تیم اسپانیا اگرچه با آرایش ۴-۳-۳ پا به میدان گذاشت اما در عمل به دنبال اجرای سیستم ۴-۶-۰ بود و در 15 دقیقه آخر و با آمدن تورس به ۴-۱-۴-۱ تغییر سیستم داد.
بازی اسپانیا- فرانسه در حالی آغاز شد که با توجه به مصاحبه قبل از بازی دشان که عنوان کرده بود، تیم اسپانیا در حفظ توپ فوق‌العاده بوده و از دست دادن توپ جلوی آنها یک نوع خودکشی است، می‌شد حدس زد که فرانسه هم مثل دیگر تیم‌هایی که جلوی این سبک فوتبال قرار می‌گیرند رو به تاکتیک دفاع ضدحمله بیاورد. در مقابل اسپانیایی‌ها که سبک فوتبالشان برای همه مشخص بود در تمام مدت نیمه اول هدفشان بردن توپ در حداقل زمان و با حداقل پاس به یک‌سوم حمله بود که در آن منطقه سعی داشتند با توجه به بازیکنان تکنیکی، خلاق و سرعتی که در اختیار دارند 3 هدف را دنبال کنند؛ 1- با حفظ توپ برتری روانی ایجاد کنند. ۲- توپ را از دروازه خود دور نگه دارند تا خطری دروازه را تهدید نکند. 3- در نهایت با ایجاد بازی‌های ترکیبی به گل برسند. اگرچه گل اسپانیا در دقیقه ۲۴ روی توپ برگشتی از ارسال کرنر توسط راموس به ثمر رسید اما در این نیمه اسپانیا اجازه نفوذ بویژه روی ضدحملات را از فرانسه گرفته بود و خلق چندین موقعیت گل، به دست آوردن پنالتی و مالکیت بالای 60 درصد اسپانیا گواه این مدعاست که آنها در این نیمه تیم برتر میدان بودند.
در نیمه دوم فرانسه منطقه پرس را جلوتر آورده بود و پرس را از سر خط نیمه شروع می‌کرد تا با این روش 15 الی 20 متر به دروازه نزدیک‌تر باشند و تا حدودی انرژی بیشتری ذخیره کنند که البته این ریسکی بود که در این بازی جواب داد چراکه با جلو آمدن، آنها فضای بیشتری برای بازی‌های ترکیبی و حفظ توپ در اختیار اسپانیا قرار می‌دادند. تیم اسپانیا اگر چه با آرایش ۴-۳-۳ پا به میدان گذاشت اما در عمل به دنبال اجرای سیستم ۴-۶-۰ بود و در 15 دقیقه آخر و با آمدن تورس به ۴-۱-۴-۱ تغییر سیستم داد و در مقابل فرانسه با آرایش ۴-۳-۳ پا به میدان گذاشته بود که با آمدن والبونا به ۴-۲-۳-۱ تغییر آرایش داد و والبونا در پشت بنزما وظیفه حمایتی در ضدحملات را داشت. در تعویض‌های اسپانیا قطعا خوآن فران تعویضی بود که نتوانست خواسته‌های دل‌بوسکه را در زمین اجرا کند و نشان از فاصله کیفی زیاد او با آربلوآ داشت، او نه‌تنها در نفوذهای خود موفق نبود بلکه در بستن راه‌های نفوذ تیم فرانسه نیز ضعیف عمل کرد و بیشتر حملات فرانسه از جناح او طراحی شد و در نهایت بر اثر یک اشتباه فاحش در دقیقه ۹۳ موقعیت گل فوق‌العاده‌ای را تقدیم فرانسه کرد.
اما نکاتی در این بازی بود که در نوع خود و در این سطح از فوتبال جلب توجه می‌کرد.
حضور بوسکتس در قلب دفاع اسپانیا از نکات قابل توجه بود؛ با توجه به اینکه او در طول یک فصل در پست هافبک دفاعی وظیفه ایجاد تعادل را برای بارسلونا برعهده دارد حال چطور در این بازی مهم از او در پست دفاع وسط استفاده می‌کنند. این موضوع می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که با آوردن بازیکنانی که در هافبک دفاعی بازی می‌کنند و قابلیت فیزیکی خوبی دارند به یک خط عقب‌تر، هم وزن تکنیکی خط دفاع را می‌توان بالا‌تر برد و هم تیم‌هایی که مثل اسپانیا به سرعت دادن بازی از خط دفاع اعتقاد دارند سرعت لازمه را با حضور این سبک بازیکنان به دست مي‌آورند که البته بارسلون زمان گوآردیولا نیز با اندکی تغییر چندین بار از بوسکتس در قلب خط دفاع استفاده می‌کرد که البته او به دنبال اجرای ۳-۴-۳ نوینی بود که در زمان دفاع، بوسکتس به یک خط عقب‌تر می‌آمد و دفاع 4 نفره را تشکیل می‌داد.
تعویض‌ها
از مجموع 6 تعویضی که در جریان بازی انجام شد، 3 تعویض آن بر اثر مصدومیت انجام شد و جالب‌تر اینکه هیچکدام از این مصدومیت‌ها بر اثر برخورد فیزیکی انجام نشد. حال می‌توان این مورد را از چند وجه دید: ۱- سطح بالای بازی و فشار و استرس ناشی از آن ۲- عدم آمادگی جسمانی بازیکنان ۳- فشردگی بازی‌های ملی و باشگاهی ۴- عدم ریکاوری صحیح چه از نظر روحی و چه از نظر جسمانی. دلایل این مصدومیت‌ها چه یکی از اینها باشد یا ترکیبی از اینها، قطعا حرف سپ بلاتر که در کنفرانس سالانه پزشکی ورزشی در مجارستان گفته بود «انجام ۵۰ الی ۶۰ بازی در این سطح برای سلامتی بازیکنان خطرآفرین خواهد بود» رنگ واقعیت به خود می‌گیرد.