منچستریونایتد به رهبری سرالکس فرگوسن در سال‌های دور همیشه بازی‌ای پویا و سرعتی در برنامه داشت و بدون ترس از حریفان همواره بازی خود را ارائه می‌کرد و چینش منحصر به فرد خود را حفظ مي‌کرد. در سال‌هایی که رونالدو و تهبس از این تیم به مقصد رئال‌مادرید و منچسترسیتی کوچ کردند این تیم دچار مشکل عمده‌ای در میانه میدان شد. فرگوسن همواره سعی بر این داشت که با چینش هافبکی سرعتی و توپگیر خلأ رونالدو و تهبس را در تیم خود پر کند و به صورت دیگر با خرید وینگر‌های سرعتی و اضافه کردن هافبک به خط میانی خود سعی بر استفاده از سیستم 1-3-2-4 داشت به‌گونه‌ای که از فلچر، کریک و اسکولز استفاده می‌کرد که هرکدام به‌ترتیب در آن سال‌ها 25، 28 و 34 سال سن داشتند که میانگین سنی 29 سال را برای این تیم به ارمغان می‌آورد؛ میانگین سنی‌ای که از تجربه خوبی نیز برخوردار بود. در این میان فرگوسن گاهی از اندرسون و گیبسون نیز استفاده می‌کرد که میانگین سنی ترکيب را با حضور خود به تناوب پایین‌تر می‌آوردند. استفاده از 2 بال به نام گیگز و والنسیا به‌ترتیب 34 و 23 ساله نیز به این تیم در برقراری تعادل سرعت و تجربه کمک می‌کرد. بین سال‌های 2009 تا 2011 علاقه فرگوسن بین 1-3-2-4 و 2-4-4 متغير بود. 2-4-4 نیز در تعریفی ساده قرار می‌گرفت که حضور کریک و فلچر را در میانه ميدان داشت و با حضور برباتف و رونی، مهاجم بلغاری کمی به عقب‌تر می‌رفت تا با قدرت و تکنیک بالای خود کمی نقش هافبک تهاجمی را بازی کند. در سیستم 2-4-4 تیم دارای بالانس بهتری در دفاع و حمله بود و بازيکنان به خوبی در حملات و برنامه‌هاي دفاعي شرکت مي‌کردند. برباتف شاید یک مهاجم گلزن نبود ولی عملکرد مثبتي داشت و به والنسیا و رونی کمک مي‌کرد. او توپ را به خوبی از هوا یا زمین استپ می‌کرد و پس از کنترل و حفظ توپ به محض اضافه شدن دیگر بازيکنان تیم، آن را به هم‌تیمی‌های خود می‌سپرد و خود به فاز تهاجمی‌تری می‌رفت. در نتیجه این موجب می‌شد در سیستم 2-4-4 بازیسازی با سرعت بهتری صورت بگیرد و تیم بیشتر از میانه بازیسازی کند و در آن سال‌ها ما شاهد ارسال‌های کمتری از تیم بودیم. در سال فصل 11-2010 با مصدوم شدن فلچر و والنسیا این ترکیب دستخوش تغییراتی شد که اگر مدافعان آماده‌ای مانند فردیناند و ویدیچ در تیم حضور نداشتند شاهد بدترین منچستریونایتد 20 سال اخیر از نظر بازی و نتیجه می‌بودیم. ولی فرگوسن در فصل بعدی رویه را تغییر داد یا شاید خداحافظی اسکولز و مصدومیت فلچر موجب تغییر این رویه شد. استفاده از کلورلی و اندرسون در میانه میدان و حضور 2 بال سرعتی و همچنین 2 مهاجم سرعتی باعث شکل‌گیری یک منچستریونایتد ترسناک به معنای واقعی کلمه شد. در این بین مصدومیت ویدیچ و فردیناند به نوعی یک توفیق اجباری به حساب آمد. بازیکنان منچستریونایتد در ابتدای فصل در خط حمله آنقدر عالی بودند که بازیکنی مانند اورا که افت شدیدی تجربه مي‌کرد اصلا به چشم نیامد. حتی اوانز نیز مدافعی باتجربه به چشم می‌آمد ولی این خوشی برای منچستریونایتد با مصدومیت ولبک، کلورلی، اندرسون و در مقطعی یانگ و رونی پایان یافت. تيم فرگوسن به صورت سینوسی نتیجه می‌گرفت و در این برهه بود که از لیگ قهرمانان با اشتباهات واضح دروازه‌بان حذف شدند و در بدترین شرایط ویدیچ بازگشت تا به همراه فردیناند درد منچستریونایتد را دوا کنند. با بازگشت ویدیچ، مشکل منچستریونایتد در خط دفاعی حل شد و فرگوسن، گیگز را کنار کریک قرار داد تا بتواند اندکی خلأ اسکولز را پر کند و در واقع منچستریونایتد تبدیل شد به تیم فصل قبل؛ البته کمی بهتر چرا که از عناصری مانند ولبک و والنسیا و تا حدودی یانگ می‌توانست بهره ببرد که نتیجه‌اش شد خوردن تنها یک گل در 7 بازی و پیروزی در 6 بازی که اگر تصمیمات اشتباه داور در بازی برابر نیوکاسل نبود این عدد به 7 برد در 7 بازی می‌رسید. ویدیچ همچون فصل قبل برای تیم بسیار موثر بود و همه ضربات سر اول را می‌زد که ضمن توپ‌ربایی مالکیت توپ را به تیم مي‌بخشيد. جالب است بدانید شیاطین‌سرخ از کمترین حملات بهترین نتایج را می‌گرفتند که ضعف در فاز تهاجمی و قدرت خط دفاعی را نشان می‌داد. نقشه بازی تیم ساده بود؛ حضور اسکولز و کریک به صورت همیشگی در میانه ميدان بدون تحرکات عمده تا از ضدحملات بیشتر جلوگیری شود و همچنین تیم بهتر بتواند توپ را به تنها نقطه برای بازیسازی یعنی کناره‌ها ارسال کند؛ چرا که میانه زمین جای جالبی برای بازیسازی نبود يا بهتر بگوییم بازیکنی مد‌نظر فرگوسن وجود نداشت. نقطه تاریک فصل، بازی هوایی اورتون با بازیکنانی مانند جلاویچ و فلینی بود که 2 امتیاز از تیم منچستریونایتد در اولدترافورد گرفت ولی نقطه تاریک‌تر، شب الاتحاد بود. فرگوسن که در زمان بازی داربی بهترین تیمش را در اختیار داشت، وسواسي عمل کرد و بدترین تیم خود را به زمین فرستاد. عدم حضور والنسیا که بازیکن فصل یونایتد لقب گرفت و در نزدیک به 1400 دقیقه بازي توانسته بود 5 گل و 13 پاس گل برای تیمش فراهم کند، جوابی بر این ادعاست.