م.اخباری:
یکشنبه وقتی تقابل کلامی رویانیان و دایی را خواندیم بیش از همیشه به حال این هواداران افسوس خوردیم. مشکل اینجاست که نمی‌دانیم اسطوره کیست و به چه کسی باید این لقب را داد؟ مشکل از فرهنگ رسانه‌ای و
ستاره پروری‌های بی‌جایی است که به اشتباه درست تلقی می‌شود و دست‌بردار این اسطوره‌سازی‌های کذایی نیستیم. نقدی بر صحبت‌های رویانیان که تازه به این فوتبال آمده و علی دایی که همه افتخارات زندگی‌اش را از این فوتبال دارد؛ نداریم. چه نقدی کنیم که هر نقدی به تعبیر دوستان مغرضانه و غیر‌منصفانه تلقی می‌شود. حرف از دهان خارج نشده متهم به نگاه غرض ورزانه‌ایم. باکی هم از بیان این تعابیر نداریم چون آن را که حساب پاک است از محاسبه چه باک است. ما وظیفه‌ای داریم و رسالتی بر دوش. نمی‌توانیم به دلیل زاویه دید برخی‌ها رسالت‌مان و از همه مهم‌تر وجدانمان را فراموش کنیم. علی دایی را همه می‌شناسیم. روحیه دایی آرام نیست. تلاطمات روحی او را به هنگام تقابل با یک نفر به خوبی می‌شناسیم. می‌دانیم که دایی ذاتا دوست ندارد شکست خورده باشد. کوشایی و توانایی او در زمین فوتبال را دیده‌ایم و به خوبی هم می‌دانیم نیمی از شخصیت درونی هر بازیکنی در زمین مسابقه نمایان می‌شود. دایی را در زمین مسابقه همیشه جنگنده دیده‌ایم. او بیرون زمین هم همین‌گونه است. دوست دارد نمایان و پررنگ باشد. حتی در روزی که نخواهد علیه کسی صحبت کند جنس صحبت‌هایش درگیرانه است. شاید هم بخواهد خیری داشته باشد اما به دلیل عصبیت‌هایی که در اذهان از او باقی مانده کسی فحوای حرف او را متوجه نمی‌شود. از رویانیان در عجبیم. او که سن و سال بیشتری دارد و در یکی از مهم‌ترین ارگان‌های این مرز و بوم خدمت کرده. نمی‌دانیم بر رویانیان چه گذشته و کدام حرف علی دایی او را آزار داده که در روز مسابقه اینچنین بر دایی تاخت. هنوز یادمان نرفته مدیرعامل پرسپولیس گفته بود دایی را دوست دارد. دایی به لحاظ قانونی حرف اشتباهی نزده است. او گفته طلبش را از این باشگاه می‌خواهد. همه آدم‌ها دنبال حق خود هستند و این غلط نیست حتی اگر کسی مثل دایی افتخاراتش را از پرسپولیس داشته باشد.دایی شاید اخلاقا بهتر بود که اینچنین بر آشفته نمی‌شد چون همان هوادارانی که فصل گذشته وقتی علی دایی با راه‌آهن به پیروزی رسید و آن خوشحالی عجیب را از خود بروز داد و گفت خدا به او عزت داده تا به پیروزی برسد به یاد دارند در روزهایی که دایی با حبیب کاشانی مدیرعامل وقت پرسپولیس جدال لفظی داشت و قرار بود سرمربی فصل جدید پرسپولیس انتخاب شود اعلام کرد حاضر است
350 میلیون تومان از طلبش را به خاطر هواداران ببخشد. علی دایی کاش یاد همین صحبت‌های خود می‌افتاد اما نه تنها چنین چیزی را به یاد نیاورد حتی از علی کریمی هم استفاده کرد. او که می‌دانست کریمی این روزها اوضاع و احوال خوشی با پرسپولیس ندارد خطاب به رویانیان گفت او می‌رود اما امثال دایی‌ها و کریمی‌ها می‌مانند. در عجبیم از چرخش روزگار. هر‌چه علی دایی این صحبت‌ها را بیان می‌کند نمی‌دانیم چرا بی‌اختیار یاد روزهایی می‌افتیم که دایی در تیم ملی علی کریمی را نمی‌خواست و حتی یک بار در مصاحبه‌هایش گفت که یک بازیکن اگر آماده باشد می‌تواند به جای یک بازیکن پیر برای تیم ملی بازی کند. عجب چرخشی دارد این روزگار. حالا علی کریمی جزو آن دسته از بازیکنانی شده که از نظر دایی ماندگار می‌شود. درست است علی کریمی محبوب است. او یک شماره 8 دوست داشتنی در ذهن هواداران پرسپولیس و حتی تیم ملی است. شکی نیست که کریمی جزو آن دسته از بازیکنانی است که همیشه در یادها می‌ماند اما این دلیل بر فراموشی کج رفتاری‌های کریمی نیست. حداقل ما رسانه‌ها که رسالتی بر دوش داریم این وظیفه را داریم که هوادار و علاقه‌مندان به فوتبال را همیشه آگاه و بیدار نگه داریم. درد است که بزرگ باشی، فنی باشی و همه چیز را بدانی اما چون ساکت باشی کسی به تو اسطوره نگوید. دایی‌ها و کریمی‌ها و خدادادها هم بزرگند و هم عزیز اما جای امثال مهدوی‌کیاها، زرینچه‌ها، نویدکیاها و باقری‌ها در این فوتبال کجاست؟ تا به حال به یاد دارید که مهدوی‌کیا علیه کسی خروشیده باشد؟ او که حتی این روزها روی نیمکت هم می‌نشیند کسی که باشگاه هامبورگ او را در بین 100 بازیکن تاثیرگذار خود قرار داده است و هنوز هم هواداران این تیم آلمانی از او به نیکی یاد می‌کنند دیده‌اید خم به ابرو بیاورد؟