از منظر عبدالرحمن یالچین‌کایا، صفت «اسلامگرا» به مفهوم «خائن به آرمان و ایده‌آل جمهوریت» و به هدف «برقراری حکومت اسلامی و در صورت لزوم حتی با ابزار جهاد» بود، ضمن آنکه وی هیچ اعتقادی به موفقیت حزب اردوغان در انتخابات ماضی نداشت و علنا در آن شکوائیه آورده بود: «هیتلر هم علی‌الظاهر به شکلی دموکراتیک به قدرت رسید.» یالچین‌کایا که کارمند بروکراسی ترکیه و الگوی یک نسل و پروپاگاندای یک طبقه مشخص اجتماعی است به واقع از آن کمالیست‌های دوآتشه محسوب شده که دلیل تندروی و دگماتیسم عمل کردنش نیز به زادگاه و محل رشد و بزرگش شدنش که از نظر اجتماعی جزو مناطق محروم و عقب‌مانده به حساب می‌آید، بازمی‌گردد. وی در سال 1950 در دهکده قارا واقع در ناحیه سوروس استان سانلیورفا که به ساختار فئودالی و نوعی محافظه‌کاری به غایت عوام‌گرایانه شهره است به دنیا آمد، به قسمی که بیشتری درصد بی‌سوادی در ترکیه را داراست و حتی هنوز هم ازدواج خردسالان و نیز خونخواهی و به عبارتی قتل تحت نام اعاده حیثیت در آن ناحیه معمول است. پدربزرگ عبدالرحمن یکی از شیوخ معروف محلی و رهبر قبیله «نقشبندی اوردن» بود با توضیح اینکه اوردن هنوز هم قوی‌ترین شاخه رادیکال‌های به ظاهر اسلامگرای آناتولی به شمار آمده و در این حال و هوا اما پدر عبدالرحمن معلمی جوان بود که به ایده‌آل‌های سکولار گرایش داشته و پسرش را با آرا و افکار آتاتورک پرورش داد لذا عبدالرحمن در همان اوان شباب به پایتخت فرستاده شد و پس از اتمام دوره متوسطه به دانشکده حقوق رفت و بعد از فارغ‌التحصیلی سریعا به کسوت قاضی درآمد که این دوران با مبارزات دانشجویان چپگرا و راستگرا و اعلام حالت فوق‌العاده
12 سپتامبر 1980 توسط ارتش ترکیه مصادف بود. این سومین کودتای نظامی اما اقتدارگرایانه‌ترین و غیردموکراتیک‌ترین قانون اساسی را برای ترکیه به ارمغان آورد! قانونی که دکترین آن حتی با اصول کمالیستی و لائیسیته ویژه آتاتورک هم انطباق چندانی نداشت لذا مردم ترکیه از 3 دهه قبل سعی در اصلاح این قانون اساسی داشته لیکن پارادایم سیالی از کمالیست‌های آن بروکراسی دولتی به بهانه عدم‌پختگی کامل دموکراسی ترکیه از هرگونه تغییر این قانون در پارلمان ممانعت به عمل آورده و اصولا همین رفتار کمالیست‌ها بود که سال 2007 منجر به یک بحران عمیق سیاسی شد (سایینه کوپربوش، نشریه مرکور، آوریل 2008).