فرهاد و استقلال يك معامله پاياپاي
محمدصالح سلطاني:
همه مي‌گفتند استقلال 90 «كهكشاني» است. حرف درستي بود. تيمي كه رحمتي، حيدري، آندو، جباري و كرار را يكجا در اختيار داشت و سرمربي‌اش، تشنه قهرماني بود و از همه مهم‌تر يك «اسطوره» در قلب خط حمله بازوبند كاپيتاني‌اش را به دست داشت، آماده قهرماني بود. فرهاد 35ساله، اين اسطوره آبي هم براي «وداع در اوج» بهترين شرايط را داشت. تيم آماده‌اي كه مي‌توانست جام را ببرد و فرهاد را جاودانه كند. همه چيز تا پايان نيم‌فصل بر وفق مراد بود. صدرنشيني با 9 امتياز اختلاف و اقتداري كه بعيد بود شكسته شود اما شد. با رفتن «اسطوره» شكسته شد. استقلال 90، بي‌فرهاد شكست. «فرهاد» كه به خاطر مشكلات خانوادگي قرار بود به امارات برود اما آن مشكلات و خودش، يكجا و با هم به قطر ترانسفر شدند! با مبلغي بيش از 3 برابر سقف قرارداد اينجا! فرهاد رفت و مظلومي نتوانست تيمش را بدون «اسطوره» به جام برساند. تيم پرهزينه و آماده استقلال، باز هم در حسرت قهرماني ليگ برتر ماند؛ بي‌مجیدی.
فرهاد حتماً مي‌دانست كه براي «اسطوره» ماندن بايد در «اوج» بود. بايد «سكانس آخر» جاودانه‌اي خلق كرد. سكانس آخري، زيباتر از آن بازي پرسپوليس- الغرافه. زيباتر از تصويري با لباس زرد تيم قطري! فرهاد، بايد مي‌ماند تا وقتي كه همه دوستش داشتند، كنار برود. تا هوادار، او را با لحظات شيرين‌ِ بودنش به ياد بياورد. فرهاد اما -دانسته يا نادانسته- اين كار را نكرد. آخرين تصويرش در دوران بازيگري، «شيرين» نبود. شايد آن عدد 4، دل آبي‌ها را خنك كرده باشد ولي قطعاً تصوير جام بالاي سرش، زيباتر بود تا زيرپوش آبي زير لباس زرد! خودش هم مي‌دانست كه اگر بماند، با استقلال90 جام را بالاي سر مي‌برد و آنوقت بهترين زمان براي خداحافظي است اما رفت. با چه نيتي مهم نيست. رفت و يك قهرماني شيرين را از استقلال گرفت. «سكانس آخر»ش جاودانه نبود. اين‌طور مواقع چه مي‌گويند؟ «حيف شد.» حيف آن همه پيروزي و موفقيت كه با فرهاد به دست آمد. حيف آن همه لحظات شيرين كه پايان خوشي نداشت. «فرهاد»، مي‌توانست بماند و «شيرين» وداع كند كه نكرد و ما مانديم و يك «حيف شد». حيف از سكانس آخر قصه فرهاد كه جاودانه نشد.
پس‌نوشت
فرهاد مجيدي، مي‌خواست كار ناتمام سال قبلش را امسال، در تيمي مشابه سال قبل به اتمام برساند كه قلعه‌نويي مخالفت كرد و او را نخواست. شايد بي‌انصافي به نظر بيايد ولي بازيكني كه در بهترين شرايط ممكن، تيمش را كه به او شديداً نياز داشته رها مي‌كند، شايسته تنبيه نيست؟ زماني كه استقلال به او نياز داشت، او تيم را رها كرد و رفت، حالا كه او به استقلال نياز دارد، استقلال او را رها مي‌كند؛ منصفانه نيست؟