بهنام جعفرزاده: لوئی فان‌خال روز یکشنبه که روزنامه‌ها را باز کرد، خبری از آن تیترهای حماسی و هیجان‌انگیز یک ماه قبل نبود. او که در جام‌جهانی با هلند چشم‌ها را خیره کرده و باعث شده بود تمام سردبیران روزنامه و سایت‌های خبری، به نویسندگان‌شان سفارش مطلبی درباره‌اش بدهند، بعد از اولین بازی فصل مقابل سوانسی، یک مربی شکست خورده بود. او احتمالا در تمام این چند روز، صحبت‌های برندان راجرز را در ذهن مرور می‌کرد که پس از قهرمانی منچستریونایتد در گینس کاپ گفته بود: «قهرمانی در لیگ برتر به این آسانی نخواهد بود.» البته این چیزی نبود که فان‌خال از آن خبر نداشته باشد اما انتظار نداشت روزهای سختش به این زودی از راه برسد؛ او احتمالا تصور می‌کرد حداقل در 6 هفته ابتدایی، تا زمان روبه‌رو شدن با یکی از مدعیان قهرمانی، می‌تواند با همین بازیکنان فعلی، امتیازات لازم را کسب کند و خوشبین بود مدیران باشگاه تا 31 آگوست، تعدادی از بازیکنان موردنظرش را می‌خرند اما خیلی زود متوجه شد که زیادی خوشبین بوده است.
شکست منچستریونایتد مقابل سوانسی فرصتی برای دیوید مویس بود تا به سکوت 4 ماهه‌اش پایان بدهد. همین شد که 2 ساعت تمام مقابل خبرنگار دیلی‌میل نشست و لحظات حضور 10 ماهه‌اش در اولدترافورد را دوره کرد؛ از ستاره‌هایی که می‌خواست بخرد تا سختی کار به عنوان جانشین سرالکس فرگوسن، به اینکه فرصت کار کردن به او ندادند و ستاره‌هایی که می‌خواست را نخریدند. این مصاحبه فرصتی برای «آقای برگزیده» بود تا کمی از خود دفاع کند البته در اینکه تیم او یکی از بدترین یونایتدهای 3 دهه اخیر بود، تردیدی نیست؛ تیمی آشفته و بی‌برنامه که به سنت تیم‌های انگلیسی دهه 60 و 70، فقط سانتر می‌کرد اما در میان هیاهوی هواداران برای اخراج او و کمپین‌های عجیب و غریبی که برای زودتر اخراج شدن مویس به راه افتاد، نقش مدیران و مالکان باشگاه نادیده گرفته شد.
لوک شاو و آندر ارره‌را؛ این تمام خریدهای تیمی بود که فصل پیش در لیگ برتر هفتم شده، 3 مدافع اصلی‌اش را از دست داده و فقدان یک هافبک خلاق را بشدت احساس می‌کند. اد وودوارد در ابتدای تابستان با غرور از نامحدود بودن بودجه باشگاه در بازار نقل و انتقالات گفت و اینکه فان‌خال می‌تواند هر بازیکنی را که بخواهد، به خدمت بگیرد اما عملا هیچ خرید تازه‌ای انجام نشد. ویدال، دی‌ماریا، کاوانی و... نام‌هایی بودند که تنها در ستون شایعات روزنامه‌ها، به منچستریونایتد نزدیک شدند. در چنین وضعیتی بود که سرمربی هلندی در اولین دیدار فصل تایلر بلکت و جسه لینگارد را به بازی فرستاد؛ در کنار کریس اسمالینگ و فیل جونز که هیچ وقت در 3- 2 فصل اخیر، درخشش ویژه‌ای به نمایش نگذاشتند، اشلی یانگ که پاشنه آشیل تیم بود و خاویر ارناندس که در تمام طول تابستان شایعه جدایی‌اش به گوش می‌رسید اما در اولین بازی فصل، فان‌خال مجبور شد او را از ابتدا به میدان بفرستد.
حتی اگر همه مصدومان منچستریونایتد بازگردند، این تیم باز هم کمبودهای زیادی دارد. مدیران باشگاه ذوق‌زده از به خدمت گرفتن فان‌خال، منتظر معجزه او هستند تا تیمشان را به جمع مدعیان قهرمانی بازگرداند؛ غافل از اینکه هیچ شوماخری، پشت فرمان مینی‌ماینر، قهرمان فرمول یک نمی‌شود. شاید در ستایش از فان‌خال بعد از موفقیتش در جام‌جهانی، اغراق‌هایی هم شد اما تردیدی نیست که او یکی از بهترین‌های دنیا و یکی از بهترین گزینه‌ها برای هدایت منچستریونایتد است اما بعید است او هم بتواند با این بازیکنان، امپراتوری فرگوسن را بار دیگر احیا کند.