوتبال هنوز امیدش را در ساق علی کریمی مسن می‌بیند؛ مردی که جز فریادهای عجیبش چیزی برای ما ندارد. تیم کیروش زیبا نیست اما یادمان نرود درباره چه فوتبالی حرف می‌زنیم. به تک گل لبنان دوباره نگاه کنید. درست شبیه به بازی پرسپولیس و فولاد بود. سانتری آمد، یکی مثل حسین ماهینی باز هم در دفاع ناموفق بود و دوباره این مهدی رحمتی بود که نشان داد چه استعداد بالایی در دریافت این گل‌ها دارد. درست شبیه گل نزهتی به استقلال بود. درست شبیه همان ضربه‌ای که کریمی در داربی به تیر دروازه رحمتی زد و او با دهانی نیمه باز فقط نگاهش کرد. این برآیند فوتبال ماست. ماهینی و رحمتی همانگونه که در لیگ ما اسباب گل‌خوری را فراهم می‌کنند در تیم ملی هم دقیقا به چنین روشی دالان را برای حمله‌وران حریف بازگذاشته‌اند.
5- باری این واقعیت فوتبال ماست. کیروش را هم اخراج کنید یکی مثل امیر قلعه‌نویی میآید و مطمئن باشید هیچ تغییری در کیفیت رحمتی و ماهینی پدید نمی‌آید. در عوض شاید شاهد حضور 90 دقیقه‌ای بیگ‌زاده در تیم ملی باشیم اسنادش هم رو می‌شود چه مقدار دویده و جان کنده است!