مهدین یشابوری
پورمحمدي، رئيس سابق شبكه 3 با همه قوت و ضعف‌هايي كه داشت انساني سليم‌النفس بود. اين به كنار اما به هر حال يك مدير بود و صندلي مديريت نه براي ايشان و نه هيچكس ديگري ازلي و ابدي نبوده است؛ آن هم در جمهوري اسلامي كه چرخش مديران و جوانگرايي را اصلي لاينفك در فرهنگ مديريتي‌اش مي‌داند.
براي يك نظام مردمسالار و مشاركت‌جو، اين نوع تغييرها جايگاهي اصولي دارد و مهم‌ترين مزيت آن را مي‌توان در مشاركت نيروهاي‌تازه‌نفس، متفاوت، با‌انگيزه و با‌نشاط جست‌وجو كرد و همين‌هاست كه يك جامعه را به رشد و پيشرفت مي‌رساند يا متوقف و در جا نگه مي‌دارد.
به هر حال اگر پايبند به تحول و لزوم مشاركت همگاني در تحول هستيم بايد به اين جابه‌جايي‌ها وفادار بمانيم. حال سوال اينجاست كه روش جابه‌جايي و گردش مديران چه بايد باشد تا برخي دوستان محترم ناراحت نشوند؟ در نظام ما، ظاهرا معيار زمان براي جابه‌جايي‌ها در نظر گرفته شده است. مثلا ۴ سال براي رئيس‌جمهور و ۵ سال براي رئيس رسانه ملي كه حداكثر براي يك دوره قابل تمديد است، البته مي‌توان از معيارهاي ديگري از جمله عملكرد هم استفاده كرد و شايد روش‌هاي جديدتري هم پيشنهاد شود اما نمي‌توان اصل تغيير و ضرورتش را براي رشد و پيشرفت ناديده گرفت؛ البته اگر به مردمسالاري، مشاركت، جوانگرايي و پيشرفت ميل داريم. اينكه مديري جوان و با گذراندن سلسله‌مراتب سازماني از پايين‌ترين رده‌ها- آنگونه كه در سوابق ايشان آمده بود- به رياست شبكه‌اي منصوب شود، براي نظام جمهوري اسلامي دستاورد قابل توجهي است و نبايد از كنار آن به سادگي گذشت، هرچند اين تغيير با خط و ربط‌ها يا نظرات ما همخوان نباشد.
*دانشجوي دكتراي جامعه‌شناسي رسانه