مجتبي هاشمي: علي كريمي اهل سكوت نيست، او يك نابغه است و نابغه‌ها معمولا از «غريزه» فرمان مي‌گيرند نه از «عقل و منطق». ناآرامي و سركشي ذاتي او، از كف‌گرگي به داور ژاپني كه يك سال او را خانه‌نشين كرد تا دقيق‌ترين شوت زندگي‌اش كه در جام‌جهاني نثار ساك پزشكي شد، در همه حركات اين 15-10 سال اخيرش هويد‌است. جادوگر آسيا در نخستین مصاحبه مفصل دوران زندگي‌اش آنقدر بي‌پرده و جسورانه حرف زد كه شهر و شهريار را يكجا به هم ريخت! بعد از آن، علي به توصيه بزرگ‌ترها كمتر با رسانه‌ها مصاحبه كرد تا مبادا زبان سرخ‌رنگش دوباره شر به پا كند، ولي اين سكوت و آرامش فقط مختص رسانه‌هاست. در جمع همبازي‌ها و هم‌تيمي‌ها، علي همان نابغه ناآرام و بي‌قراري است كه هميشه بود. در اردوگاه تيم‌هايي كه علي كريمي را در جمع خود دارند، محال است چيزي «درست» پيش نرود و علي ساكت بنشيند. محال است جايي از تيم «نقص فني» داشته باشد و علي آرام بماند و اين ناآرامي براي هواپيمايي كه خطر سقوط را احساس مي‌كند، سم مهلكي است. تصور كنيد، در تيمي كه پيچ و مهره‌هايش با هم چفت نشده‌اند، بازيكن جديدي كه هنوز با محيط تيم خو نگرفته تا كيفيت اصلي‌اش را به نمايش بگذارد، علاوه‌بر استرس‌هاي بازي در پرسپوليس، دائم بايد نگران واكنش‌هاي كاپيتان دوم هم باشد كه مبادا گافي بدهد و «دو ريالي» خطابش كنند! كه مبادا ناگهان پيراهني به سويش پرتاب شود و سكه يك پولش كنند.حالا براي دقايقي چشم از كاپيتان دوم برداريد و به رفتار كاپيتان اول پرسپوليس نگاه كنيد؛ خلقيات مهدي مهدوي‌كيا درست نقطه مقابل كريمي است. طبيعتا كيا هم مثل كريمي كم و كاستي‌هاي مديريتي باشگاه، اشتباهات ژوزه و ضعف‌هاي بازيكنان تيم را مي‌فهمد اما كلمه‌اي انتقاد نمي‌كند. اطلاعات فني و حرفه‌اي ستاره سابق هامبورگ، طبعا كمتر از بازيكن سابق بايرن‌مونيخ نيست اما او طاقت آرام نشستن در هواپيماي در حال سقوط را دارد. بدون‌شك، كيا هزار حرف نگفته دارد اما فقط نگاه مي‌كند تا شايد خلبان‌‌هاي اين هواپيما راه نجات را پيدا كنند. اينكه كاپيتان اول پرسپوليس در 5 هفته اول به بازي گرفته نشد و كوچك‌ترين اعتراضي نكرد، ساده‌ترين هنر او است. هنر اصلي را مهدوي‌كيا جايي رو كرد كه بعد از آن بازي عجيب و غريب فولادشهر، در آن شرايط سخت و در مقابل همه اتهامات، آرامش خودش را حفظ كرد و اميد داد پرسپوليس به روزهاي اوجش برمي‌گردد. وقتي او در تماس تلفني با 90 قول داد پرسپوليس آخر فصل جزو 6 تيم بالاي جدول خواهد بود و طنازي عادل گل كرد كه «از بالا يا از پايين؟» شايد اگر كريمي جاي كيا بود، همان‌جا از پشت تلفن، عادل را هم به يكي از همان كف‌گرگي‌هاي دوران جواني‌اش میهمان مي‌كرد! اما كيا خونسردي هميشگي را حفظ كرد و گفت: «پرسپوليس هميشه پرسپوليس است آقاي فردوسي‌پور. اين روزهاي سخت هم مي‌گذرند...». اين جملات علاوه بر انرژي و اميدي كه به سرخپوش‌ها تزريق كرد، به آنها نهيب زد كه در صورت ناكامي در بازي‌هاي آينده بايد جواب خيلي‌ها را بدهند. انگيزه‌اي كه كيا به همبازي‌هايش بخشيد خيلي بيشتر از چيزي بود كه از عهدنامه قهرماني مديران حاصل شده بود.علي كريمي وقتي در مجموعه‌اي قرار بگيرد كه دچار «نقص فني» است، واكنش‌هاي درست و سازنده‌اي بروز نمي‌دهد اما اشاره به اين خصلت او به هيچ‌وجه دليل بر كم‌ارزش بودن اين ستاره براي سرخپوشان نيست. جادوگر همين امروز و در 34 سالگي هم از باكيفيت‌ترين بازيكناني است كه پرسپوليس در اختيار دارد. فقط كافي است نواقص مجموعه برطرف شوند و هواپيماي پرسپوليس به مسير پروازش برگردد، آنوقت بهترين مهره‌اي كه مي‌تواند به اين پرواز اوج ببخشد همين ستاره شماره 8 خواهد بود. آنوقت اسلحه آقاي ياغي به‌جاي خودزني، شقيقه رقبا را هدف خواهد گرفت. 2 بازي اخير پرسپوليس در ليگ، نويد بازگشت اين تيم را به مسير اصلي‌اش داده است. به احتمال فراوان با ادامه اين روند، پرسپوليس در روزهاي آينده راه بردن رقبا را پيدا خواهد كرد؛ چه با ژوزه و چه بدون او! در مجموعه‌اي كه نقص‌هايش را به فراموشي سپرده و جاي «انتقاد» و «غر زدن» باقي نگذاشته، علي كريمي هم دوباره به خانه‌اش بازمي‌گردد و بهترين انتخاب براي بازي پشت سر مهاجمان خواهد بود؛ چه با ژوزه و چه بدون او! فقط كافي است سرخپوش‌ها روي آرامش را ببينند. فقط كافي است ستاره‌ها با هم رفاقت كنند؛ چه با ژوزه و چه بدون او! در شرايط موجود و تا زمان رسيدن به روزهاي موعود، نقش طرفداران علي كريمي هم به اندازه خود او- و شايد حتي بيشتر- اهميت خواهد داشت. اينكه با فشار غيرمنطقي از روي سكوها، علي كريمي در مقابل پرسپوليس و سرمربي‌اش قرار بگيرد، جز فشار مخرب بر بازيكنان داخل ميدان حاصلي نخواهد داشت.