توپ دست فرصت‌طلب‌ها
و ساده‌لوحان است!
یحیی اهری:
قبلا گفتیم فوتبال ما مرحله‌ای بحرانی را طی می‌کند اما با بضاعت کنونی و فاکتورهای موجود صعود مستقیم ممکن است اما مستلزم آن است كه توهم نسبت به قدرت خود و ضعف حریفان را از خود دور كرده و ارزیابی واقع‌بینانه از فوتبالمان داشته باشیم.
از رسانه‌ها تا فرصت‌طلبان سنتی
گستردگی این توهم را در نظرسنجی برنامه 90 می‌توان دید که 78 در‌صد پیروزی ایران را پیش‌بینی کردند. رسانه‌های تصویری و نوشتاری بازیکنان تیم ملی را مقصر و کارایی و درآمد میلیاردی آنها را با بازیکنان گذشته قیاس و شایسته حضور در تیم ملی نمی‌دانند و حضور تیم‌هایی مثل نفت، سایپا و.... را در بالای جدول به رخ آنان کشیده وخواستار جایگزینی جوانان این تیم‌ها به‌جای بازیکنان فعلی هستند و با مانور روی درآمد آنها عملکرد آنها را غیرحرفهای دانسته و از این طریق تاثیری بسیار مخرب بر اذهان هواداران می‌گذارند و از طرف دیگر مربیان ایرانی عدم شناخت از فوتبال و بازیکنان و روحیه آنها را پایه استدلال خود قرار داده و کی‌روش را زیر سوال می‌برند! غافل از اینکه فوتبال ایران بحران گذر از دوران و تفکرات آماتوری به حرفه‌ای را با افت و خیز و کمبودهای فراوان آن‌هم زیر سیطره فوتبال دولتی پشت سر می‌گذارد که وجود دلال‌بازی، فساد گسترده و رفتارهای غیرحرفهای امری عادی است اما اگر در گفتار خود صادق‌اند و فوتبال ایران را غیرحرفهای می‌دانند پس چرا انتظار دارند کشورهای آسیایی که به‌سرعت مراحل حرفه‌ای شدن را طی می‌کنند، به مانعی در راه صعود تبدیل نشوند؟
چند سوال ساده
هیچکدام از رسانه‌ها مساوی که جای خود دارد باخت در زمین حریف را پیش‌بینی نکردند و برعکس و به‌زعم خود برای روحیه دادن و حمایت از تیم ملی در نوشته‌های ساده‌لوحانه وخوشبینانه به کمتر از برد 2 بر صفر رضایت ندادند در حالی که بهترین تیم‌های دنیا مساوی در زمین حریفان ضعیف را هم کمتر از برد نمی‌دانند آیا این نگاه به فوتبال را می‌توان حرفه‌ای نامید؟ حرفه‌ای‌گری فقط مختص بازیکنان است؟
آیا با این رویکرد غیرحرفهای باخت در زمین حریف بیش از حد بزرگنمایی نمی‌شود و هواداران گمراه نمی‌شوند و از این طریق فشار روانی بر تیم ملی افزایش نمی‌یابد؟ و به مانعی ذهنی در استفاده از مزایای میزبانی تبدیل نمی‌شود؟ آیا واکنش هواداران به بازی‌های نه‌چندان دلخواه تیم ملی شکل ناهنجار پیدا نمی‌کند؟ تا بلافاصله آنان توسط رسانه‌ها به بی‌‌فرهنگی متهم شوند و با جامعه‌شناس و روانشناس دنبال علل اجتماعی بگردیم؟ و راه‌حل‌های مضحک مثل کار فرهنگی را پیش بکشیم؟ پس آیا بهتر نیست به منطق فوتبال رجوع کنیم که مثلا در بازی‌های حذفی حتی باخت در زمین حریف با گل زده مطلوب ارزیابی می‌شود آیا نمی‌توان به هواداران از این طرق دیدی حرفه‌ای در ارزیابی هر بازی عرضه کرد؟
و اما مربیان عزیز
درباره نقدهای مربیان ایرانی سخن نگوییم به صواب نزدیک‌تر است که در فوتبال جهان چون جایگاهی ندارند برای پایین کشیدن رقیبان خارجی خود جز تکیه بر شناخت خود از فوتبال و بازیکنان ایران با چه دستاویزی می‌توانند برای خود جایگاه تعریف کنند لذا جایگزینی هر کدام از آنها که از سلطان گرفته تا ژنرال بین آنها یافت می‌شود به‌جای کی‌روش کارنامه‌دار باهیچ منطقی سازگار نیست و کشورهای در حال توسعه فوتبال به یاری آنان نیاز دارند.
نتیجه نهایی اینکه اولا باور به قدرت خود و ضعف حریفان که توسط رسانه‌ها با تکیه به سابقه درخشان به هواداران القا می‌شود، توهمی بیش نیست که خود مانعی مهم است و هواداران را در مقابل فوتبال ایران قرار می‌دهد. ثانیا فوتبال ما فاقد فوق ستاره هست ولی از ستارگان فعلی می‌توان تیمی قدر ساخت و به جام‌جهانی صعود کرد. ناآمادگی مشهود آنها در بازی‌های اخیر ریشه در اشکالات درون باشگاه‌ها مثل دیر جمع شدن و طی نشدن دوره کامل بدنسازی قبل از لیگ دارد، مصدومیت‌های پی‌در‌پی جایگاه آنها در لیگ بالا آمدن تیم‌های بی‌‌ستاره اما آماده از نشانه‌های بارز این امر است. بازیکنان در ادامه لیگ به آمادگی مطلوب خواهند رسید.
ثالثا با پرهیز از تحلیل‌های احساسی و رجوع به واقعیت‌های موجود فوتبالمان چاره‌ای نداریم پس به منطق فوتبال بازگردیم مثلا در جدول گروه ما ایران با 2 بازی بیرون از خانه از 3 بازی وکسب
4 امتیاز از 9 امتیاز شانس خوبی برای صعود دارد. این‌همه قیل‌و‌قال آن‌هم با یک باخت در زمین حریف غوغایی بی‌منطق و زود هنگام است. اگر خواهان عدم صعود هستیم می‌توانیم پیگیرانه این راه را دنبال کنیم و میدان را برای مربیان ایرانی باز کنیم که بی‌هیچ افتخاری در آسیا افت فنی فوتبال فعلی ایران را به آنها مدیونیم.