استقلال مقابل فجر بد بود تا جایی که سکوها را مجبور به فریاد اعتراض کرد، اعتراضی که امیر و تیمش چند هفته‌ای بود از آن فاصله گرفته بودند. مهاجمان استقلال گل نمی‌زدند، چون هافبک‌ها پاس نمی‌دادند و البته شکل حرکتی تیم در فاز حمله طوری نبود که هوادار را برای به ثمر ر‌سیدن گل امیدوار کند. اما فریاد اعتراض هواداران که با نام فرهاد مجیدی و تکرارش به گوش قلعه‌نویی رسید به غیر از آن نکته اصلی که در پی رد فرهاد از سوی امیر به وقوع پیوست یک پیام فنی هم برای سرمربی آبی‌ها داشت. در واقع هواداران استقلال با این مساله که حنیف عمران‌زاده در دقایق پایانی و در صورت گره خوردن بازی تیم به خط حمله منتقل می‌شود، تا استقلال با روش زشت بازی مستقیم و به‌طور تصادفی به گل برسد مشکل دارند و این تغییر و روش منسوخ و تکراری که مربوط به سال‌ها پیش است را بر نمی‌تابند. در این صورت وقتی هوادار نمی‌تواند این پیام فنی را در ورزشگاه به گوش قلعه‌نویی برساند همنوا با آنهایی که به نتیجه نگرفتن تیم در بازی خانگی معترضند یک نام را فریاد می‌کند. یک لحظه فکرش را بکنید؛ هوادار می‌خواهد شعار بدهد و به این تغییر عجیب در خط حمله تیمش اعتراض کند. در این صورت فریاد شعار «مجیدی مجیدی» راحت‌تر است یا اینکه مثلا هوادار عصبانی فریاد بزند و بگوید: «این چه تغییریه؟» یا بگوید «حنیف که فوروارد نیست» یا... خنده‌دار نیست؟