۱-
۴۰۰ میلیون بیننده شاهد دیداری بودند که می‌توان آن را فراتر از سطح فعلی فوتبال جهان دانست. جز حضور آدریانو و آلبا هیچ سورپرایزی در ترکیب 2 تیم وجود نداشت. رائول و سالگادو در استودیو الجریزه اسپورت حضور داشتند و ریوالدو نیز در نوکمپ نشسته بود. 50 درصد از ویژگی‌های این بازی در سکوها وجود داشت. پارچه‌های زرد و قرمز هواداران که زمین مستطیلی نوکمپ را جایی برای فریاد‌های جدایی‌طلبانه خود می‌دانستند. پدران، فرزندان خود را به استادیوم آورده بودند تا به آنها یاد دهند جدا شدن کاتالان در همین زمین رقم می‌خورد. با این اوصاف اما فلورنتینو پرس با ساندرو روسل خوش و بش کرد. روسل چند وقت پیش اعلام کرده بود دوستی‌ای با فلورنتینو ندارد. دلیل پیروزی‌های گسترده تیم ملی اسپانیا را می‌توان در خوش و بش‌های بازیکنان تیم ملی در تونل ورزشگاه قبل از حضور در میدان دانست.
2-
نخستین موقعیت را کریم بنزما از دست داد. شاید ال‌کلاسیکو طلسم شده باشد که بازیگران نقش دوم آن یعنی بنزما، ایگوآین، مونتویا و پدرو ساده‌ترین توپ‌ها را هم نمی‌توانند گل کنند. پس از موقعیت بنزما در دقیقه ۱۲، کاتالان‌ها فریاد آزادی خود را در دقیقه ۱۷ و ثانیه ۱۴ به گوش پایتخت‌نشینان رساندند. تنها دقایقی بعد راموس توپ را از کنار دروازه به بیرون زد.
2 آس 2 تیم پنهان بودند تا اینکه بنزما به رونالدو داد و «تورنادو» این بار با ماهیچه‌های پای چپش گلزنی کرد. مدل موی جدید، شادی پس از گل جدید و شکل گلزنی جدید. او حالا نخستین بازیکن فوتبال است که در 6 دیدار متوالی در ال‌کلاسیکو به گل رسیده است. آلوز خیلی زود کار را برای بارسلونا سخت‌تر کرد و جای خود را به مونتویای جوان داد. آب سردی که روی سر مادریدی‌ها ریخته شد را کریم بنزما و دی‌ماریای آماده‌ای ریختند که از چند قدمی توپ را به تیرک و تابلوهای تبلیغاتی بغل زمین کوبیدند. دقیقه 30 و روی اشتباه په‌په، مسی جمله «گل نزنی، گل می‌خوری» را برای همه مادریدیسمو‌ها تفسیر کرد. چابکی شماره ۱۰ بارسلونا موجب شد او به دی‌استفانوی افسانه‌ای نزدیک‌تر شود.
۳-
آلونسو و پدرو در نیمه اول و خدیرا و بوسکتس در ۱۵ دقیقه ابتدایی این دیدار کارت زرد گرفتند. گرچه دیگر از دعواهای معمول ال‌کلاسیکو خبری نبود اما چاشنی بازی درگیرانه کمی این دیدار را شور کرده بود. صحنه اوج این دیدار ضربه آزادی بود که بارسلونا در دقیقه ۶۰ به دست آورد. مسی مانند از پیش‌برنده‌ها پشت توپ ایستاد و کاسیاس باز هم به تیر مخالف چسپید تا با چرخش توپ مسی از بالای سر مدافعان، مجبور شود خود را تا آخرین نقطه دروازه بکشد اما او هنوز هم نمی‌دانست که مسی توپ را به زاویه مخالف خواهد زد و نیازی به چسبیدن به تیرک موافق نیست. توپ مسی چیزی در حد و اندازه‌های کلاس جهانی ضربه آزاد بود اما از اشتباه کاسیاسی که بعد از یورو کمی افت کرده است نیز نمی‌تواند گذشت. پس از گل ال‌پیپیتا به جای بنزما و الکسیس به جای سسک به میدان آمدند. رونالدو مانند بیشتر دقایق زندگی‌اش در نوکمپ خود را تنها می‌دید. او برای غرورش باید گل می‌زد. برای ثابت کردن اینکه از پدر الکلی هم می‌شود برنده توپ طلا ساخته شود. از اینکه منفور رسانه‌ها باشی و در سنگر خودی هم بی‌سیمچی‌ای نباشد که تو را یاری کند. برای تمام خواسته‌هایی که بدون داشتن استعداد خدادادی باید به دست آورد. با شانه‌ای رگ به رگ شده پس به زمین خوردن و هو شدن در استادیوم، او توپ اوزیل را گرفت و به کنج دروازه فرستاد. او همان روباتی شد که پایتخت‌نشینان به ماهیچه‌هایش دل بسته بودند.
4-
په‌په در دقیقه ۷۷ کارت گرفت و اوزیل جای خود را به کاکا داد. چه کسی فکرش را می‌کرد کاکا در نوکمپ به میدان برود. 10 دقیقه آخر بازی را باید به نام بارسلونا بنویسیم. ضربه پدرو در آخرین دقایق، تیرک مونتویا و ضربه مسی که از بالای دروازه به بیرون رفت، نشان از برتری بلوگرانا در اواخر بازی داشت. نشد که آنها فریاد استقلالشان را با پیروزی در زمین جشن بگیرند. در روز هفتم (رونالدو) از ماه دهم (مسی) این دو نابغه فوتبال بودند که ال‌کلاسیکو را به سیاه‌چاله‌ای تبدیل کردند که در ظرف زمانی و مکانی این کره جا نمی‌گیرد. داور بازی از سرعت رفت و برگشت توپ‌ها به زمین خورد. مسی که تنها یک گل تا آقای گلی این جدال فاصله دارد و رونالدو‌یی که
8 گل در 3 دیدار اخیر به ثمر رسانده و گل دومش یکصد و شصتمین گل او در یکصد و پنجاه و پنجمین بازی این بازیکن پرتغالی برای رئال‌مادرید بود، صفحه جدیدی را از تاریخ جدایی‌طلبان کاتالان و پایتخت‌نشینان مادرید ورق زدند. این دو را بعد‌ها شاید بتوان در ابررایانه‌های آینده دید اما نسل ما حسرت دیدن بازی‌های زنده آنها را نخواهد خورد به همان صورتی که پدرانمان حسرت دیدن کرایوف و دی‌استفانو را با خود همراه ندارند.