جان کارتر: در سال 1996 آرسنال به فکر ساخت عمارتی شاهانه افتاد، یک خانه‌تکانی اساسی بعد از آنکه جورج گراهام میراثش را به جا گذاشته بود؛ مردی که ارتباط موفقیت‌آمیزی با پسرانش برقرار کرد ولی همه چیز باید دستخوش تغییر می‌شد، اولین موضوع عقد قرارداد با دنیس برکمپ بود آن هم توسط مردی فرانسوی به نام آرسن ونگر؛ مردی که در اواسط اکتبر به باشگاه اضافه شد و شاید گزاف نباشد اگر بگوییم باشگاه آخرین تغییراتش را در همان زمان انجام داد. آرسن ونگر به‌عنوان یک بازیکن هرگز جزو ردیف بهترین‌ها نبود. حضور در تیم دانشگاهی فرانسه زمانی که وی در استراسبورگ تحصیل می‌کرد تنها نقطه درخشان جوانی او است. رویارویی آرسن با نیجریه، لبنان و اروگوئه به‌عنوان یک دانشجو در دهه 70 که نامش در سیاهه تیم منتخب دانشجویی بود جزو آن دوران درخشان بازیگری او به حساب می‌آید و تمام این افتخارات فانتزی به علاوه یک قهرمانی در سال 1979 در چمپونشیپ فرانسه!اما هنگامی که ردای مربیگری را به تن کرد نامش سر زبان‌ها افتاد. درست بعد از زمانی که کفش‌هایش را آویخت اولین تجربه مربیگری را با همان تیم استراسبورگ آغاز کرد یک تیم کاملا جوان و تازه‌کار. شاید هم رنسانس مربیگری او را باید در زمانی بدانیم که پا به تیم نانسی گذاشت، قبل از آنکه وارد موناکو شود در سال 1988. تجربه ونگر در ژاپن نیز قابل توجه بود؛ تیم ناگویا گرامیوس در شرق آسیا از آن دست تجربه‌هایی بود که هرگز فراموش نمی‌شود اما وقتی می‌خواهید از تجربه ناب اسم ببرید باید به آرسنال و حضور او در هایبری اشاره کنید. آرسن ونگر در همان سال‌هایی که در حال تجربه‌اندوزی از فرانسه تا شرق آسیا بود در رادار آرسنالی‌ها قرار گرفت. از آن روز تا به حال سال‌های زیادی می‌گذرد و آرسن ونگر تبدیل به حکمران اول و آخر توپچی‌ها شده است. ریاستی که او در آرسنال پیش گرفته برای هیچکس قابل فهم نیست چرا كه در هر فصل شاهد این هستیم که او ستاره‌های فراوانی را بعد از اینکه تربیت می‌کند به راحتی به فروش می‌رساند. شاید نداشتن ستاره‌ای واحد در آرسنال دلیل اصلی عدم قهرمانی مرد فرانسوی در این چند سال باشد.
ونگر: در مبارزه با نژادپرستی باید متحد شویم
آرسن ونگر داشتن اتحاد را لازمه اثربخش بودن مبارزات بر ضد نژادپرستی می‌داند... .
از روز پنجشنبه فعالیت‌های گروه مبارزه با نژادپرستی آغاز شده و طبق سنت همیشگی، بازیکنان در این هفته لباس‌هایی را که روی آن عبارت «Kick It Out» (نژادپرستی را طرد کنید) حک شده بر تن خواهند کرد. این در حالی است که امسال برخی بازیکنان سیاهپوست از جمله جیسون روبرتز مهاجم تیم ردینگ از عضویت در این کمپین امتناع کرده‌اند. روبرتز بر این باور است که این کمپین در مبارزه با نژادپرستی به اندازه کافی تلاش نکرده اما ونگر از رویکرد اتحادیه در این زمینه تمجید می‌کند و معتقد است آنها همیشه دنبال راهی برای مقابله با مشکلات هستند. او می‌گوید: می‌توان گفت اتحادیه فوتبال انگلیس در این زمینه به اندازه کافی کار نکرده است اما حداقل آنها کارهایی در این باره کرده‌اند. کشورهایی هستند که هیچگونه اقدامی در این زمینه نکرده‌اند. به اندازه کافی در این کشور بوده‌ام که بتوانم بگویم اتحادیه تلاش می‌کند با مشکلات مقابله کند و خود را پشت آن پنهان نمی‌کند. آنها برای رفع مشکلات تلاش می‌کنند اما همیشه می‌توان این را گفت که آنها به اندازه کافی یا بسیار زیاد تلاش نکرده‌اند. هنوز آسان نیست که آنها هر سال واکنش یکسانی را در راستای مبارزه با نژادپرستی انجام دهند. شما می‌توانستید آن را در رابطه با مسائل سوآرز و جان تری ببینید. آنها نمی‌گذارند خاطیان از زیر آن فرار کنند. ونگر سپس توضیحات بیشتری می‌دهد: من می‌خواهم بازیکنان سیاهپوست نیز به این گروه ملحق شوند. فکر می‌کنم آنها هدف اصلی تشکیل چنین گروهی هستند و اگر آنها به چنین گروهی ملحق نشوند، تمام فعالیت‌های این گروه در مبارزه با نژادپرستی نامعتبر و غیرکارآمد خواهد شد. همه ما باید در کنار یکدیگر با این پدیده مبارزه کنیم. به این دلیل که سیاهپوستان با بیشترین اهانت مواجه می‌شوند، اعتقاد دارم مهم است آنها در هیات مدیره این گروه باشند. اگر آنها احساس می‌کنند مجازات در نظر گرفته شده برای خاطیان کافی نبوده، می‌توانند نارضایتی خود را با روش دیگری ابراز کنند. این بسیار ناراحت‌کننده است که آنها به این گروه ملحق نشوند. این مساله به این دلیل بار دیگر سر زبان‌ها افتاد که این هفته در بازی تیم ملی زیر 21 ساله‌های انگلستان در صربستان، فدراسیون فوتبال این کشور به دلیل شعار‌های نژادپرستانه‌ای که تماشاگران می‌دادند، مورد بازخواست قرار گرفته است. ونگر با این مورد که برخورد‌ها با این پدیده اغلب با مدارا بوده است، موافق است اما اعتقاد دارد بهترین روش برای مبارزه با این پدیده آموزش دادن است. او در این باره توضیح می‌دهد: می‌توان گفت جریمه‌ها با مدارا در نظر گرفته شده اما من اعتقاد دارم بهترین روش برای مبارزه با یک اقدام احمقانه، اطلاع‌رسانی، افزایش آگاهی و نشان دادن نمونه‌های رفتاری و اخلاقی است. این کارها اثربخش‌تر از مجازات است اما باید هر دو آنها انجام شود چرا که نمی‌توان با برخی از رفتار‌ها مدارا کرد. این مبارزه فقط در رابطه با نژادپرستی و سفید و سیاه بودن نیست، در رابطه با همه توهین‌هایی است که هنوز در ورزشگاه‌ها انجام می‌شود. ما باید بیشتر و بیشتر برای مقابله با آن بجنگیم. زمانی که در کنار زمین مسابقه راه می‌روید چهره‌هایی را می‌بینید و فریاد‌هایی که آنها سر شما می‌کشند بسیار ترسناک است. این مساله نیز از نظر من نوعی نژادپرستی است. شما مورد توهین قرار می‌گیرید چرا که با آنها در یک جبهه نیستید. این نیز یک نوع تبعیض است. هنوز کارهای زیادی است که باید در این راستا انجام شود اما این خوشحال‌کننده است که جامعه دارد با این مسائل مبارزه می‌کند. فکر می‌کنم اوضاع کمی بهتر شده اما هرگز به آن غلبه نکرده‌ایم. این از آن دسته مبارزه‌های عجیبی است که شما هرگز نمی‌توانید به طور کامل بر آن غلبه کنید. فکر نمی‌کنم نژادپرستی هنوز هم مشکل بزرگی در فوتبال باشد اما شما هنوز کشور‌ها و افرادی را می‌بینید که این رفتار را دارند. اگر بخواهم مقایسه‌ای میان زمانی که بچه بودم و امروز انجام دهم باید بگویم پیشرفت بسیار بسیار بزرگی در این رابطه حاصل شده است. جامعه درباره این قضیه بهتر شده اما هنوز به طور کامل بر آن غلبه نشده است. ما باید به مبارزه خود با این پدیده ادامه دهیم.
منبع: Soccernet