امیررضا خسروی: باز هم پنجشنبه‌ای دیگر از راه رسید و کرکره کاسبی در طهران قدیم روزنامه «وطن امروز» یکبار دیگر بالا رفت، کاسبی در طهران قدیمی که به یمن همراهی مخاطبان گرامی و عزیز روزنامه به شماره 11 رسیده و با پشتوانه مخاطبان به مسیرخودش در راستای یادآوری شیوه‌های خوب کاسبی در قدیم ادامه می‌دهد. تماس‌ها و پیام‌های شما گرامیان به دستمان رسید و به حول و قوه الهی بزودی همه نظرات و دیدگاه‌های شما در همین صفحه منتشر خواهد شد.
***
یادش به‌خیر، تو راسته بازار «عباسقلی خان» چندتا بزازی بود، بزرگ‌ترینش بزازی آقای سعیدی بود، یه مغازه 2 دهنه با کلی شاگرد و فروشنده. 10 یا 12 سالم بود که با مادربزرگم برای خرید پارچه می‌رفتیم به این مغازه. خرید پارچه و دوختن لباس یه جورایی بزرگ‌ترین تفریح مادربزرگم بود. البته برای من خسته‌کننده‌ترین کار دنیا بود. آخه آقا سعیدی بد‌تر از مادربزرگ با چنان وسواسی پارچه‌ها رو می‌آورد و باز می‌کرد و درباره جنس و کیفیتش آنقدر حساسیت به خرج می‌داد که خیال می‌کردی خودش خریداره. یک روز یادمه حسابی پکر و دمق بود، مادربزرگ ازش پرسید که چی شده؟ آقای سعیدی هم گفت: پارچه «گاباردین» کمیاب شده. بیشتر بزازها و خیاط‌ها ندارند، آنهایی هم که دارند رو قیمتش کشیدند و این پارچه‌رو گرون‌تر به مردم می‌فروشند. مادربزرگ با تعجب گفت: «خب، چرا ناراحتی؟ اینکه به نفع شماست!»
***
آقا سعیدی سرش رو آورد بالا و با ناراحتی جواب داد: « من هیچ وقت راضی به ضرر مردم نبودم، سودی که به خاطر شرایط نامساعد باشه و باعث فشار به مردم بشه که سود نیست، ضرره، برکت رو می‌بره.» بعد هم یک وجب به اون یک متر و نیم پارچه‌ای که مادربزرگ خواسته بود با دستش اضافه کرد و با یه بسم‌الله شروع به بریدن پارچه کرد.
***
یادش به‌خیر، آقا سعیدی، انصاف و معرفتش هنوز تو حافظم مونده. کسی که راضی به ضرر مردم نبود. کاسبی که هیچ وقت به مترمغازش مطمئن نبود و یکی، دو وجب بیشتر پارچه می‌برید. خاطره اون روزها حالا بیشتر تو ذهنم خودشو نشون میده بویژه که به تازگی یه حدیث از پیامبر (ص) خوندم که فرموده‌اند: «هر کس یک شب در آرزوی گرانی برای امت من باشد خداوند اعمال 40 سالش را تباه خواهد کرد.» خداییش که آقای سعیدی، هم کاسب مردی بود و هم از امت مسلمون. خدا رحمتش کنه.