ثمانه اکوان: بنیامین نتانیاهو این روزها شکستخورده و منزویترین رهبری است که دنیا به خود دیده است. مساله، مساله اراضی اشغالی و فلسطینیها یا حتی بیداری اسلامی و انزوای هرچه بیشتر اسرائیل در میان کشورهای همسایه خود نیست. ماجرا این بار ماجرای دشمنی او با ایران و شکست او در تدوین خط قرمز برای فعالیتهای هستهای ایران است. اوباما رئیسجمهور ایالات متحده به او گوشزد کرده بود که هیچ رهبری با تعیین خط قرمز برای فعالیتهای یک کشور دیگر دست خود را در معادلات دیپلماتیک نمیبندد اما زیادهروی نتانیاهو در دشمنی با ایران او را به گوشه رینگ پرتاب کرده است. به گزارش «وطنامروز»، این روزها صحبتهای نتانیاهو غیراز کشورهای منطقه دیگر برای همپیمانان قدیمی او در آمریکا و اروپا هم محلی از اعراب ندارد. نتانیاهو این روزها نخستوزیری است که آرزو به دلش مانده روسای جمهور کشورهای مسلمان و همپیمانان قدیمیاش مانند مصر به جای رژیم اشغالی از واژه اسرائیل استفاده کنند. نخستوزیری است که همپیمان قدیمیاش حاضر نیست به هیچ وجه به او اجازه دهد حملهای هر چند کوتاه و مقطعی به تاسیسات هستهای ایران داشته باشد و نخستوزیری است که در کابینهاش هم چنددستگیهای زیادی وجود دارد. نتانیاهو بعد از آنکه اوباما قاطعانه به درخواستهای مکررش درباره تعیین خط قرمز برای فعالیتهای هستهای ایران جواب منفی داد، در معرض اتهامی قرار گرفت که بیشتر نیروهای سیاسی موجود در جامعه اعم از دموکرات و جمهوریخواه به آن عقیده مشترک داشتند: «او با این صحبتها قصد دخالت در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده را دارد.» میت رامنی نامزد جمهوریخواه این انتخابات و رقیب سرسخت اوباما نیز روز پنجشنبه هفته گذشته رسما اعلام کرد هیچ خط قرمزی برای فعالیتهای ایران اعلام نمیکند و دقیقا همان راهی را میرود که اوباما رفته است. رامنی و اوباما 2 نامزد مطرح انتخابات ریاست جمهوری ماه نوامبر آب پاکی را روی دست نتانیاهو ریختند اما او باز هم به تلاشهای بینتیجه خود ادامه میدهد. آن طور که رسانههای صهیونیستی عنوان کردهاند نتانیاهو قصد دارد تا قبل از مجمع عمومی سازمان ملل و انتخابات ریاست جمهوری آمریکا تور رسانهای برگزار کرده و با تمام رسانههای آمریکایی مصاحبه کند. او میخواهد از فضای قبل از انتخابات ریاست جمهوری استفاده کند تا خواسته خود را به زور تبلیغات و رسانه هم که شده به اوباما یا نامزد جمهوریخواهان بقبولاند. این تور رسانهای در گفتوگو با شبکههای رسانهای و تلویزیونی آمریکا از هماینک شروع شده و روز گذشته نخستوزیر اسرائیل در نخستین گام در گفتوگو با رسانههای سیانان، ان بیسی و سی بیاس نیوز این بار از مردم آمریکا و رایدهندگان خواست به نامزدی رای دهند که تمایل داشته باشد برای فعالیتهای هستهای ایران خط قرمز تعیین کند. نتانیاهو پیش از این مجبور شده بود رسما اعلام کند هیچ قصدی برای دخالت در امور داخلی آمریکا و بویژه انتخابات ریاست جمهوری این کشور ندارد اما این درخواست صریح او نشان از برنامهریزیهای قبلی برای تاثیرگذاری در این انتخابات دارد. پیش از این نیز رسانهها اعلام کرده بودند نتانیاهو با پیش کشیدن مساله خط قرمز به دنبال فشار به اوباما و احتمالا حمایت از جمهوریخواهان است تا تکلیف لابی صهیونیستی و رای یهودیان صهیونیست آمریکا را نیز مشخص کند. نخستوزیر رژیم صهیونیستی تا به حال از هرگونه اظهار نظر جهت حمایت از یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری آمریکا خودداری کرده بود اما این گفتوگوی وی با رسانههای آمریکایی نشان داد او مستاصلتر از این است که بخواهد در لابیها و گفتوگوهای بین مقامات بالارتبه حاکمیت آمریکا و رژیم صهیونیستی اهداف خود را جلو ببرد. تلاش او درباره اوباما بینتیجه بوده و رامنی نیز به نظر نمیرسد قرار باشد اختلافی در این باره با نامزد دموکراتها داشته باشد. به همین دلیل اصلا معلوم نیست روی صحبت نتانیاهو در آمریکا با چه کسی بوده است. از ابتدای مطرح شدن رقابتهای انتخاباتی ایالات متحده، جمهوریخواهان با نزدیک به 8 نامزد وارد میدان شده و در مدت تقریبا 6ماه گذشته همه این رقبا غیراز رامنی از دور رقابت خارج شدند. نکته جالب در این زمینه این است که نامزدهای از دور کنار رفته، دقیقا همان کسانی بودند که با تندروی در گفتوگوها و همایشهای انتخاباتی خود خواهان حمله نیروهای ناتو یا اسرائیل به ایران بودند یا اعلام میکردند نظام جمهوری اسلامی به هر طریق ممکن باید ساقط شود. غیر از اوباما و میت رامنی، نامزد دیگری هم وجود دارد که همچنان به فعالیتهای خود ادامه میدهد و این شخص هم نمیتواند گزینه مناسبی برای نتانیاهو باشد چراکه «ران پل» از همان ابتدا اعلام کرده بود در صورتی که رای بیاورد پایگاههای نظامی آمریکا در تمام نقاط دنیا را تعطیل میکند و آمریکا نباید خود را ژاندارم هیچ منطقهای بداند. ران پل همچنین از بمبهای هستهای موجود در ایالات متحده و اسرائیل نیز انتقاد کرده و بارها اعلام کرده بود کشورهایی که خود بمب اتم دارند نمیتوانند راجع به فعالیتهای هستهای کشور دیگری نظر بدهند. نتانیاهو اما در حالی به التماس افتاده و از مردم آمریکا متواضعانه درخواست میکند به نامزدی رای دهند که برای ایران خط قرمز تعیین میکند که مطمئنا هیچ کدام از نامزدهای انتخاباتی به خاطر منافع ملی ایالات متحده هم که شده چنین کاری انجام نمیدهند.
افزايش اختلافات آمریکا و رژیم صهیونیستی
یک اندیشکده صهیونیستی در همین حال رویکردهای متناقض سران آمریکا و اسرائیل در قبال ایران را مطرح و تصریح کرده است بین «اوباما» و «نتانیاهو» بر سر برنامه هستهای ایران مناقشه وجود دارد. به گزارش اشراف، اندیشکده «مطالعات راهبردی بگین سادات» در مقالهای به قلم «ایتان گیلبوا»، رئیس دانشکده ارتباطات و عضو پیوسته مرکز مطالعات راهبردی «بگین سادات» در دانشگاه «بار ایلان»، مینویسد: مناقشه عمومی اخیر بین رئیسجمهور «باراک اوباما» و نخستوزیر اسرائیل «بنیامین نتانیاهو» درباره موضع آمریکا راجع به اقدام نظامی علیه ایران موجب سردرگمی شده است. تازهترین مبادلات علنی بین آمریکا و اسرائیل آشکار میکند رئیسجمهور آمریکا «باراک اوباما» و نخستوزیر اسرائیل «بنیامین نتانیاهو» بر سر ایران اختلاف دارند. در حالی که ممکن است «نتانیاهو» در سخنان خود درباره موقعیت ایران و احتمال حمله نظامی بیش از حد تهاجمی بوده است، «اوباما» نیاز به پاسخگویی به هر بیانیهای را احساس کرده، کمکم به تنش بین این دو میافزاید. «اوباما» طوری عمل میکند که گویی مهمترین جنگی که برپا خواهد کرد علیه «نتانیاهو» است، نه جنگی که باید علیه ایران هدایت کند. خشم او به خاطر آنچه حمایت «نتانیاهو» از نامزد جمهوریخواه «میت رامنی» تلقی میکند، ظاهرا او را از کوره به در میبرد. در این میان ایرانیان توانایی این سران را برای ارائه یک پیام واحد به باد تمسخر میگیرند. آمریکا غالبا پیامهای متضاد و متناقضی درباره ایران ارسال میکند. در حالی که همه سخنگویان «اوباما» تبیین میکنند چطور رئیسجمهور حامی اسرائیل و نیازهای امنیتی آن است و چقدر مصمم به توقف برنامه تسلیحات هستهای ایران است، مشاوران ارشد وی اظهارات متفاوتی کردهاند. رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، ژنرال «مارتین دمپسی»، در حالی که بیمیلی «اوباما» برای استفاده از زور علیه جمهوری اسلامی حتی بعد از انتخابات نوامبر آمریکا را افشا میکند، میگوید او نمیخواهد نیروهای آمریکا در هرگونه حمله اسرائیل به ایران همدست باشد. معاون رئیسجمهور «جوزف بایدن» نیز سوالاتی درباره تصمیم «اوباما» برای متوقف کردن ایران بعد از انتخابات مطرح کرد. در یک سخنرانی انتخاباتی، وی «رامنی» را به آمادگی جنگ با ایران متهم کرده، اشاره کرد «اوباما» چنین نیست. سوالی که در دل این موضوع است این است: «اوباما» حاضر است چقدر زمان بیشتری بدهد تا اثرگذاری تحریمها و دیپلماسی میسر شود؟ رئیسجمهور میگوید تحریمها در حال اثر کردن است، ادعایی که «نتانیاهو» به صراحت رد میکند. مساله این است که وقتی این 2 رهبر روند تحریمها را مورد بحث قرار میدهند به 2 مرحله متفاوت رجوع میکنند. مرحله اول تحریمهایی است که برای اعمال فشار عظیم اقتصادی بر سران ایران طراحی میشوند، در حالی که مرحله دوم پیامدی است که در آن انتظار میرود ناملایمات، سیاست هستهای ایران را تغییر دهد. وقتی «اوباما» ادعا میکند تحریمها در حال اثر کردن است به مرحله اول اشاره میکند؛ وی تصور میکند سران ایران فشار اقتصادی فراوانی را احساس میکنند و فشار مداوم به فرونشاندن این موقعیت کمک خواهد کرد. با این حال، وقتی «نتانیاهو» به شکست تحریمها اشاره میکند، به مرحله دوم رجوع میکند و تصور میکند بعید است تحریمهای آزاردهنده موجب تغییر در سیاست هستهای ایران شود.
بیاعتمادی بین «اوباما» و «نتانیاهو»
موقعیت از نظر «اوباما» بسیار خوشبینانهتر از نظر «نتانیاهو» به نظر میرسد. بیاعتمادی بین «اوباما» و «نتانیاهو» ادامه دارد. «اوباما» از «نتانیاهو» خوشش نمیآید و نگران حمله اسرائیل قبل از انتخابات است. «نتانیاهو» به سیاست «اوباما» شک دارد و مطمئن نیست اگر تحریمها و دیپلماسی شکست بخورد، این رئیسجمهور علیه ایران از زور استفاده کند. این اندیشکده صهیونیستی در گزارش خود تاکید کرده است: این جنجال دیپلماتیک را میتوان حل کرد اما فقط وقتی جنگ واژهها در مطبوعات متوقف شود. اظهارات متناقض صرفا در خدمت منافع ایران است. طرفداران «اوباما» نیز از این ضربههای کلامی مخرب ناخشنود هستند و راههایی را مطرح میکنند تا «نتانیاهو» را آرام کرده و از چیزی که حمله زودرس اسرائیل به تاسیسات هستهای ایران قلمداد میکنند جلوگیری کنند. «اوباما» و «نتانیاهو» باید درباره شرایطی به توافق برسند که به اسرائیل، آمریکا و جامعه بینالملل فرصت نهایی برای متوقف کردن ایران بدون استفاده از زور را خواهد داد. به تنهایی حمله کردن بدون به تفاهم رسیدن با واشنگتن برای اسرائیل دشوار است.