همه حسین آقاممتحنی را با نام حمید سبزواری می‌شناسند؛ او یکی از شاعران پیشکسوت و معاصر ایران است که 17 مهر امسال نکوداشتی برای تجلیل از این استاد نام‌آشنا در زادگاهش برگزار می‌شود. بخشی از گفته‌های این شاعر به نقل از خبرگزاری فارس در پی می‌آید:
- در سال 1304 در سبزوار و در خانواده‌ای مذهبی و اهل شعر و ادب به دنیا آمدم. خانواده ما به لحاظ سواد و علوم قدیمه در حد مناسبی قرار داشت. پدرم با اینکه به علت بیماری چشمی دید خود را از دست داده بود ولی از سواد و معرفت خوبی برخوردار بود و مشوق اصلی من برای سرودن شعر و گام نهادن در این راه بود.
- به یاد دارم زمانی که کودک بودم ملامحمد صادق پدربزرگ مرحومم، اشعاری را که در مسائل مختلف سروده بود، برایم می‌خواند و من از شنیدن آن لذت می‌بردم و گهگاهی نیز جملاتی آهنگین را برای او می‌خواندم و او مرا تشویق به تکرار و سرودن می‌کرد و من که به او علاقه داشتم، سعی می‌کردم کلمات و جملاتی را بگویم که بیشتر مایه وجد او و در نتیجه تشویقم شود. هنوز هم ابیاتی از اشعار او که درباره معادن سبزوار و اطراف آن و حتی کاشمر و شاهرود سروده است را به یاد دارم که آن لحظات را خوش می‌دانم و در ذهنم ماندگار شده است. متاسفانه اشعار پدربزرگم در حوادث حمله‌های اشرار از بین رفت ولی یاد و خاطره آن مرحوم همیشه با من بوده است. هنوز توصیه‌های پدربزرگ به پدر و مادرم را فراموش نکرده‌ام که می‌گفت حسین‌آقا را رها نکنید و در آموزش و سوادآموزی او کوتاهی نکنید اما چه کنم که آن زمان آموزش و پرورش مثل امروز نبود.
- پدرم با نابینایی سخت، همواره در تلاش و کسب و کار بود. او کفاش و در کارش استاد بود و همه بازار کفش‌های دست‌دوز عبدالوهاب را طالب بودند. صداقتش در کسب و کار زبانزد عام و خاص بود. کفش‌های دست‌دوز او حتی در شهرهای دیگر از جمله مشهد و نیشابور مشتریان خود را داشت و آنچه او را در کارش موفق کرده بود، درست‌کرداری و شیرین‌زبانی‌اش بود که بر دل هرکسی می‌نشست.
- خواندن و نوشتن را در سنین کودکی و قبل از مدرسه رفتن از پدر و مادر که نخستین معلمانم بودند، آموختم و چون به مدرسه رفتم از دیگر همشاگردی‌هایم جلوتر بودم و مهم اینکه چیزهایی هم می‌سرودم که همیشه از سوی استادانم مورد تشویق قرار می‌گرفت و همین موضوع در ادامه کار شعر و شاعری کمک‌کارم بوده و هم واقعا سواد خواندن و نوشتن را از قبل
آموخته بودم.
- من با این پیشینه شعر و شاعری قدم در این راه گذاشتم. در مدرسه، همشاگردانی که اذیتم می‌کردند با شعر جوابشان را می‌دادم و این راه ادامه داشت تا ایام جوانی که مصادف بود با حوادث بسیار مهم کشور؛ نهضت ملی شدن نفت و دخالت‌هایی که بیگانگان در کشور ما می‌کردند و بی‌سوادی و نادانی حاکم بر سردمداران کشور و فقر شدید مالی و معنوی، همه اینها موجب شد لحن اشعار و گفتارم تغییر جدی کند و اغلب اشعاری که می‌سرودم رنگ و بوی سیاسی بگیرد. در این دوره به همه احزاب سر زدم، حرف همه را شنیدم اما هیچگاه عضویت آنان را نپذیرفتم، البته شعر می‌سرودم و در بعضی مجامع هم می‌خواندم ولی هیچگاه خود را در اختیار حزب و گروهی قرار ندادم. همیشه برای مردم سروده‌ام و درد مردم را گفته‌ام که شاهد اشعارم هستند.
- احساس من در زمان جنگ تحمیلی خارج از احساس مردم نبود، مردم جان دادند و من شعر سرودم، کار آنها اصلا با کار من قابل قیاس نیست. من در جبهه‌ها هم در خدمت مردم و رزمندگان بودم، من آنچه را می‌دیدم به زبان شعر بیان می‌کردم؛ شعر من در زمان جنگ شعر صداقت، مردانگی و گذشت بود؛ شعر شهادت، رشادت، ایمان و تعهد بود. البته آنچه من سروده‌ام نه اینکه همه آنچه در جبهه‌ها اتفاق افتاده بود، است که اندکی از آن ایثار، گذشت، شکیبایی و جسارت است که در جبهه‌ها اتفاق می‌افتاد. بنده تا جایی که توانسته‌ام و قدرت بیان داشته‌ام را سروده‌ام اما ناسروده بسیار است که دیگر عزیزان شاعر باید آن را تکمیل کنند.