نمایش نا‌امید‌کننده خط هافبک استقلال که به غیر از یکی، دو سانتر خسرو حیدری در ساختن یک موقعیت گل نصف و نیمه عاجز بود، کاری کرد تا نگاه‌ها به این خط و بازیکنانش دوخته شوند. بدون‌شک توزی، جانواریو، ساموئل، زندی یا نکونام بازیکنان بی‌کیفیتی نیستند اما چه اتفاقی افتاده که آنها در یک کار ترکیبی، یک پاس تودر یا پاس منجر به گل برای مهاجمان عاجز می‌مانند؟ اینجا قبل از ورود به مسائل فنی ریز استقلال باید به یک نکته مهم اشاره کرد که درد این روزهای فوتبال ایران است و کل لیگ از آن رنج می‌برد. در واقع سبک بازی تیم‌های لیگ برتر ما به سمتی پیش رفته که در طول 90 دقیقه باید دلخوش به تماشای در نهایت 2، 3 موقعیت گل نشست و به این امید بود که از همین تک موقعیت‌ها گلی بروید. به نظر می‌رسد سبک بازی تیم‌های ایرانی که در پی بازی باحوصله و پاسکاری‌های ریز هستند تبعات منفی‌اش را بر فوتبال ایران گذاشته، چرا که هیچ‌کدام از تیم‌های ایرانی ابزار تیکی‌تاکای بارسلونا یا تیم ملی اسپانیا را ندارند و این تغییر سبک سریع هرگز در تیمی مثل پرسپولیس یا استقلال جواب نمی‌دهد. در عین حال برخی مربیان خیلی زود حوصله‌شان سر می‌رود و سراغ بازی مستقیم می‌روند تا بالاخره در به تخته بخورد و توپ داخل دروازه حریف بغلتد اما در بازی مستقیم فقط شانس است که به کمک می‌آید.