صادق خرازی در ادامه درگیری‌های مکتوب با عباس عبدی، در جدیدترین نوشته خود از واقعیات قابل تاملی درباره عباس عبدی پرده برداشت. خرازی در این نوشته برای نخستین‌بار به بیماری سرطان خود اشاره کرده است. متن کامل نوشته صادق خرازی در ادامه می‌آید:
سحرگاه پنجشنبه هجدهم اکتبر سال 2012 میلادی در مرکز درمان سرطان در دوسلدورف بستری هستم و 2روزی است که شیمی درمانی سنگینی را برای مهار حمله سلول‌های سرطانی به سیستم لیمفوم روی جسمم انجام داده‌اند. در این میان دوستی بزرگوار از خیل رفیقان شفیق و عزیز دوران دفاع مقدس تماس گرفت و ضمن احوالپرسی بشارت پاسخ مجدد و از سر کین، حسد و حقد آقای عباس عبدی را نوید داد. تب و درد ایمان و امانم را بریده بود، سعی کردم مطالعه آن را به روز بعد موکول کنم ولی چه کنم دلم طاقت نیاورد و به دقت آن را خواندم. انصافا یکی از تخصص‌های پر‌تجربه آقای عباس عبدی ایجاد جنگ روانی و فریب مخاطبان است، یعنی ماهرانه به‌جای ارتقای سطح آگاهی و هوشیاری مردم به فریب مخاطبان خود می‌پردازند و به جای آنکه به تنویر ذهن ایشان همت گمارند و به دنبال پاسخ به پرسش‌های تاریخی مخاطبان برای ارتقای بینش و دانش مردم باشند به یک چنین روش و شیوه‌ای مرسوم مبادرت می‌ورزند. به جای آنکه به بسیاری از ابهامات تاریخی که از جانب ایشان و دوستانشان به این کشور تحمیل شده، بپردازند به جلو فرار می‌کنند تا از پاسخگویی طفره روند. یکباره موضوع ناموزون غیر‌متعارفی را طرح می‌کنند و پیرامون آن‌چه سفسطه‌ها که می‌کنند و با بی‌تقوایی محض به تخریب شخصیت طرف مقابل همت می‌ورزند و جالب آنکه به صورت سوری هم به چاپ نظرات همسو مبادرت می‌ورزند. برای تقویت روحیه خودشان به احترام خودشان نوشابه باز می‌کنند و برای توجیه نکبت و بدبختی به‌وجود آورده به دروغ و دغل و فریب روی میآورند. در هر مناظره‌ای که کم میآورند موش را در دیگ گفت‌وگو چنان می‌اندازد که همه فضای نقد و گفتمان را آلوده و نجس می‌سازد تازه مدعی نسبت اخلاق و سیاست هم می‌شود و دست ماکیاولی را هم از پشت می‌بندد. آقای عبدی می‌گویند کاره‌ای نبودند! چگونه بوده که با بهره‌گیری از رانت و رفاقت به سری‌ترین اسناد وزارتامورخارجه و نهاد‌های امنیتی دسترسی داشتند و حتی با سفارتخانه به تجارت اطلاعات طبقه‌بندی شده می‌پردازند و حتی نادم و پشیمان از انجام جاسوسی آشکار در پرونده‌های خود به توجیه و طفره روی میآورند. چگونه می‌شود کسی بگوید من کاره‌ای نیستم ولی از دیوار سفارت آمریکا بالا برود و در روز روشن سرشت و سرنوشت صد‌ها هزار انسان را با پدیده جغد جنگ پیوند زند و میلیون‌ها اشک و آه را برای مردم خویش به ارمغان آورد. چگونه می‌شود کسی مدعی باشد شهروند عادی هستم ولی بدون هماهنگی با مسؤولان وقت وزارتامورخارجه به فرانسه برود و در پوشش مناظره که مقدمه مذاکره و عادی‌سازی مناسبات خودشان با دول غربی بود در ضیافتی که برایشان تدارک دیده بودند، شرکت کند و بر سر سفره میهمانی بنشیند که مسؤول سرویس امنیتی فرانسه و مسؤول ایستگاه اروپایی سازمان اطلاعات و امنیت آمریکا (سیا) حضور داشته باشند و ایشان همه این اطلاعات را تا امروز درز بگیرند؟ امیدوارم عبدی ندانسته و نشناخته بر سر سفره این ضیافت حرام اندر حرام نشسته باشد و تحلیل‌هایی که بوی تعفن نفاق و دورویی و استحاله از آن بر می‌خیزد برای خوشایند دیگران آب و تاب نداده باشد. شما چگونه مدعی هستید که از جمهوری اسلامی ارتزاق نکردید تا مغز استخوان‌هایتان وام‌دار این ملت و مردم بودید مهم نیست که مستخدم دولت نبودید ولی با پول و بودجه مستقیم و غیرمستقیم این ملت زندگی خودتان را سامان دادید چرا می‌خواهید سر خودتان را هم کلاه بگذارید. آقای عبدی بیایید برای یک بار هم که شده با مردم و مخاطبانتان صادق و رو راست باشید. بگویید کجا اشتباه کردید. کجا خطا کردید. کجا جوانی تندی و شکنجه و باز‌جویی و محاکمه کردید. بیایید به مردم بگویید واقعه اشغال سفارت آمریکا را چگونه برای امیال خود به گروگان گرفتید یعنی گروگانگیری را گروگان و به کودتای خزنده تبدیل کردید از یک سو هدفتان زدن شخصیت‌های برجسته و عظیم‌الشأن انقلاب همانند شهید بهشتی، شهید باهنر، شهید چمران، آیت‌الله‌خامنه‌ای و آقای هاشمی رفسنجانی بود و از سوی دیگر کودتا علیه دولت مهندس بازرگان انجام دادید، نغمه بیداری و رهایی از سلطه بیگانه را به نعره‌ها نفرت و قدرت مافیای خودتان پیوند زدید، بیایید بگویید چرا سیلی بر صورت امیر انتظام زدید، چرا سیلی بر صورت دولت موقت زدید و در کجا دل امثال امیر انتظام‌ها را شکستید. بیایید بگویید آن هنگام که در دادستانی مسؤولیت داشتید یا در نهاد امنیتی با چه تصمیماتی خانه و کاشانه و آبروی مردم را بر باد فنا دادید در کجا نفرین و لعن شادروان بازرگان و مرحوم دکتر سحابی را برای خود خریدید. کجا از بانیان فکر امنیتی کشور بودید. کجا با تخیل‌گرایی ذهنیت‌ساز فکر امنیتی و سرکوب شدید. آیا تا زمانی که خودتان در قدرت بودید، هر کاری درست و مباح بود؟ سفسطه و فرا‌فکنی می‌توانید بکنید ولی نمی‌توانید تاریخ را به گونه‌ای بنویسید که خود می‌خواهید. آقای عبدی شیوه رفتار شما و برخی از دوستان و رفیقانتان موجب شد انقلاب بزرگ مردمی و اسلامی به‌جای آنکه راه رحمت، عفو وگذشت را در پیش بگیرد، مسیر انتقام و خشم و خشونت را طی کند. آقای عبدی! شخصیت چند چهره شما نیازمند آسیب‌شناسی است و انبانی از اسناد که بیانگر هویت نا‌مهربان، ناسپاس و ناراحت شما‌ست، می‌تواند به افق شناخت جوانان از شخصیت پارادوکسیکال شما کمک کند .