داریوش سجادی: حجت‌الاسلام سیدحسن خمینی روز گذشته در دیدار با مدیران آموزش و پرورش کشور درباره پدیده «فرار مغزها» اظهار داشت:
«مهاجرت نخبگان و فرار مغزها از نظر اخلاقی موضوعی مورد سوال است. کسی که در جامعه‌ای درس می‌خواند و رشد می‌کند، باید بداند رفتن و بازنگشتن به آن جامعه نوعی ادا نکردن دین است».
پیش‌تر پدربزرگ ایشان نیز با بیانی سلیس‌تر و صریح‌تر فرموده بودند:
«می‌گویند مغزها فرار کردند! بگذار فرار کنند. جهنم که فرار کردند این مغزها! اینها مغزهای علمی نبودند، مغزهای خیانتکار بودند، و الّا کسی از مملکت خودش فرار می‌کند به آمریکا؟! از مملکت خودش فرار می‌کند به انگلستان و زیر سایه انگلستان می‌خواهد زندگی بکند؟ این مغزها بگذار فرار بکنند، بهتر که فرار می‌کنند! غصه نخورید برای اینها... ما هم یک مغزهایی داریم که با اینکه مغز علمی هستند، دارند به مردم کمک می‌کنند، دارند می‌روند دِرو می‌کنند. این مغزها را ما می‌خواهیم، نه آن مغزهایی که حالا که برای‌شان تَعُّیش (خوشگذرانی) حاصل نیست فرار کنند. چرا به خود نمی‌آیند اینها؟ چرا اینها نمی‌فهمند مقدار خودشان را و مقدار مملکت ما را؟ ما این مغزهایی را می‌خواهیم که در عین حالی که دکتر است، در عین حالی که مهندس است، می‌رود در جهاد سازندگی و جهاد سازندگی را راه می‌اندازد. ما این مغزها را می‌خواهیم که از آمریکا پا می‌شود می‌آید اینجا می‌گوید من آمده‌ام برای کمک».
سال گذشته نیز اینجانب ذیل مقاله «جاوید‌شاه» درباره «فرار مغزها» و بر همین صراط نوشتم: کسانی را که بعد از فارغ‌التحصیلی به جای مشارکت در امر عمران و بازسازی کشور و ادای دین خود به ملت و مملکت، نارفیقانه و بی‌اخلاقانه تحت بهانه «کسب شغل مناسب و آتیه بهتر در غرب» ملت خود را تنها می‌گذارند، قهراً و منطقاً نمی‌توان چنین جماعت و چنین رفتاری را تحت عنوان «فرار مغزها» نامگذاری و آسیب‌شناسی کرد.
چنین رفتاری با صراحت و بداهتی روشن یک سرقت و دزدی و رُبایش ملی است.
دزدی اعتماد و رُبایش سرمایه‌گذاری یک ملت توسط متخصصانی که قرار بوده وامداری و تخصص خود را بعد از ورودشان به جامعه در خدمت مردم و مملکت‌شان قرار دهند اما آنک بدون هیچ شرم و پروایی در اولین بزنگاه خود را به ممالک راقیه می‌رسانند.