فیلم سینمایی «همبازی» ساخته غلامرضا رمضانی اگرچه در سال 88 ساخته شده و همان سال در جشنواره فیلم کودک و نوجوان هم به نمایش درآمد اما هم‌اکنون پس از 3 سال و در شرایطی محدود و نه‌چندان مناسب فرصت اکران پیدا کرده است. درباره شرایط اکران «همبازی» و نیز ضرورت و تاثیر برگزاری جشنواره فیلم کودک بر تولیدات این حوزه رمضانی گفت‌وگویی انجام داده، آنچه در پی خواهد آمد بخش‌هایی از این گفت‌وگو است.
یک فیلم ممکن است اثر به‌روزی باشد و کارگردان هم این ادعا را داشته باشد که تاخیر در زمان اکران هیچ تاثیری در جذب مخاطب نخواهد داشت اما به هر صورت هر فیلمی اگر در همان زمان بعد از تولید بتواند اکران شود، در مخاطب این احساس را به وجود می‌آورد که با فیلمی روبه‌رو است که تازه تولید شده است؛ قطعا خیلی فرق می‌کند با فیلمی که مانند «همبازی» 3 سال از ساخت آن گذشته است اما امیدوارم «همبازی» به آن اتفاق و وضعیت فیلم‌هایی که در این شرایط اکران می‌شوند، دچار نشود.
قرار نیست پنیر بفروشیم که حالا بعد از 3 سال با فاسد شدن آن روبه‌رو باشیم اما جای تاسف دارد با این شرایط برای کسانی که در همه این سال‌ها احساس می‌کردند خیلی به سینمای کودک علاقه‌مندند و می‌خواستند آثار سینمایی در این ژانر بسازند که با مخاطبان اصلی ارتباط برقرار کند. همچنین باز هم جای تعجب و تاسف دارد برای مسؤولانی که به فیلم‌های ما پروانه حمایتی آموزش و پرورش داده‌اند یا تشویق‌های جشنواره‌ای از آثار کردند و حتی عنوان کردند از این فیلم‌ها در اکران حمایت خواهند کرد اما هم‌اکنون فیلم «همبازی» بعد از 3 سال اکران شده‌است. من فکر می‌کنم فیلمی که امروز در جشنواره کودک نمایش داده می‌شود، مشخص نیست در چه شرایط و زمانی اکران خواهد شد. بعد از 6فیلم، این اولین‌بار است که فیلمی از من اکران می‌شود! بعد از «عبور از تله»، «همبازی» تنها فیلمی است که از من اکران می‌شود. 5 فیلم دیگر من نابوده شده و نشانی از آن نیست.
برای ساخت این فیلم برای جذب مخاطب به عناصر شناخته شده و داستان موردپسند خانواده‌ها توجه کرده، همچنین از عوامل حرفه‌ای و چهره نیز استفاده کردیم. قصد ما این بود که مخاطب به دیدن فیلم بیاید و با آن ارتباط برقرار کند. از این طریق می‌خواستیم خیلی زود فیلم را اکران کنیم اما در حال حاضر شرایط جامعه تغییر کرده است. من واقع‌بین هستم. 3 سال پیش مخاطب می‌توانست با بلیت 1500 تومانی در بهترین سینماهای تهران به دیدن فیلم بیاید بدون اینکه به شرایط مالی و اقتصادی روز فکر کند اما حالا مخاطب ما با بلیت 6 هزار تومانی و شرایط و فضای اقتصادی که اجتناب‌ناپذیر است باید به دیدن فیلم بیاید. نمی‌توانیم این شرایط را کتمان کنیم. همین یک مورد کافی است که فکر کنیم مخاطب کمتری ممکن است در این زمان به دیدن فیلم بیاید، هرچند هم بگوییم مخاطب از دیدن فیلم شاد لذت می‌برد. فیلم «همبازی» فیلم شاد و بانشاطی است. این اثر خانوادگی است. این ادعا را دارم که خانواده می‌تواند در کنار فرزندش فیلم «همبازی» را بدون خجالت ببیند و لذت ببرد اما نمی‌شود در این شرایط مخاطب را مجبور کرد به سینما بیاید. باید مخاطب شرایط دیدن فیلم را داشته باشد. امیدوارم این اتفاق برای فیلم بیفتد.
من چون خیلی آدم خوش‌خیالی نیستم، رویاپردازی هم نمی‌کنم. بیشتر فیلم‌هایم نیز در بستر واقعیت ساخته شده است. احساسم این است که نمی‌توانم به خودم دروغ بگویم. امیدوارم مخاطب این فرصت را داشته باشد که از طریق شنیده‌ها و تبلیغات دهان به دهان این فیلم را ببیند. این انتظار من است اما پیش‌بینی من این است که مخاطب از دیدن فیلم راضی است. وقتی وارد سالن شود مطمئنم با خود مخاطبان دیگری هم همراه می‌کند. ما در حال حاضر با 11 سالن سینما در گروه عصر جدید اکران را آغاز کرده‌ایم. قرارداد هم به صورت 3 هفته‌ای است.
احساس می‌کنم جشنواره می‌تواند ارتباطی به اکران‌ها نداشته باشد. بیلان حرکت سالانه ما باید در یک مکانی دیده شود. ما یک ویترین داریم که به اجبار یا با اختیار سالی چند روز این ویترین برپا می‌شود. همیشه هم با این امید می‌رویم که در آن به دستاوردهای خوبی برسیم تا از این پیچیدگی و سردرگمی خارج شویم و به یک سینمای مطلوب در بخش تولید و اکران برسیم.
احساس می‌کنم دست‌اندرکاران این سینما خیلی تلاش کردند و علاقه‌مندی خود را نشان دادند ولی ما مثل کودکان بی‌سرپرستی شده‌ایم که هر کدام دلمشغولی و دغدغه‌های خودمان را داریم. نگاه حرکت‌دهنده و حمایت‌کننده‌ای نداریم. ما در بلاتکلیفی در حال انجام وظیفه هستیم. فرق ما با دوستانی که مسؤولان این سینما هستند، این است که آنها می‌توانند تصمیم‌گیرنده باشند ولی ما فقط شعار می‌دهیم و آرزوهایمان را در این جشنواره بیان می‌کنیم. یک هفته همدیگر را می‌بینیم، آمال و آرزوهای یکدیگر را می‌شنویم و دوباره به زندگی خود برمی‌گردیم؛ با همان وضعی که در طول سال داریم. آنهایی که باید از این دستاوردها استفاده کنند و برای یک سال آینده برنامه‌ریزی و خط حرکت را مشخص کنند به نظر می‌رسد که می‌روند و تا سال آینده می‌خوابند! آنها به این موضوع فکر نمی‌کنند که ما خوراک روحی و ذهنی بچه‌ها را در یک هفته تعریف می‌کنیم و آنها باید در یک سال آنها را پیگیری کنند و برداشت محصول داشته باشند.
ما هیچ‌کاره هستیم و حرف می‌زنیم. متوليان فرهنگي مسؤولیت اصلی را برعهده دارند اما ترجیح می‌دهند به اصطلاح یک گوش‌شان در باشد و یکی دیگر دروازه و خیلی این موضوع اهمیتی ندارد. شاید یکی از دلایل این موضوع برمی‌گردد به اینکه سرلوحه کلیت سینمای کودک مدام در بخش مدیریتی دچار تغییراتی می‌شود و افراد جابه‌جا می‌شوند و شخص دیگری می‌آید. مدیر تازه هم تا در این فضا قرار بگیرد زمان می‌گذرد و فاتحه سینمای کودک خوانده می‌شود.