علی مغانی:
بازی عصر شنبه تراکتورسازی و استقلال با در نظر گرفتن سطح فوتبال ایران، یک بازی تماشاگرپسند و باکیفیت بود. در لیگی که اغلب بازی‌هایش با کمترین حادثه‌ها روی دروازه‌ها به پایان می‌رسد، این بازی می‌تواند صفت «مهیج» به خود بگیرد. درباره این بازی چند نکته را به اختصار مرور می‌کنم. اگر تراکتورسازی نمایشی که در دقایق 15 تا 45 ارائه کرد، در بازی‌های باقیمانده فصل ادامه دهد، می‌تواند «مدعی اول» قهرمانی لیگ امسال باشد. تراکتور در این نیم ساعت، مدرن، رو به جلو و هدفمند بازی می‌کرد و حریف را که اتفاقا با مهاجمان بیشتری نسبت به آرایش همیشگی‌اش به زمین آمده بود، ناخواسته به عقب راند. حرکت‌های ترکیبی، پاس‌های موثر به قصد استفاده از درهای کناری و سانترهای کم‌نقص از مهم‌ترین فاکتورهای تیم اولیویرا در این نیمه بود. در فوتبال ایران کمتر تیمی هست که 2دقیقه بعد از گل اول، باز هم موقعیت گل داشته باشد- به طور طبیعی حداقل برای چند دقیقه‌ای از گل زده دفاع می‌کنند- اما تراکتور میل به زدن گل‌های بیشتر داشت و این نکته‌ای است که باید از آن تقدیر شود. تیم‌هایی که امیر قلعه‌نویی را به عنوان مربی همراه دارند، ویژگی‌های مشترکی دارند؛ مثلا حمله به دروازه حریف با 6 یا 7 نفر. استقلال در 20 دقیقه پایانی بازی، می‌توانست روی برتری عددی که در محوطه هجده‌قدم داشت به گل برسد اما مدافعان تراکتور اشتباه نکردند و عقیل اعتمادی هم یک روز فوق‌العاده را سپری کرد. شاید سبک بازی تیم‌های قلعه‌نویی که عمدتا بازی مستقیم و متکی بر توپ‌های بلند است، برای فوتبالدوستان تیکی‌تاکایی چندان خوشایند نباشد اما همین حضور پرتعداد در یک‌سوم دفاعی حریف، تماشاگران طرفدار استقلال را امیدوار می‌کند که حتی در دقیقه 90 هم منتظر برگشت تیم‌شان به بازی باشند. با این حال، استقلال فعلی هنوز در «فوتبال مالکانه» به اندازه کافی متبحر نیست و تیمی که مدعی قهرمانی است باید بیش از این مالک توپ باشد. سال پیش تراکتورسازی با امیر قلعه‌نویی، استقلال را در ورزشگاه آزادی از روی هوا مغلوب کرد؛ 3 گل تقریبا مشابه با استفاده از توپ‌های بلند و ضربات سر. در این بازی هم هر 2گل تراکتور با استفاده از ارسال‌های بلند و برتری در بازی هوایی «ساخته» شد. در سال‌های اخیر، بعضی از مربیان نوگرای ایرانی تلقی نادرستی از فوتبال مدرن داشته‌اند و تصور می‌کنند ارسال‌های بلند، بازی مستقیم و استفاده از ضربات سر، گناهی نابخشودنی است! وقتی تیمی ابزار استفاده از این نوع فوتبال را داشته باشد چه اشکالی دارد از هوا به دروازه حریف نزدیک شود؟ امیر قلعه‌نویی از هفته ششم به هواداران تیمش نوید قهرمانی داده اما این قول بدون داشتن یک مهاجم ششدانگ که در محوطه هجده‌قدم «بوی گل» بدهد، بعید است محقق شود. قلعه‌نویی مربی زیرکی است و خوب می‌داند در نیم‌فصل دوم، باید مهاجم تازه‌ای به ترکیب فعلی تیمش اضافه کند. در ترکیب فعلی آبی‌ها، امین منوچهری جوان‌تر از آن است که یک مهاجم ثابت باشد، آرش برهانی فراز و نشیب زیادی دارد و میداوودی هم همچنان پایین‌تر از استانداردی که از او سراغ داشتیم، ظاهر می‌شود. به جدول بهترین گلزنان لیگ نگاه کنید؛ 12 بازیکن از 10 تیم مختلف بیش از 4 گل زده‌اند و سهم استقلال در این جمع صفر است. آبی‌ها در این فصل فقط از مس کرمان، گهر درود و پرسپولیس بیشتر گل زده‌اند و با میانگین کمتر از یک گل برای هر بازی، نمی‌توانند به وعده مربی‌شان جامه عمل بپوشانند. قواعد مرسوم فوتبالی به ما می‌گوید سیدمهدی رحمتی نباید در این بازی، در ترکیب اصلی قرار می‌گرفت ولی حضور دروازه‌بان شماره یک تیم ملی برای استقلال در این بازی حساس باعث شده بود رحمتی را به هر قیمتی به این بازی برسانند. اما تصویر دروازه‌بانی که از دقیقه 10 بازی لنگ می‌زند و با درد ادامه می‌دهد، بیشتر از اینکه قوت قلب مدافعان باشد، مهاجمان حریف را به باز کردن دروازه حریص می‌کند. رحمتی روی گل دوم مقصر نبود و در هر دو نیمه موقعیت‌های خوبی را هم گرفت اما اگر آسیب‌دیدگی آشکارش نبود شاید اجازه نمی‌داد فلاویو در دقیقه 40 اینگونه از فاصله نزدیک با ضربه سر دروازه را هدف قرار دهد.