علیرضا رئیسیان در برنامه «هفت» درباره سينماي اجتماعي سخن گفت، بخش ابتدايي اين برنامه به گفت‌وگو با جهانبخش سلطانی، از بازیگران سینما و تلویزیون اختصاص داشت که در این بخش سلطانی درباره فعالیت در سینمای جنگ سخن گفت. وی درباره حضورش در سینمای دفاع مقدس گفت: اولین کارم در حوزه جنگ، در فیلم سینمایی «افق» به کارگردانی مرحوم ملاقلی‌پور بود، کار دشواری بود که برایم یک کلاس عشق و ایثار به شمار می‌رفت. در آن زمان فضای عارفانه و آبرومندانه‌ای در سینمای جنگ وجود داشت. بازی در فیلم‌های دفاع مقدس دنیای خاص خود را دارد و این سینما نگذاشت تا عشق به کینه تبدیل شود و همیشه مردم را دعوت به مهربانی و دفاع می‌کرد تا جنگ و مقابله. این بازیگر اضافه کرد: در حال حاضر هنر برای گیشه است و باید بگویم سینما تنها هنر اقتصادی نیست بلکه در آن چیزهای دیگر هم وجود دارد.
گفته‌هاي رئيسيان
بخش دیگر این برنامه، گفت‌وگو با علیرضا رئیسیان، کارگردان، درباره وضع سینمای اجتماعی ایران بود. وی با اشاره به سینما به عنوان ابزاری با جایگاه ویژه بیان داشت: بعد از پیروزی انقلاب و در سال‌های 1363 تا 1373 سینمای ایران بار دیگر متولد شد. این سینما رفته‌رفته شکل گرفت و سینمایی که گرایش تجاری و عامه‌پسند داشت به سینمای مطلوب تبدیل شد اما حمایت‌های دولتی رفته رفته تاثیر خود را بر این سینما گذاشت. وی در ادامه تصریح کرد: به طور حتم سینمای سوبسیدی و حمایتی نوعی رانت‌خواری را به وجود می‌آورد که موجب می‌شود عده‌ای برای رسیدن به مرکز قدرت هر کاری انجام دهند و این نوعی انحصارطلبی را به وجود می‌آورد. سینما هنر- صنعتی است که از یک سو تماشاگر به آن پول می‌دهد و از سوی دیگر این سینما شاخص‌های فرهنگی خود را دارد. این کارگردان تاکید کرد: همزمان که دولت متولی فرهنگ بود، یکسری از نهادها و ارگان‌های دولتی نیز شروع به تجمیع قدرت کردند که این نهادها کمپانی‌های شبه‌دولتی هستند، مانند حوزه هنری، شهرداری، بنیاد شهید و... که تقریبا 11 سازمان این قدرت را دارند که می‌توانند تولید و پخش داشته باشند و سینماهای اکران را هم در اختیار بگیرند. رئیسیان بیان داشت: یک عده در سینما حضور دارند که برای رسیدن به مقصد کوتاه‌ترین راه را انتخاب کرده و وارد این قدرت‌ها می‌شوند و جذب آنها شده و برای تولید فیلم آنها، موفقیت یا عدم موفقیت در ایران و گیشه سینما و حتی جشنواره‌های داخلی و خارجی کسی پاسخگو نیست. همین مراکز قدرت باعث یک نوع بی‌عدالتی می‌شوند که اگر در عرض سینمای اجتماعی نگاه کنیم، این امر دیده می‌شود. عده‌ای هستند که از این رانت‌ها استفاده کرده و با فشار بر مدیران در حفظ قدرت، بی‌برنامگی را رواج می‌دهند که از این بی‌برنامگی بهره خود را برده و می‌برند. وی در ادامه افزود: در همه دنیا ممیزی وجود دارد اما شکل اجرایی آن متفاوت است و در ایران نیز قانون باید ملاک باشد. هنگامی که وزارت ارشاد مجوز تولید و پخش می‌دهد، از مجرای قانون عبور شده و اینکه سازمان‌های دیگر به صورت پنهان ممیزی انجام دهند، این بسیار برای سینمای ایران خطرناک‌تر است. وی سپس با اشاره به تولیدات حوزه هنری گفت: اگر حوزه هنری خود را مرجع می‌داند الگو‌سازی داشته باشد چرا در این مدت فیلمی نساخته است؟
دليل عدم اكران برخي فيلم‌ها
توسط حوزه هنري
یکی دیگر از بخش‌های این هفته، گفت‌وگوی تلفنی با حمزه‌زاده، معاون هنری حوزه هنری درباره عدم اکران 6 فیلم در سینماهای حوزه هنری بود. حمزه‌زاده در این باره بیان داشت: اتاق فرمان سینمای ایران در دست وزارت ارشاد است که هر قصوری به گردن خودش بوده و هر افتخاری نیز به نام آنهاست اما از دید حوزه هنری، شورای صنفی نمایش پا فراتر از وظایفش می‌گذارد. با کلیت سینما مخالف نیستیم اما چطور می‌شود همه فیلم‌های ساخته شده در یک جا قرار است اکران شود. این فیلم‌ها با مضامینی که ما قبول داریم مخالف است و حوزه هنری آنها را اکران نمی‌کند. وی ادامه داد: در این باره هیچ تفاهمنامه‌ای امضا نشده و حوزه هنری حرف حق را زده و هزینه آن را می‌پردازد.