اجلاس بین‌المللی استانبول روز گذشته (شنبه 22 مهر‌ماه) در محل سالن استانبول کشور ترکیه برگزار شد. مجید مجیدی درباره عدالت در سینما در این مراسم سخنرانی کرد که بخشی از آن در ادامه می‌آید:
* من به عنوان هنرمندی از کشور ایران با گذشته فرهنگی و تمدن چندهزار ساله، نیاز امروز جهان را به مبحث عدالت کماکان و حتی بیش از قرن‌های پیش احساس می‌کنم زیرا برخلاف شعارها، سخنرانی‌ها و مکتوبات گوناگون و با وجود سازمان‌ها و موسسات بین‌المللی مختلف که اهداف خویش را گسترش عدالت در جهان می‌دانند، هنوز هم گمشده جهان امروز عدالت است.
* قتل‌عام و نسل‌کشی هنوز هم در دنیای امروز ادامه دارد اما تاسف اینجاست که ظالمان، قاتلان و جنایتکاران با ظاهری مردم‌فریب، چهره منجیان و قدیسان و حتی پیامبران را به خود گرفته‌اند.
* به اشغال و تجاوز، نام آزادسازی می‌دهند و به قتل و ترور عنوان نجات و رستگاری هدیه می‌کنند و تحریم و فشار معنای آزادی و عدالت به خود گرفته است و همه اینها به مدد و همراهی هنر و قدرت بی‌نظیر رسانه‌های امروز ممکن است. رسانهها هستند که زشتی را زیبایی جلوه می‌دهند، رسانهها هستند که جنایات را عدالت می‌خوانند.
*اینجا می‌خواهم از استاد بزرگ دروغ رسانهها یادی کنم، سال‌هاست که از عمر رژیم خونخوار هیتلر و آلمان نازی گذشته اما هنوز روش‌های وزیر تبلیغات هیتلر، جوزف گوبلز جاری است و اصول تبلیغاتی او تقریبا در همه جای دنیا اجرا می‌شود. اجازه دهید چند جمله از او را بخوانم تا صدق گفته‌هایم را بپذیرید، او می‌گوید: دروغ را به حدی بزرگ بگویید که هیچکس جرات و فکر تکذیب آن را نکند و بعد خودش اعتراف می‌کند: بعضی مواقع دروغ‌هایی می‌گفتم که خودم نیز از آن می‌ترسیدم.
* طالبان ظاهری مسلمان داشتند اما «بسیار دروغ» این است که اسلام را مساوی طالبان و القاعده بنامیم و فیلم‌ها بسازیم و بذر اسلام‌هراسی را در همه جهان بپراکنیم، فریاد عدالتخواهی سر بدهیم و سپس افکار عمومی جهان را آماده هر حمله نظامی یا هر اشغال و تجاوز کنیم. اینجاست که ستمکاری نام عدالت و آزادی را به خود می‌گیرد.
* این دروغ‌پردازی‌ها نه فقط گریبان اسلام را گرفته، بلکه گاه سراغ قومیت‌ها و ملیت‌ها نیز رفته است. برای نمونه به عنوان یک ایرانی با تاسف ناگزیرم از فیلم «300» نام ببرم که در آن ایرانیان وحشی، غارتگر و بی‌فرهنگ و در مقابل یونانیان، مردمانی فداکار و دلاور نشان داده می‌شوند.
* اگر حقوق بشر و آزادی‌های انسانی در سوریه مورد توجه است، چطور در کشورهای دیگر نظیر بحرین با زندان‌هایی مملو از مخالفان فراموش می‌شود. اگر اشغال و تجاوز سرزمین‌ها از جمله اشغال کویت توسط صدام محکوم است و همه دنیا باید به کمک مردم کویت بشتابند، چطور در برابر سال‌ها اشغال ایران توسط همان صدام، اقدام مشابهی صورت نمی‌گیرد.
* اگر ایران نباید انرژی هسته‌ای داشته باشد چرا حکومت اسرائیل می‌تواند 300 کلاهک اتمی در انبار‌های خود پنهان کند و اجازه هیچ بازرسی به هیچ نهاد بین‌المللی ندهد. اگر تخریب مجسمه تاریخی بودا در بامیان افغانستان باید در تمام جهان شوری برانگیزد چطور تخریب حرم تاریخی و مذهبی سامرا در عراق چنین عکس‌العملی را برنمی‌انگیزد. اگر درباره آزادی مذاهب در ایران حرف‌ها زده می‌شود، چرا در عربستان‌سعودی همین موضوع فراموش می‌شود. اگر برای ستم‌هایی که بر اقلیت مسیحی دارفور سودان می‌رود خبرها و گزارش‌ها تهیه می‌شود، باید در برابر جنایاتی که سر اقلیت شیعی پاراچنار پاکستان هم می‌آید، کاری کنیم.
* اگر احترام به عقاید و باورهای بی‌خدایان و حتی همجنسگرایان لازم است، چطور از کنار توهین به پیامبری که پیشوای یک‌میلیارد و 600 میلیون مسلمان است، آن هم توسط کشیشی کینه‌توز به آسانی می‌گذریم. خلاصه تا هنگامی که ویژگی دروغ و تبعیض در رسانهها و دست‌اندرکاران هنر مورد استفاده قرار می‌گیرد و افکار عمومی جهان به یکسو هدایت شود، عدالت و انصاف در مرحله حرف باقی می‌ماند و به عمل درنمی‌آید.
*من چند سالی است که به خاطر ساخت فیلمی درباره پیامبر اسلام محمد(ص)، الزاما به مطالعه جدی در زندگی پیامبران بویژه پیامبر اسلام روی آورده‌ام. این مطالعه مرا به یقینی مجدد رسانده است که عدالت در جهان فقط در پرتو تعالیم انبیای خداوند که راستی و حقیقت درونمایه آن است، میسر خواهد شد. عدالتی که من در رفتار و منش پیامبر اسلام دیدم، در هیچ فرمانروای دنیایی ندیده‌ام. وقتی به یاران نزدیک او نگاه می‌کنم و فقیر و غنی، عرب و غیرعرب، سیاه و سفید را کنار هم می‌بینم، معنای عدالت واقعی را درک می‌کنم.