یحیی اهری:
نه باخت به لبنان و نقد و نفی بی‌رحمانه و نه برد کره و تحسین و سرمستی ما را به مقصد نمی‌رساند؛ نه دیدگاه چپ که وضع فوتبال را بازتابی از شرایط اجتماعی دانسته و برای موفقیت پیش‌شرط می‌گذارد و نه خوش‌باوری و اغراق در توان فوتبال ایران با تکیه به گذشته و تهییج و توصیه به غیرت، تعصب، جوانگرایی و ستاره‌ستیزی و... که دیدگاه فوتبال سنتی ما است. به هر حال موفقیت در فوتبال به ترکیبی از عوامل بی‌شمار بستگی دارد؛ ترکیبی که در آن عوامل مثبت حداکثر و عوامل منفی کم‌اثر شوند هدفی است که می‌توان به آن دست یافت لذا ناگزیر از تحلیل‌های جز به جز هستیم و دیدگاه‌های کل‌نگر کمکی به ما نخواهد کرد:
1-
تیم ملی از بهترین بازیکنان هر کشور تشکیل می‌شود، لذا ستاره‌ستیزی عاملی منفی و جوانگرایی مستلزم زمان است که در اختیار نداریم. برد اخیر با تیمی به دست آمد که 4 بازیکن آن لژیونر و بقیه از 2 تیم استقلال و پرسپولیس و بازیکنان تعویضی از تیم قهرمان سال گذشته بودند و دیگری یک ستاره پا به سن گذاشته بود، پس ستارگان کاغذی متهم به کم‌کاری و شکم‌سیری این برد را رقم زدند که نشان می‌دهد گاهی در نقد چقدر از مفاهیم بی‌مایه، تنک و فاقد معنی استفاده می‌کنیم.
2-
یکی از عوامل فنی باخت به لبنان، تعدد مصدومان و ناآمادگی بدنی و ذهنی بازیکنان در آن مقطع بود و آمادگی جسمانی و روحی کنونی آنان که 40 دقیقه 10 نفره بازی کردند، نقش اساسی در بردن کره داشت. ستارگان ایران بعد از 11هفته از لیگ به آمادگی مطلوب رسیده‌اند. 2 تیم اصلی ستارگان تا 2 هفته به شروع لیگ، یکی مربی تعویض کرده بود و دیگری حتی مربی خود را نمی‌شناخت که نتایج اول فصل آنها، خود موید این امر است و بازیکنان این دو تیم در ناآمادگی بدنی و ذهنی وارد رقابت‌ها شدند و مصدومیت و افت ستارگان نتیجه طبیعی آن بود که تاثیر مخرب آن در بازی با لبنان واضح بود.
3-
فوتبال کنونی ایران، فاقد هافبک‌های خلاق مثل کریم باقری و فوروارد بازیساز نظیر خداداد عزیزی است، روی جباری به دلیل مصدومیت‌های متوالی و نیز بی‌توجهی شخصی‌اش به رفع ضعف‌های عضلانی نمی‌شود حساب کرد و استفاده از نوستاره‌ای نظیر رضا حقیقی ریسک بزرگی است لذا کی‌روش با توجه به نقاط قوت، ناگزیر بر ساختار دفاعی بیش از ساختار هجومی تکیه دارد که منتقدان زیادی هم پیدا کرده اما او با نیم‌نگاهی به فوتبال روز دنیا، برای کارهای هجومی، تاکتیک‌هایی شبیه مورینیو (که در اینترمیلان آن را به کار گرفت و در رئال به تاکتیک اصلی برای رسیدن به گل تبدیل کرد) را در دستورکار خود دارد؛ پاس‌های مستقیم ونسبتا بلند از دفاع و هافبک‌های دفاعی در عرض و عمق برای بازیکنان هجومی و سرعتی که مبتنی بر فرار بدون درگیری از پرس خط هافبک رقیبان است که اکثرا به سبک بارسایی بازی می‌کنند که مدی رایج در فوتبال دنیاست که حتی تقلید ناقص از آن را در رقابت‌های باشگاهی ایران نیز می‌توان دید و قربانی اصلی این شرایط فوروارد جوان و نسبتا باتجربه‌ای مثل انصاری‌فرد است.
4-
امیدواری زیادی به کریمی، بعد از کریم و خداداد داشتیم اما او با بهترین مربیان نیز نتوانست به جایگاه شایسته‌اش برسد و بازی او معمایی حل نشده است. حرکات انفرادی او چنان غافلگیرکننده است که نه‌تنها رقیبان بلکه بازیکنان خودی را نیز فریب می‌دهد لذا هماهنگی با او بسیار سخت است (شاید این پیش‌فرض صحیح باشد که باید از او در نوک حمله بازی گرفت تا کاری را که خود آغاز می‌کند خود نیز به پایان برساند). البته فشار روانی حضور او بر حریفان انکارناپذیر است اما به هر حال بازیساز کاملی نیست.
5-
نتیجه نهایی اینکه با توجه به ضعف و قوت‌های کنونی خود، باید باز هم همه عوامل مثبت را مثل بازی با کره به خدمت گرفت تا بعد از پیروزی در بازی خانگی برابر ازبکستان، کم‌کم نوستاره‌های فوتبال ایران را وارد چرخه تیم‌ملی کنیم تا هنگام برگزاری جام‌جهانی این نقطه ضعف اساسی را به حداقل برسانیم.