سيد محمد هاشم عليا
حدود یک سال و نیم از آغاز درگیری‌ها در سوریه می‌گذرد؛ درگیری‌هایی که هرچند با بیداری اسلامی همزمان شد اما جنسی کاملا متفاوت از خروش امت اسلامی علیه دیکتاتورهای عرب دست‌نشانده غرب دارد. در این مدت غرب همواره تلاش داشته است مقابله تروریستی تروریست‌های سوری با دولت منتخب این کشور را از جنس انقلاب‌های مردمی جلوه دهد حال آنکه مختصات آشوب‌های سوریه با آنچه در کشورهایی نظیر مصر، تونس و لیبی رخ داد، کاملا متفاوت است. اساسا در کشورهای یادشده دیکتاتورهایی حاکم بودند که کاملا به امپریالیسم جهانی و صهیونیسم بین‌الملل وفادار بودند. نزدیکی افرادی نظیر زین‌العابدین بن‌علی و حسنی مبارک با آمریکا و اسرائیل اظهر من الشمس بود و اساسا یکی از دلایل سقوط این دیکتاتورها هم همین وابستگی آنها به غرب بود؛ وابستگی‌ای که توسط جامعه اسلامی این کشورها تحمل نشد و به فروپاشی آنها منجر شد. حال آنکه در سوریه، بشار اسد نه حامی غرب که یکی از مهم‌ترین دشمنان آمریکا و اسرائیل قلمداد می‌شود که حلقه‌ای مهم از زنجیره مقاومت منطقه‌ای علیه رژیم صهیونیستی را شکل داده است. افزون بر این در کشورهایی نظیر لیبی، تونس و مصر شاهد از دست رفتن کامل جایگاه‌های مردمی دیکتاتورهای حاکم بودیم. این دیکتاتورهای در آستانه سقوط، اندک جایگاهی بین مردم خود نداشتند حال آنکه در سوریه وضع کاملا متفاوت است. همه اقلیت‌های موجود در سوریه اعم از علوی‌ها، کردها و مسیحی‌ها از دولت حاکم و شخص بشار اسد بشدت حمایت می‌کنند. حتی بخش قابل توجهی از سنی‌ها هم که مرزبندی آشکاری با افکار سلفی‌گرایانه دارند، خواهان ماندن بشار اسد در قدرت هستند. به واقع اقلیت‌ها به خوبی می‌دانند در صورت تشکیل حکومتی سلفی در سوریه اندک مجالی برای تنفس نخواهند داشت لذا با تمام وجود از بشار اسد و دولت منتخب وی حمایت می‌کنند. به همین دلیل بشار اسد از جایگاه مردمی قابل توجهی در سوریه برخوردار است که این موضوع کار تروریست‌ها و متحدان خارجی آنها یعنی آمریکا، ترکیه، قطر و عربستان را دشوار کرده است و آنها به وضوح دریافته‌اند تقابل با دولت مردمی بشار اسد به پیروزی منتج نخواهد شد. افزون بر این، نکته دیگری که درباره منازعات اخیر سوریه نباید از نظرها دور انگاشته شود، تفوق و قدرت امنیتی دولت سوریه است. سوریه به واسطه منازعات مرزی همیشگی با اسرائیل و میزبانی از گروه‌های مقاومت در دمشق، آمادگی امنیتی و نظامی خود را همواره حفظ کرده است، چرا که امکان درگیری نظامی با صهیونیست‌ها بر سر مسائلی نظیر جولان همیشه وجود داشته است لذا نیروهای نظامی و امنیتی سوریه در طول این سال‌ها بشدت قدرتمند و آب دیده شده‌اند تا جایی که حمایت‌های خارجی هم نخواهد توانست مشتی تروریست مزدور را بر دولت مردمی این کشور غالب کند.