آوارگي در سايه بي‌مسئوليتي بهزيستي
اسفنديار اسعدي:
بیش از 37 بهار از عمرش نگذشته است اما این روزها آنچنان احساس خستگی و پیری می‌کند که نشانی از حمید پرتلاش سال‌‌های گذشته ندارد. هرچند در کودکی هر دو پا و به‌دنبال آن پدر و مادرش را یکجا از دست داده اما به‌رغم معلولیت، توانسته بود کار و کاسبی براي خود راه بیندازد اما دست روزگار امروز او را آواره کرده و الان ماه‌ها‌ست بدون سرپناه در تهران دنبال گرمای دستی است که یاریگرش باشد. با وجود اینکه چند روزی از آغاز سال تحصیلی گذشته است اما محمد‌صادق کودک 9 ساله‌اش که باید امسال در کلاس چهارم ثبت‌نام می‌کرد تنها با حسرت همکلاسی‌هایش را نظاره می‌کند و وقتی پدر معلولش می‌گوید که فرزندش در ورزش، قهرمان نونهالان کشور شده و در 3 سال تحصیلش جزو ممتازهای مدرسه بوده است، احساسات هر همنوع مسؤولیت‌پذیری بیشتر جریحه‌دار می‌شود. حمید کشانی که اکنون تنها دغدغه‌اش یک سرپناه است از رئیس سازمان بهزیستی که قبلا در حضور یکی از نمایندگان مجلس وعده داده مشکلش را حل کند و نکرده است بسیار گله‌مند است. او بخشی از مشکلات خود را در تحریریه روزنامه «وطن‌امروز» عنوان می‌کند و می‌گوید: با وجود اینکه خیلی نیازمند بودم گفت‌وگو با یک خبرنگار معروف خارجی برای تلویزیونی انگلیسی را رد کردم، هرچند با آن گفت‌وگو می‌توانستم صاحب 10 میلیون تومان شوم و بخشی از گرفتاری‌هایم را حل کنم ولی هرگز تن به این کار ندادم چراکه این کار را برای خود ذلت می‌دانستم. حمید که الان منبع درآمدی ندارد و آواره در خيابان‌هاي شهر است، پاسخي از حمايت بهزيستي دريافت نكرده و در ماشين صبح را به شب مي‌رساند. او اکنون تنها تقاضایش از مسؤولان یک سرپناه کوچک برای فرزند کوچکش و همسر مریضش است و با حسرت امیدوار است بزودی پسرش راهی مدرسه شود. یادمان باشد حمید کشانی از ناحیه 2 پا کامل معلول است و این وظیفه دینی و انسانی ما است که نگذاریم چنین افرادی که نیاز به مساعدت و دست یاری همه بویژه مسؤولان را دارند اینچنین در بی‌تفاوتی برخی مسوولان آواره و اسیر ناکجاآباد باشند. اینجا ناخودآگاه یک سوال خطاب به رئیس سازمان بهزیستی در ذهن تداعی می‌شود، آقای رئیس سهم حمید معلول از 200 هزار واحد مسکونی مهر که قبلا وعده داده شده بود، کجاست؟