امکانات مطالعاتی دیگری هم در اختیار همه بود. مثلا یکی از خانم‌ها با کتاب‌های خودآموز مشغول یادگیری زبان عربی بود چون اقوامی در کویت داشت. عده‌ای هم صنایع‌دستی تهیه می‌کردند و حتی نمایشگاه هم از آثارشان برگزار می‌کردند. تسبیح‌های تهیه شده با هسته خرما و ماکت‌های چوب کبریتی مد آن دوران زندان قزلحصار بود! مادر می‌گوید: ارقام عجیبی مثل 50 هزار نفر اعدامی و... بیشتر شبیه یک جوک است تا واقعیت! کلا منافقین از این حجم هوادار برخوردار نبودند! اصلا منزوی شدن در خانه‌های تیمی به همین جهت رخ داد چرا که پیوستن به منافقین به سرعت تبدیل به یک صفت بد سیاسی- اجتماعی در جامعه شد. بویژه خانواده‌هایی که دخترانشان هوادار سازمان بودند به سرعت از آنها اعلام برائت کردند چرا که فساد در خانه‌های تیمی همه‌گیر بود. همین مقبولیت نداشتن، موجبات روگردانی جمع کثیری را فراهم کرد. مجرمین به تدریج تبدیل به منفعلین می‌شدند. منفعل‌ها بعضی بعد از آزادی دوباره به منافقین پیوستند و جمع کثیری هم درگیر زندگی شده و از کارکرد حزبی و گروهی دیگر برخوردار نبودند. بخشی از منفعلین نیز تواب می‌شدند. با توبه‌کاران و منفعلین مثل افراد عادی برخورد می‌شد تا زمانی که پایان دوران محکومیتشان به علت جرائم مختلف فرارسد. «سر موضعی‌ها» مشمول عفو نمی‌شدند و تا پایان دوران محکومیتشان مجرم محسوب می‌شدند. این را از خیلی‌ها شنیده‌ام که در کل موفق‌ترین فرد در حل مشکلات زندانی‌ها خود «لاجوردی» بود. برای حل مشکلات روحی‌شان بسیار ساعی بود و شخصا ملاقات با اقوام و خانواده سر موضعی‌ها یا منفعلین را برنامه‌ریزی می‌کرد. برای هدایت گروه‌های مختلف «اخلاق خوب» را ضروری می‌دانست و خود به عنوان الگو همچون پیامبر خوبی‌ها در زندان حاضر می‌شد. ظرف می‌شست، بند را جارو می‌کرد و در جلسات گپ و گفت شرکت می‌کرد. اصلا این دست تهمت‌ها بر ضد لاجوردی مد رایج آن زمان بود که امروز از زیر خروارها خاک دوباره بیرون کشیده شده. می‌گفتند عادت داشت نامحسوس به زندان‌ها سرکشی کند. یک بار از خانمی در میان زندانیان سوال کرد مشکل خاصی ندارید؟ شکایتی دارید؟ زن گفت: بله! شکایت دارم! اینجا مرتب ما را شکنجه می‌کنند. لاجوردی گفت: کدام بازجو شما را شکنجه کرده؟ اسمش را بگویید برخورد خواهم کرد. زن گفت: لاجوردی! خیلی خشن است و هر روز بچه‌ها را بشدت شکنجه می‌کند. لاجوردی لبخندی زد و گفت: شما تا به حال بنده را دیده بودید؟ زن گفت: نه!
برای من که دختر 4ساله حاج آقای مبلغ زندان بودم قزلحصار مجموعه‌ای از خاطرات پیش از شهادت پدر است. عطر بنفشه، حوض آبی خیلی بزرگ پر از ماهی‌های گلی و یک عالمه خاله که هر روز همبازی‌ام می‌شدند. این رسم جمهوری اسلامی است انگاری! خیلی‌ها از داخل و خارج تلاش می‌کنند تاریخش را مشوش و کینه‌توزانه از نو بنویسند! فراموش کرده‌اند تاریخ حقیقت‌مدارانه جمهوری اسلامی ایران در سینه دخترکان، مادران، پدران و پسران این سرزمین حک شده است. قطعا این داستان ادامه دارد اما شکی نیست که حقیقت ماندنی است.