دكتر علي اصغر خاني
انتخابات ونزوئلا که به اذعان سران غرب رقابتی کاملا شفاف است و امکان هرگونه اعمال نفوذ در آن از اساس منتفی است، بالاخره برگزار شد. انتخاباتی که به پیروزی هوگو چاوز چپ‌گرا منجر و سبب شد مطابق قانون اساسی این کشور، وی برای 6 سال دیگر سمت ریاست‌جمهوری را در اختیار داشته باشد. فارغ از تاثیر پیروزی چاوز در داخل کشور به نظر می‌رسد پیروزی وی در خارج هم تاثیرات عمیقی داشته باشد. بالطبع کشورهایی نظیر جمهوری اسلامی، کوبا، بولیوی و سوریه که در تقابل با استکبار جهانی همپیمان هستند، از پیروزی قرمزهای ونزوئلا بسیار خرسندند. اما در طرف دیگر پیروزی چاوز شکستی دیگر برای سیاست خارجی ایالات متحده بود که همه تخم‌مرغ‌های خود را در سبد انریکه کاپريلس، رقیب چاوز گذاشته بود. کسی که تنها موفق شد 44 درصد آرا را کسب کند. به نظر برخی کاهش اختلاف اوباما و رامنی در نظرسنجی‌ها تا حدی نتیجه پیروزی چاوز و شکست مجدد سیاست خارجی ایالات متحده در آمریکای لاتین هم هست. ظرف یکی، دو روز گذشته نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد برای اولین‌بار در طول رقابت‌های انتخاباتی این دوره، رامنی از اوباما پیشی گرفته است. رخدادی که بی‌تردید پیروزی چاوز در آن بی‌تاثیر نبوده است. هر چه باشد رای‌دهندگان آمریکایی می‌دانند کاخ‌سفید با صرف هزینه‌های گزاف از هیچ تلاشی برای خارج کردن چاوز از عرصه سیاسی آمریکای لاتین فروگذار نکرده است. در جریان انتخابات اخیر افرادی مانند جوزف بایدن، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و هیلاری کلینتون، وزیر خارجه با سرمایه‌گذاری هنگفت تبلیغاتی و مالی به سود کاپريلس سعی در تغییر معادلات سیاسی کاراکاس داشتند اما در نهایت بار دیگر چاوز پیروز این کارزار مهم شد. در واقع 54 درصد آرای چاوز نشان داد که وی از مقبولیت قابل توجهی در میان مردم ونزوئلا برخوردار است. به نظر می‌رسد توسعه اقتصادی که در زمان وی رخ داده است و کم شدن اختلاف طبقاتی در میان اقشار مختلف مردم و توجه به قشر ضعیف جامعه ونزوئلا، جایگاه چاوز را در این کشور تا حد رهبری کاریزما ارتقا داده است. اگر بیماری سرطان چاوز به درستی کنترل شده باشد، وی و هم‌طیفانش سال‌ها در راس هرم سیاسی ونزوئلا خواهند ماند. رخدادی که نشان می‌دهد مردم این کشور پس از سال‌ها تحمل استعمار، از هرگونه سیاست امپریالیستی و غربگرایانه رویگردان و دلزده هستند. با وجود کشورهایی نظیر ونزوئلا، کوبا، نیکاراگوئه، پاراگوئه، اکوادور، بولیوی و... بی‌تردید آمریکای لاتین دیگر نه‌تنها حیا‌ط‌خلوت ایالات متحده تلقی نمی‌شود که به یکی از مهم‌ترین قطب‌های ضدامپریالیستی در جهان بدل شده است.