سرهنگ محمد مولایی*: صدام که در سال 1354 در الجزایر به نمایندگی دولت عراق قرارداد مصالحه با ایران را امضا کرد، همواره درصدد جبران امتیازی بود که به زعم خود از دست داده بود لذا با پیروزی انقلاب اسلامی و با چراغ سبز آمریکا این بهانه پیش آمد و از فروردین 1358 ضمن حمایت از ضدانقلاب و گروهک‌های معاند نظام شروع به تجاوز به مرزهای غربی کشور کرد و در اولین تجاوز شهر و تاسیسات نفتی مهران را مورد حمله هوایی قرار داده و در ادامه اواسط سال پاسگاه‌های مرزی غرب و جنوب را مورد تجاوز هوایی قرار داد. در آبان‌ماه کنسولگری ایران در بصره اشغال و در آذر‌ماه پاسگاه مرزی ایران در امیرآباد مورد تجاوز دشمن بعثی قرار گرفت، در خرداد سال 1359 دوباره به شهر مهران حمله هوایی و توپخانه‌ای کرد که در این حملات 48 نفر از مردم غیرنظامی مهران شهید و مجروح شدند. در 12 شهریورماه بار دیگر مهران مورد تجاوز موشکی قرار گرفت که تعدادی از مردم عادی شهر شهید و مجروح شدند. به نظر می‌رسد تجاوز پی در پی دشمن بعثی به منطقه مهران جهت فریب نیروهای ایران بود که توجه به اهداف اصلی تجاوز که در منطقه خوزستان بود را منحرف کند. در شهریورماه 1359 حملات هوایی عراق به شهرهای مرزی ایران افزایش یافت و این 2 علت داشت؛ یکی اینکه نیروی زمینی ارتش درگیر عملیات دفع اشرار و ضدانقلاب در کردستان بود و نیروی هوایی نیز به تازگی از یک توطئه کودتای نافرجام رهایی یافته بود و (از نظر دشمن) روحیه خلبانان نیروی هوایی ارتش تضعیف شده بود لذا دشمن بعثی بارها در بهار و تابستان 1359 حریم هوایی ایران را نقض می‌کرد و دست به عملیات شناسایی هوایی در خاک ایران می‌زد، همزمان شهرهای مرزی ایران را نیز مورد حملات پراکنده قرار می‌داد، طوری که تا 31 شهریور 1359 جمعا 636 مورد تجاوز زمینی، هوایی و دریایی به ثبت رسیده است. خلبان قره‌باغی از خلبانان بازنشسته هواپیمای شکاری بمب‌افکن
F 4 از پایگاه همدان می‌گوید: «پیش از شروع رسمی جنگ، نیروی هوایی عراق چندین‌بار به حریم هوایی ایران تجاوز کرده بود که هر بار با حضور بموقع خلبانان شجاع نیروی هوایی، آنها به سرعت از حریم هوایی کشورمان خارج می‌شدند. صدام با تصور اینکه می‌تواند با یک حمله برق‌آسا نیروی هوایی ایران را فلج کند، به همه پایگاه‌های هوایی ایران حمله کرد که خوشبختانه در این حملات موفق نبود و نتوانست آسیب جدی وارد کند». نیروی هوایی ارتش ایران تنها با گذشت 2 ساعت از حمله هوایی عراق به پایگاه‌های خود عملیات «انتقام» را طرح‌ریزی و اولین ضربه مهلک را بر پیکر دشمن بعثی وارد کرد و پس از 12 ساعت از عملیات انتقام، عملیات
«کمان 99» را با موفقیت به انجام رساند و نیروی هوایی عراق در یک عملیات غافلگیرانه بیش از نیمی از توان رزمی خود را از دست داد. بنا بر اظهار امیر سیدتراب ذاکری که یکی از افسران اطلاعات دوران دفاع مقدس است، رژیم صدام قبل از آغاز رسمی جنگ شروع به ساخت جاده‌های بسیاری در مناطق مرزی خود با ایران کرد و وقتی از جانب ایران مورد اعتراض قرار می‌گرفت پاسخ می‌داد به منظور جست‌وجوی نفت و در موارد دیگر بهانه می‌آورد که به منظور تجمع آب در یک نقطه و مشروب کردن زمین‌ها به ایجاد این خاکریزها دست زده است. در منطقه غرب ابتدا یک دسته نیروی نظامی را در این نقاط مستقر کرد. این دسته به گروهان و سپس به گردان تبدیل شد، گردان به تیپ و در نهایت تیپ‌های گارد مرزی را در آنجا استقرار داد. در کنار این تحرکات در نفتخانه یک پادگان ساخت. ساخت پادگان هم نمی‌توانست مورد اعتراض قرار گیرد چون امور آموزشی را شامل می‌شود سپس در مندلی، بدره و کوت هم همین کار را کرد. به نظرم عراق چه در صورت وقوع انقلاب و چه عدم وقوع انقلاب تصمیم خود را برای حمله به ایران گرفته بود. انقلاب تنها زمان حمله را جلو انداخت و قدرت‌های استکباری نیز با عراق همراه و بلکه مشوق او شدند. امیر سرتیپ جوادیان که یکی از فرماندهان جنگ هستند در میزگردی عنوان می‌کردند: «اعتقاد بنده بر این است که جنگ ما از زمان انقلاب آغاز شد. ببینید، از پایان بهمن‌ماه سال 1357، ضدانقلاب به پادگان مهاباد حمله کرد. این سوال پیش می‌آید که آیا ضدانقلاب در طول 8 روز خودش را برای حمله اینچنینی آماده و تجهیز کرده بود؟ در جایی دیگر، پیش از عید نوروز سال 1358، ضدانقلاب به پادگان سنندج حمله کرد. دوباره این سوال مطرح می‌شود که آیا گروهک ضدانقلاب، در طول یک ماه این آمادگی را برای حمله پیدا کرد؟ به راحتی می‌توان نتیجه گرفت که برای این حملات، گروهک‌های ضدانقلاب حداقل از 6 ماه قبل از انقلاب تجهیز، عضوگیری و سازماندهی کرده بودند». با توجه به این موارد اثبات می‌شود دشمن بعثی پس از قرارداد الجزایر در سال 1354 خود را برای جنگ با ایران آماده می‌کرد و سرانجام در 31 شهریورماه 1359 با هدف برانداختن نظام نوپای جمهوری اسلامی جنگی تمام‌عیار را علیه ایران اسلامی آغاز کرد. صدام با ظاهر شدن در برابر دوربین‌های تلویزیون عراق با پاره کردن قرارداد 1975 الجزایر، آغاز تجاوز رسمی به خاک ایران را اعلام می‌کند و 6 روز از شورای امنیت سازمان ملل وقت خواست تا تکلیف ایران را معلوم کند. صدام در کنفرانس سران عرب می‌گوید: حمله به ایران برای ارتش قهرمان عراق یک تفریح نظامی است. سرانجام پس از 8 سال جنگ و از دست دادن شمار زیادی از نیروها و تجهیزات خود طی نامه‌ای به رئیس‌جمهور وقت ایران دوباره همان قرارداد 1975 الجزایر را می‌پذیرد.