ملویل در عمده آثارش خود را در هیجان و زمان آخرین بازی قرار می‌دهد. روایت فیلم «دایره سرخ» مثل داستان‌های ارواح در جهان زندگان می‌ماند. 3 شخصیت اصلی که دست به یک سرقت بزرگ می‌زنند به صورت معلق و اتفاقی یکدیگر را پیدا می‌کنند. جهانی که ملویل تصویر می‌کند با همان سبک خاص خودش به شهر اشباح شبیه است. ملویل شهرت فراوانی در فیلمبرداری خاص از شهرها و حومه شهر، بیابان یخ‌زده و غرق در غبار صبح زود، مناظر سکوت تحت پوشش، چراغ‌های غیرواقعی رنگ آبی و معماری‌های فلزی دارد. 3 روح «ووگل» (جان ماریا ولونته)، «کوری» (آلن دلون)، «جانسون» (ایو مونتان) با یکدیگر برخورد می‌کنند تا در جهان گانگستری پایانی فیلم در «دایره سرخ» مورد اشاره (در نریشن ابتدایی فیلم) رستگار شوند. ملویل مانند دیگر آثارش همچنان تمایل دارد شخصیت‌های خود را بسان یک سایه و روح نشان دهد، تکیه کردن بر تلفظ کردن کاهنی، انجماد چهره و حرکات سر، گویی همه شخصیت‌های اصلی از جمله «کمیسر متی» ماسکی از مرگ به صورت دارند. به این ترتیب دنبال کردن قهرمانان این قصه تراژیک بسان دنبال کردن ارواح و قدم زدن در سرزمین مردگان است. «دایره سرخ» با لحن تند و تلخش از جمله تریلر‌هایی به شمار می‌رود که با مفاهیمی همچون سرنوشت و فاجعه، یک فرم از تحقق رویای گانگستری ملویل را رقم می‌زند. به‌رغم اینکه عمده منتقدان فرمالیستی «سامورایی» را فیلم بهتری قلمداد می‌کنند اما اعتقاد دارم هزارتوی محتوایی فیلم «دایره سرخ» یک کار اساسی محتوایی نسبت به دیگر آثار ملویل است. ملویل امضای همیشگی‌اش در مرثیه‌سرایی در رثای چند گانگستر را به صدایی بلند بدل می‌کند و در نهایت «پلیس» رادیکال‌ترین شهروندی است که در آثار ملویل منفور است؛ شخصیتی که مخاطب دوستش ندارد و به جای همراهی با قانون در قالب هیبت پلیس با گانگسترها همذات‌پنداری بیشتری می‌کند؛ زمانی که در نهایت اضطراب و استرس هر سه تبهکار تسلیم مرگ می‌شوند و تماشاگر از پیروزی قانون دلخور خواهد بود. «دایره سرخ» فیلمی است که چرخ‌دنده‌های روایت را مولفه‌هایی نظیر وفاداری و تقدیر به پیش می‌برد و با توجه به جملات ابتدایی فیلم، جانسون، کوری و ووگل نمی‌توانند از این تقدیری که برایشان رقم خورده بگریزند و زمانی که قرار است وفادار باشند تا مرز جان پیش می‌روند. آنچه در این فیلم بیشتر چشم‌نوازی می‌کند شخصیت متی– افسر عالیرتبه پلیس– است که پرسوناژ قابل تحملی نیست و به جای باور او در هیبت کمیسر به عنوان یک گانگستر او را می‌پذیریم اما ارجاع «دایره سرخ» در نریشن ابتدایی مثل یک قافیه ترکیبی است و زمانی که نخستین دیالوگ فیلم ادا می‌شود «دایره سرخ» و عبور از آن معنای بیشتری پیدا خواهد کرد. زمانی که کوری پشت چراغ قرمز می‌ایستد، می‌گوید «چراغ قرمز لعنتی!» چنین درکی از دنیای پیرامون و روابط گانگسترها با محیط پیرامونشان از نگاه ملویل جلوه‌ای عارفانه و متعالی دارد و این دیالوگ را می‌توان به همان جمله ابتدایی سیدارتا ارجاع دارد «از چراغ قرمز باید گذاشت تا در دام تقدیر قرمز افتاد».
روایت
«کوری» (آلن دلون) در روز‌های آخر حبس بسر می‌برد که با پیشنهاد وسوسه‌کننده‌ای از سوی زندانبان خود مواجه می‌شود؛ پیشنهاد سرقت یکی از لوکس‌ترین جواهرفروشی‌های پاریس که گویا زندانبان فکر همه جای کار را نیز کرده، در سوی دیگر داستان در واگن قطاری در حال حرکت پلیس باسابقه‌ای به نام «متی» مشغول حمل یک زندانی به نام «ووگل» است، کوری آزاد می‌شود و زندانی هم از قطار فرار می‌کند و سرنوشت این دو را به هم می‌رساند. بعد از مدتی همراهی، کوری به دنبال نفر سومی برای گروه می‌گردد؛ تیراندازی ماهر که دوستش پلیس فاسدی به نام «جانسون» را معرفی می‌کند که قبلا با وی همکاری داشته و او را تیراندازی حرفه‌ای می‌داند اما مشکل اینجاست که جانسون درگیر الکل شده و لرزش دست‌هایش مانع از تیراندازی خوب می‌شود؛ گروه تشکیل می‌شود تا نقشه عملی شود، کوری به ملاقات مالخر می‌رود و جانسون برای بررسی محیط روانه جواهرفروشی می‌شود... .