آنتونیو لاباته: روزگاری نه‌چندان دور شماره 10 مفهومی مقدس در فوتبال ایتالیا داشت. نماد بهترین و موثرترین بازیکن یک تیم که برای هواداران فوتبال الهامبخش کل باشگاه نیز بود و حالا در کمال ناباوری پیراهن شماره 10 در حال تبدیل شدن به پیراهنی است همانند دیگر پیراهن‌ها.
زمانی فوتبال هوشمندانه، کلاس بالا و البته فانتزی بازیکنانی چون جانی ریورا، جیان کارلو آنتونونی، میشل پلاتینی، روبرتو مانچینی، چوزپه جیانینی، روبرتو باجو، فرانچسکو توتی و آلساندرو دل‌پیرو تنها با نگاه به شماره پشت پیراهن آنها قابل درک بود اما امروزه کمتر می‌توان این خصوصیات را در 17 بازیکنی که در سری A وارث این پیراهن هستند، پیدا کرد.
یوونتوس همراه ناپولی و کالیاری تیم‌هایی هستند که به دلایل مختلف شماره 10 ندارند. ناپولی سال‌هاست که این پیراهن را به نام دیه‌گو مارادونا بایگانی کرده و بیانکونری نیز به نظر نمی‌رسد با رفتن آلکس دل‌پیرو بزودی بتواند جانشین لایقی برای این پیراهن انتخاب کند. حتی کلودیو مارکیزیو که به اعتقاد بسیاری می‌توانست وارث این شماره باشد، خودش را لایق پوشیدن این پیراهن نمی‌داند و البته دلایل منطقی هم دارد: «من یک هافبک هستم نه مهاجم. من نه پلاتینی‌ام، نه باجو و نه دل‌پیرو. آنها کسانی بودند که می‌توانستند در یک بازی برای تیمشان تصمیمات مهمی بگیرند و من این خصوصیت را ندارم، پس هیچوقت شایسته پوشیدن این پیراهن نخواهم بود».
در این بین بازیکنانی هم بودند که نظری متفاوت مارکیزیو داشتند. کریستیانو لوپاتلی، دروازه‌بان فعلی باشگاه فیورنتینا به هنگام عقد قرارداد با باشگاه کیه‌وو، خواستار پوشیدن شماره 10 این تیم شد و باشگاه نیز در کمال تعجب با درخواست وی موافقت کرد. البته اوضاع در جنوا کمی عجیب‌تر بود؛ زمانی که تابستان امسال الکساندر مرکل و کریستوبال خارکوئرا بر سر این پیراهن به مشاجره پرداختند و در نهایت پول تعیین کرد که چه کسی لیاقت پوشیدن این شماره را دارد! با وجود اینکه در نهایت هر دو بازیکن از طرف باشگاه توبیخ شدند و این پول نیز به امور خیریه واگذار شد اما آیا واقعا الکساندر مرکل برنده نهایی این نبرد، نشانی از شماره 10های افسانه‌ای فوتبال ایتالیا را در خودش دارد؟
به هرحال نباید از رفتار شایسته بعضی بازیکنان باسابقه فوتبال ایتالیا درباره این پیراهن نیز به سادگی رد شد. به عنوان مثال آنتونیو کاسانو که در این سال‌ها همواره سعی کرده به جای شماره 10، شماره 99 را برای خود انتخاب کند. کاسانویی که در مقایسه با بسیاری از شماره 10های فعلی فوتبال ایتالیا شایستگی بیشتری دارد. اما واقعا چه فاکتوری تغییر کرده که ما باید این پیراهن افسانه‌ای را بر تن هر بازیکنی ببینیم؟ به نظر می‌رسد تحولات تاکتیکی در سری A و شاید شرایط اقتصادی بعضی تیم‌ها، وارث این شماره را تعیین می‌کنند. میلان مثال مناسبی برای این موضوع خواهد بود. زلاتان ايبراهیموویچ که کامل‌ترین فرد در میلان برای تصاحب این پیراهن بعد از کلارنس سیدورف بود، به دلیل شرایط مالی روسونری به پاری‌سن‌ژرمن منتقل می‌شود و شماره 10 باشگاه بزرگی چون میلان به کوین پرنس بوآتنگ می‌رسد. در این شکی نیست که بوآتنگ در دوران اوجش بازیکن فوق‌العاده‌ای است و البته تاثیرگذار اما باید قبول کرد او در شرایط عادی نمی تواند همان نقشی که وسلی اشنایدر یا فرانچسکو توتی در تیم‌هایشان برعهده دارند را ایفا کند. البته در حال حاضر این بازیکن غنایی تنها بازیکنی نیست که خصوصیات فنی‌اش با شماره پیراهنش جور درنمی‌آید. آلبرتو آکویلانی که روزگاری ستاره رم بود، بعد از حضور چندساله در باشگاه‌های مختلف و البته اغلب نیمکت‌نشینی، با رفتن به فلورانس پیراهن شماره 10 را بر تن کرده است؛ اتفاقی که برای ماکسی لوپز در سمپدوریا و آلبرتو جیلاردینو در بولونیا نیز افتاده است.
«من آمده‌ام تا گلزنی کنم، نه اینکه بولونیا را به رده‌های بالای جدول برسانم.» این جمله عجیب از زبان آلبرتو جیلاردینو، مرد شماره 10 جدید بولونیا نقل شده است. او که بعد از رفتن گاستون رامیرز به ساوتهمپتون، این پیراهن را به تن کرده است، درباره نحوه انتخاب شماره‌اش نیز حرف‌های جالبی می‌زند:
شاید دیدن من در این لباس کمی عجیب به نظر بیاید اما حقیقت این است که این تنها شماره‌ای بود که در بولونیا باقی مانده بود و آن را انتخاب کردم!
در گذشته بسیاری از کارشناسان بنام فوتبال ایتالیا معتقد بودند 10 فقط یک شماره است و این همه هیاهو را برای این شماره بیهوده می‌دانستند. حالا آنها می‌توانند سرشان را بالا بگیرند چون این واقعیت فعلی فوتبال ایتالیاست... .