رئيس فدراسيون واليبال معتقد است، راهيابي به ليگ جهاني تحقق بخشي از يك برنامه بلندمدت است، بنابراين كادرفني خارجي تيم ملي نيز قسمتي از اين برنامه را تشكيل مي‌دهد و نبايد همه پيروزي‌هاي واليبال را پاي ولاسكو نوشت. محمدرضا داورزني درباره دليل شركت نكردن در انتخابات رياست فدراسيون جهاني واليبال اظهار كرد: ما از ماه مارس اسناد خود را به سفارت آمريكا در دوبي تحويل داديم تا براي شركت در مجمع كه به ميزباني اين كشور برگزار مي‌شد، ويزا بگيريم. متاسفانه بعد از تعلل بسيار، در موعد مقرر به من ويزا ندادند. شخصا به سفارت رفتم و با من مصاحبه كردند، بعد از رفت و آمدهاي زياد از من پرسيدند در زمان جنگ چه كرده‌ايد، من هم با افتخار سوابق خود را عنوان كردم اما به دلايلي كه زياد مشخص نبود از دادن ويزا در زمان مورد نياز خودداري كردند. به هر حال ما علاقه‌اي نداشتيم به كشور آمريكا برويم اما دوست داشتيم در مجمع فدراسيون جهاني شركت كنيم و از حق ايران دفاع كنيم. ما مراتب اعتراض خود را به فدراسيون جهاني اعلام كرديم و آنها نيز عنوان كردند مشكل حل شده، با اين حال در نهايت همچنان پاسپورت من در سفارت آمريكاست اما ويزا داده نشد و انتخابات نيز به پايان رسيده است. داورزني در تشريح برنامه‌هاي فدراسيون براي كسب سهميه ليگ جهاني خاطرنشان كرد: اساسا هر فعاليتي بايد مبتني بر يك برنامه باشد. اگر بخواهيم به يك هدف برسيم و نتوانيم يك برنامه مناسب را براي رسيدن به آن تدوين كنيم قطعا دستيابي به آن هدف محقق نخواهد شد. اگر يك آرمان و يك هدف را تعيين كرديم بايد براي رسيدن به آن برنامه مناسبي تدوين كنيم. حال بستگي به شرايط، سختي كار و رقبايي كه در پيش داريم اين برنامه مدت زمان متغيري خواهد داشت. طبيعتا براي رسيدن به اهداف بزرگ بايد برنامه‌هاي بلندمدت تدوين شود. از طرفي وقتي كه با نيروي انساني سر و كار داريم بايد جوانب ديگري را نيز رعايت كنيم. وي افزود: كار با نيروي انساني سياست‌ها و شرايط خاص خوش را دارد. در كارهاي گروهي و تيمي هيچگاه نمي‌توان در عرض 6 ماه يا يك‌سال به نتيجه رسيد چرا كه زمان كشف و پرورش و شناخت و كار كردن روي يك تيم پروسه زماني 6-5 ساله‌اي را مي‌طلبد. نمي‌توان گفت مي‌‌خواهم ظرف 6 ماه با يك تيم ورزشي به فلان جايگاه در آسيا يا جهان برسم. حتما بايد زمان مناسب را در اختيار داشته باشيد. داورزني درباره تعداد بالاي اعزام‌هاي خارجي تيم‌هاي واليبال به اردوها و مسابقات برون‌مرزي خاطرنشان كرد: به هر ترتيب به لحاظ جغرافيايي در جايي قرار گرفته‌ايم كه بايد براي رشد و توسعه روي پاي خود بايستیم چرا كه نه عضو اروپا هستيم كه در مسابقات قاره‌اي برابر آنها بازي كنيم و نه عرب هستيم كه بتوانيم در تورنمنت‌هاي آنها حضور فعال داشته باشيم؛ هر چند كه كشورهاي عربي در واليبال جهان حرفي براي گفتن ندارند و نه نزديك شرق آسيا هستيم كه با تيم‌هايي نظير چين، كره‌جنوبي و ژاپن بازي‌هاي نزديكي داشته باشيم. در اين شرايط نمي‌توانستيم دست روي دست بگذاريم. زمينه‌اي را فراهم كرديم تا تيم‌هاي ملي ايران با بهترين‌هاي جهان بازي‌هاي تداركاتي و دوستانه داشته باشند. وي يادآور شد: البته زماني بود كه التماس مي‌كرديم اين تيم‌ها با ما بازي كنند که به سختي مي‌پذيرفتند اما خوشبختانه به جايگاهي رسيديم كه حالا آنها از تيم ملي واليبال ايران براي برگزاري بازي دوستانه دعوت مي‌كنند. در حال حاضر كشورهايي كه مي‌‌خواهند در واليبال رشد كنند به سراغ كشورهايي مي‌روند كه در اين رشته ورزشي صاحب سبك هستند، چرا كه بازي دوستانه با تيم‌هاي بزرگ موجب رشد واليبال آنها مي‌شود. بايد يادآوري كنم كه 8-7 سال قبل كه صربستان را دعوت مي‌كرديم تيم دومش را هم نمي‌فرستاد اما حالا همين صربستان از ما دعوت مي‌كند با تيم اصلي‌اش بازي تداركاتي داشته باشيم. لهستان، بلغارستان و ايتاليا هم همين طور واليبال ايران را در 7 سال قبل خيلي مطرح نمي‌ديدند و واقعيت اين است كه واليبال ايران در آن سال‌ها محلي از اعراب نداشت.