احساسات مردم اسباب‌بازي نيست
روز‌های اول مهر تداعی خاطرات کودکی است. در دوران دبستان دوستان زیادی داشتم که هنوز با برخی از آنها در ارتباط هستم. از برخی از آنها هم بی‌خبرم. نام یکی از آنها عيسي بود. عيسي یک سال از من بزرگ‌تر بود. خیلی با هم صمیمی نبودیم. تنها بنا بر دلیلی یکی‌ـ دو بار به خانه‌شان رفته بودم. یادم نیست که منزلشان دقیقا کجا بود. تنها تصویر یک سربالایی در شمیران در خاطرم مانده است. کف خانه عيسي پارکت بود. تا آن زمان من کف پارکت ندیده بودم و برایم تازگی داشت. عيسي یک آدم‌آهنی داشت که با آن بازی می‌کردیم. من عاشق این اسباب‌بازی بودم. یکی از آن روزها که به خانه عيسي رفته بودم ماه رمضان بود. همه روزه بودند غیر‌از ما دوتا. مادر عيسي لوبیاپلو پخته بود. شاید هم از دیشب مانده بود ولی به من خیلی مزه داد. مادر عيسي خیلی زرنگ بود. این آدم‌آهنی را به دست ما می‌داد و ما را به وسیله آن مدت زیادی سرگرم می‌کرد چنان که آرامش بر خانه حکمفرما می‌شد. عيسي مدت زیادی در مدرسه ما نماند و دیگر از او خبر نداشتم تا... سال 76.
مهرماه 76 بود؛ همان سالی که دولت آقای خاتمی بر سر کار آمده بود. پدر خیلی از همکلاسی‌های من در این کابینه پست و مقامی به دست آورده بودند. چنان که پسرانشان از همان روز اول مهر خدا را هم بنده نبودند. من و چند تن از بچه‌های دیگر را که به‌اصطلاح آنها راستی بودیم، چپ‌چپ نگاه می‌کردند و ما علنا حکم لشکر شکست‌خورده را پیدا کرده بودیم. زنگ تفریح اول بود که یکی از اصلاحاتی‌ها کنار من نشست و گفت از عيسي خبر داری؟ گفتم نه. پرسید می‌دانی مادرش چه کاره شده؟ باز هم پاسخم منفی بود. گفت مادرش رئیس سازمان محیط‌زیست شده... . از آن روز به بعد هم نه از عيسي خبر داشتم و نه از مادرش و نه حتی از پدرش. فقط اخبار مربوط به مادرش را در رسانه‌ها دنبال می‌کردم تا آخرین پنجشنبه تابستان امسال.
ادامه در صفحه2