وال‌استریت
چگونه به رسانه‌ها راه یافت؟
ثمانه اكوان:
روز دوم اکتبر سال 2011 یعنی یک سال پیش در چنین روزی، بیش از یکهزار نفر از اعضای جنبش پارک زاکوتی در این پارک گردهم آمدند تا به حادثه‌ای که یک هفته پیش از آن اتفاق افتاده بود اعتراض کنند. یک هفته پیش، آنتونی بولونیا، معاون بازرس پلیس نیویورک در حالی که 3 نفر از زنان معترض در یک راهپیمایی پشت تورهای نارنجی پلیس در میدان یونیون گرفتار شده بودند، به صورت آنها اسپری فلفل پاشید. تصویر این حمله به زنان به سرعت فیلمبرداری شده و به وسیله شبکه‌های اجتماعی در سراسر دنیا منتشر شد. این تصویر موجب خشم مردم نیویورک و تحریک هواداران جنبش تسخیر وال‌استریت در سراسر کشور شد و در پاسخ به این اقدام پلیس، یک راهپیمایی در نمادین‌ترین نقطه شهر یعنی پل بروکلین برنامه‌ریزی شد. اعضای فعال جنبش تسخیر وال‌استریت در کتابی که برای گزارش 3 ماه اول جنبش منتشر کرده بودند، به ارائه گزارشی از تجمع پل بروکلین و اقدامات خشونت‌بار پلیس در برخورد با معترضان پرداختند. اتفاق پل بروکلین یکی از مهم‌ترین اتفاقات طول حیات جنبش تسخیر وال‌استریت بود چرا که با این تجمع بزرگ این جنبش برای اولین‌بار در رسانه‌ها و شبکه‌های تلویزیونی آمریکا راه پیدا کرد. از 17 سپتامبر تا اول اکتبر سال 2011 با وجود گذشت 2 هفته از زمان آغاز به کار جنبش هیچ رسانه آمریکایی حاضر نشده بود این اتفاق بزرگ را پوشش خبری دهد. در گزارش اعضای فعال وال‌استریت از این تجمع بزرگ مردم نیویورک آمده است: حدود 3 بعدازظهر روز شنبه، در پشت پرچم «ما مردم آمریکا»
( We The People ؛ 3کلمه اول در قانون اساسی ایالات متحده است که نماد حکومت مردم بر مردم در آمریکاست و به عنوان شعار اصلی قانون اساسی نیز شناخته می‌شود.) راهپیمایی از میدان زاکوتی به سمت شمال خیابان برادوی آغاز شد، پس از حدود نیم ساعت، راهپیمایان به نزدیکی پل رسیدند؛ جایی که نظم و ترتیب قبلی به سرعت جای خود را به سردرگمی و انباشته شدن جمعیت در ورودی پل داد. صف راهپیمایان شکسته شد و معترضان سعی کردند از ورودی پل برای عابران پیاده که قبل از این تعیین شده بود، مانند سر قیف عبور کرده و به طرف وسیع‌تر برسند. برخی دیگر که جسارت بیشتری داشتند از قسمت ورودی اتومبیل‌ها روی پل قدم گذاشتند. کسانی که از قسمت ورودی اتومبیل‌ها روی پل رفتند، خیلی سریع با تعداد کمی از افسران پلیس مواجه شدند.
برخی از آنها افسران ارشد پلیس با پیراهن‌های سفید بودند که بلندگوی دستی در دست داشتند و تعدادی هم به صورت فشرده روی گذرگاه عابران پیاده روی پل ایستاده بودند. یکی از افسران پلیس با بلندگوی دستی خود شروع به هشدار دادن به مردم کرد اما با شعار «پل را بگیرید! پل را بگیرید!» مجبور به سکوت شد. با موقعیت‌شناسی کسانی که در صف اول راهپیمایی قرار داشتند، مردم به سرعت دست‌هایشان را در هم گره کردند و با اطمینان یافتن از همراهی کسانی که پشت سرشان قرار داشتند و شعار می‌دادند، سعی کردند پلیس را به عقب رانده و راهی برای ادامه راهپیمایی روی پل پیدا کنند. این بار تعداد بیشتری از پلیس‌ها به طرف پل آمده و در حالی که در سیستم‌های ارتباطی خود فریاد می‌زدند، به سمت جمعیت هجوم آوردند. وقتی راهپیمایان قسمت عبور ماشین‌ها در پل را گرفتند، تعداد دیگری از معترضان که در قسمت پیاده‌رو پل راه می‌رفتند با پرش از نرده‌ها، به سمت خیابان رفتند و به تعداد جمعیت در قسمت عبور ماشین‌ها اضافه شد اما تا جمعیت با شعار‌های «ما 99 درصد هستیم» و «بانک‌ها کمک شدند، آدما فروخته شدند» روی پل تجمع کردند، پلیس‌ها دوباره جمع شدند و با استفاده از حصارهای آهنی نارنجی‌رنگی که لحظه به لحظه به تعدادشان اضافه می‌شد و به نرده‌های کنار پل وصل شده بودند، راه مردم را سد کردند. آنهایی که در جلوی صف راهپیمایان قرار داشتند در جایی که ایستاده بودند، توقف کردند چرا که در وسط پل بودند و هیچ دیدی به پشت سر خود نداشتند و زمزمه‌های اینکه پلیس آنها را از هر طرف محاصره کرده، از همان‌جا آغاز شد و در جمع پیچید. با وجود اینکه پلیس به تجمع‌کنندگانی که از محل پیاده‌رو پل در حال حرکت بودند اجازه داد به راه خود ادامه دهند، آنهایی که در خیابان بودند مثل ماهی به دام تورهای پلیس افتادند. تورهای نارنجی که طی هفته‌های گذشته مترادف با دستگیری و بازداشت توسط پلیس شده بود، این بار نیز موجب شوك تظاهرکنندگان شد چرا که پلیس هیچ هشداری به آنها نداده بود که نباید وارد خیابان شوند و با این حال آنها متهم به زیر پا گذاشتن قانون شده بودند. یکی از کتابدارهای مستقر در کتابخانه عمومی پارک زاکوتی که روی پل بروکلین دستگیر شد و خواست ناشناس بماند، گفت: «یک مساله که همیشه می‌دانی این است که اگر پلیس نخواهد تو به جایی بروی، نمی‌ر‌وی و آنها هم تو را به آن راه نمی‌کشانند؛ مسیرها را می‌بندند و دیگر هیچ راهی برای رسیدن به آن مکان خاص نداری. پس همه قرائن و شواهد نشان می‌دهد پلیس به عمد می‌خواست عده‌ای را به خیابان بکشاند. این دلیلی است که ما روی پل رفتیم و پلیس همه‌مان را دستگیر کرد». بیشتر از 700 نفر از افرادی که نتوانستند از پل رد شوند یا به هر طریق ممکن از حصارها فرار کنند، بزودی خود را در دام پل بروکلین و مواجهه با بازداشت شدن دیدند. گروهی که در صف اول راهپیمایان بودند، اقدام به مقاومت در برابر پلیس کردند اما به سرعت توسط افسران پلیس به آسفالت کف خیابان چسبانده شده و دستگیر شدند. یکی از راهپیمایان که بعدازظهر همان روز بازداشت شده بود به یاد می‌آورد: «پلیس یک به یک معترضان را می‌گرفت و شروع می‌کرد به دستبند زدن به دست ایشان. پلیس به اندازه همه ما دستبند داشت. انگار که به تعداد همه آدم‌های موجود در شهر دستبند تهیه کرده بودند!» وقتی بازداشت‌های گسترده آغاز شد، معترضان در دوطرف جاده و رو به وسط خیابان صف کشیدند. آنهایی که دستشان بسته بود، بقیه افرادی که تازه به صف بازداشت‌شدگان می‌پیوستند را با فریاد بلند تشویق می‌کردند. یکی از بازداشت‌شدگان درباره اتفاقات بعد از بازداشت شدنش گفت: «از زمانی که افسران پلیس در سنگین و فلزی ون را بستند، هوا به طرز غیرقابل‌باوری گرم شد. عرق ناشی از گرما موجب شد حدود 10 تا 12 نفر از بازداشت‌شدگان بتوانند دستبندهای پلاستیکی که دور مچشان بسته شده بود را باز کنند (البته تا قبل از اینکه پلیس‌ها بتوانند صحنه را ببینند و اعتراض کنند، دوباره دستبندها را به دستشان بستند) و با بطری‌های آبی که در اختیار داشتند، در دهان تعداد دیگری كه هنوز دست‌هایشان بسته بود، آب ریختند. ون پلیس قبل از اینکه توقف کند، حدود یک ساعت در خیابان‌ها چرخید و بعد از آن نیز دستگیرشدگان مجبور شدند ساعت‌ها در آن گرما منتظر بنشینند تا برای انجام امور اداری بازداشت به بازداشتگاه هدایت شوند. علامت نصب شده روی بازداشتگاه به افسر‌های پلیس می‌گفت ساعت بازداشت همه 700 نفر معترضان روی پل 4:20 بعدازظهر بوده است. آنها متهم به رفتار آشوبگرانه و نقض قوانین جاده به دلیل بستن راه اتومبیل‌ها روی پل بروکلین شده بودند! اتهامی که موجب به دردسر افتادن خیلی‌ها شده بود. از نظر راهپیمایان که در حال حرکت در جهت همسو با اتومبیل‌ها بودند این پلیس بود که آنها را متوقف و بازداشت کرده بود، پس مشکل اصلی ترافیک را خود پلیس‌ها به وجود آورده بودند...». کتاب تسخیر وال‌استریت در ایران به همت مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است.