برنامه سینمایی «هفت» روز 28 مهرماه به نقد و بررسی فیلم سینمایی «بوسیدن روی ماه» با حضور همایون اسعدیان، کارگردان فیلم و همچنین پرداختن به حاشیه‌های پروژه سینمایی «لاله» با حضور شفیع آقامحمدیان، رئیس مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی اختصاص داشت. شیرین یزدانبخش و رابعه مدنی نیز از بازیگران فیلم سینمایی «بوسیدن روی ماه» میهمانان برنامه بودند. یزدانبخش در ابتدا گفت: امیدوارم این فیلم مردم را متاثر نکند چون همیشه نباید به همه چیز خندید. من مادر نیستم اما آقای اسعدیان و عوامل پشت دوربین توانستند به درستی از من بازی بگیرند و توانستم از عهده ایفای این نقش بر بیایم. از سال 78 و بعد از بازنشستگی‌ام به‌عنوان تماشاگر ثابت تئاتر شناخته شدم. از این طریق نیز افشین هاشمی برای بازی در فیلم «لطفا مزاحم نشوید» به کارگردانی محسن عبدالوهاب مرا دعوت به کار کرد. در ادامه رابعه مدنی که مادر امیرشهاب رضویان، کارگردان سینماست درباره تجربه حضور در این فیلم گفت: زمان حضور در فیلم من رابعه مدنی را فراموش کرده بودم و واقعا خاله‌فروغ شده بودم چون ما 8 سال درگیر جنگ بودیم و مادران و خانواده‌های شهدای بسیاری را در جامعه دیده بودم و به راحتی می‌توانستم با شخصیت فروغ همذات‌پنداری کنم. سپس فیلم «بوسیدن روی ماه» با حضور همایون اسعدیان کارگردان فیلم، مسعود فراستی و اکبر نبوی کارشناس سینما مورد نقد و بررسی قرار گرفت. همایون اسعدیان در این نشست گفت: مسعود فراستی در نقدی که بر این فیلم در زمان جشنواره داشت عنوان کرد همه بازی‌های فیلم جز بازی احترام‌سادات بد است و کارگردان نیز هیچ سهمی در گرفتن این بازی نداشته است. باید یادآور شوم حتی بازیگران حرفه‌ای سینما نیز بدون دخالت کارگردان نمی‌توانند از عهده ایفای نقش بربیایند چه برسد به شیرین یزدانبخش که به‌عنوان نابازیگر کارش را در سینما شروع کرد. نکته دیگر هم این بود که فراستی اشاره کرد این فیلم تاثیرگذار نیست. من به عنوان کارگردان برای تاثیر برخی سکانس‌ها به جای نمایش تصمیم گرفتم آنها را به تخیل تماشاگر واگذار کنم. مساله دیگر نگاه استاد- شاگردی فراستی در نقد فیلم‌ها و غلط‌گیری از کارهای کارگردان‌هاست. فراستی در این باره توضیح داد: میزانسن استاد- شاگردی را هیچگاه برای نقد فیلم‌ها استفاده نکرده‌ام و حتی نسبت به فیلمسازان جوان هم چنین دیدگاهی ندارم اما برخی کارگردان‌ها شناخت کافی نسبت به تئوری‌ها و استانداردهای اساسی سینما ندارند و همین مساله موجب غلط شدن کارشان می‌شود. مساله‌ای که درباره این فیلم مطرح کردم درست نبودن جای دوربین برای بیان کردن پیام مورد نظر بود بنابراین نسبت به غلط بودن یا نبودن کارگردان صحبتی نکردم. فیلم در یک‌قدمی اشک‌آلود شدن است اما به دام آن نمی‌افتد. به نظر می‌رسد طرح ابتدایی این فیلم که بر مبنای رفاقت 2مادر شهید و ایثار یکی از آنهاست بسیار مورد توجه کارگردان قرار گرفته اما نتوانسته از این طرح جلوتر برود، شخصیت‌ها به درستی پرداخت نمی‌شوند و غیر از احترام‌سادات و فروغ بقیه کاراکترها درنیامده و در حد تیپ هستند. نبوی نیز در این باره توضیح داد: در این فیلم پرداختن به یک مضمون انسانی مورد توجه است؛ مضمونی که تا به حال در سینمای ایران کمتر به آن پرداخت شده اما این موضوع قابلیت این را داشت که به فیلمی ملودرام و اشک‌انگیز تبدیل شود اما خوشبختانه به این دام نمی‌افتد و اگر هم مخاطب را متاثر می‌کند یک گریه عاطفی و درونی است. یکی از مهم‌ترین امتیازهای این فیلم در این است که شهیدفروشی نمی‌کند که نقض این مساله را در بسیاری از فیلم‌های دفاع مقدسی این سال‌ها شاهد بودیم. اسعدیان بار ديگر درباره فیلمش توضیح داد: باورم این است که وقتی من حق دارم هر فیلمی که دوست دارم را بسازم مخاطبان و منتقدان هم حق دارند هر قضاوتی که دوست دارند بکنند بنابراین بعد از ساختن یک فیلم دیگر لازم نیست درباره آن توضیح دهم، همچنین در این فیلم هیچگاه قصد نداشتم مخاطب را متاثر کنم و اگر هم تماشاگر متاثر می‌شود به دلیل موقعیت تلخی است که کاراکترها با آن روبه‌رو هستند.