امین ابطحى: جدا شدن تونى کروس از بایرن‌مونیخ و واگذارى او به رئال‌مادرید با قیمتى نازل بعد از عملکرد درخشان او در جام‌جهانى برزیل، براى بسیارى از فوتبالدوستان آلمانى پرسش‌های فراوانى را به همراه داشته است. پپ گوآردیولا، سرمربى بایرن‌مونیخ ماه‌ها قبل از چنین اتفاقى تمام تلاش خود را براى نگه داشتن تونى کروس و حل شدن اختلافات این هافبک خلاق با سران باشگاه بر سر تمدید قراردادش انجام داده بود. او حتى بارها با تونى کروس در این باره به صورت خصوصى نیز صحبت کرده بود ولى مشکل تونى کروس هرگز فوتبالى نبود. پپ گوآردیولا حتى براى نشان دادن اهمیت تونى کروس به او کاملا اعتماد کرد و او را به یکى از کلیدى‌ترین مهره‌های تیم خود تبدیل کرد، به طورى که او توانست در فصل گذشته به همراه توماس مولر و مانوئل نویر با حضور در 51 دیدار، بیشترین حضور را در بایرن‌مونیخ به ثبت رساند. تونى کروس برخلاف گمانه‌زنى‌های مطبوعاتى با تیاگو آلکانتارا نیز مشکلى نداشت، این دو بازیکن در خط میانى بایرن‌مونیخ به مکمل‌های خوبى براى هم تبدیل شده بودند و ترکیب این دو بازیکن با فیلیپ لام در میانه میدان از لحاظ آمارى بیشترین تاثیرگذارى را بین ترکیب‌های مختلف خط میانى بایرن‌مونیخ در فصل گذشته داشته، طورى که شاگردان پپ گوآردیولا با حضور مثلث لام، کروس و تیاگو در فوریه و مارس 2014 بر هر حریفى غلبه می‌کر‌دند و این دو ماه، موفق‌ترین فاز بایرن‌مونیخ در فصل گذشته بود که به قهرمانى بسیار زودهنگام بایرن‌مونیخ در بوندس‌لیگا نیز منجر شد. سران باشگاه بایرن‌مونیخ و تونى کروس اختلافات بسیار زیادى بر سر تمدید قرارداد داشتند و نتوانستند به توافقى برسند، در ماه آوریل سرانجام جدایى تونى کروس قطعى به نظر می‌رسید و براى گوآردیولا 2 راه براى جبران عدم وجود تونى کروس مطرح بود، اول پیدا کردن جانشینى شایسته براى تونى کروس و دوم تغییر سیستم بازى بایرن‌مونیخ. اما چه کسى می‌توانست جانشین تونى کروس در بایرن‌مونیخ باشد؟ جانشین بازیکنى با هوش بالاى بازى، با قابلیت ارسال پاس‌های بلند و کوتاه بسیار موثر و دقیق، تغییر سریع و بموقع سیستم بازى و کنترل بازى. به همین دلیل گمانه‌زنى‌های زیادى در مطبوعات آلمانى براى وارثان کروس به چشم می‌خورد، حتى صحبت از به خدمت گرفتن بازیکنان بزرگى همچون، آندرآ پیرلو، ژاوى هرناندز، مارکو وراتى و سامى خدیرا نیز در میان بود. همه اینها نام‌های بزرگى در دنیاى فوتبال دارند اما هیچ‌کدام همه خصوصیات و قابلیت‌های تونى کروس را با هم در اختیار ندارند. پیرلو و ژاوى استراتژیست‌های بسیار بزرگى براى تیم‌های خود هستند اما به دلیل شرایط سنى، دیگر نخواهند توانست در طول یک فصل در بیش از 50 بازى، کیفیت بالاى خود را به نمایش گذارند. استیل بازى مارکو وراتى تا حدودى شبیه به تونى کروس است اما او در پاری‌سن‌ژرمن بازیکنى مهم به حساب می‌آید و باشگاه پاریسى هرگز مایل به از دست دادن او نیست. سامى خدیرا نیز با وجود نقش موثرش در تیم ملى آلمان هرگز از خصوصیاتى شبیه به تونى کروس برخوردار نیست و حال به نظر می‌رسد سران بایرن‌مونیخ بیشتر تمایل دارند که وى را جانشین خاوى مارتینز مصدوم کنند بنابراین پپ گوآردیولا تلاش کرد خلأ ناشى از جدایى تونى کروس را با تغییر سیستم بازى بایرن‌مونیخ به نوعى جبران کند. پیش از این نیز در برنامه‌های گوآردیولا در دومین فصل حضورش در مونیخ، تغییر سیستم بازى تیم به 3-4-3 وجود داشت اما جدایى تونى کروس سبب شد که این سرمربى اسپانیایى به اجرایى کردن این تغییر سیستم شتاب بیشترى بخشد. گوآردیولا حتى این سیستم را در زمان حضور تونى کروس در بایرن‌مونیخ آزمایش کرد. براى مثال در بازى مقابل دورتموند در دیدار نهایى
DFB Pokal فصل گذشته که شاگردان گوآردیولا در یک بازى سراسر تاکتیکى موفق به شکست شاگردان کلوپ شدند، براى اولین بار در یک بازى رسمى پپ گوآردیولا از سیستم 3-4-3 براى تیمش بهره برد اما چه دلیلى دارد که نبود یک بازیکن را با تغییر سیستم بازى تیم جبران کرد؟ چون از نظر گوآردیولا بازیکنى با کیفیت و توانایى‌های تونى کروس، دست‌نیافتنى است و چنین کمبودى را باید با افزایش تعداد نفرات در خط میانى برطرف کرد. به هر حال در فلسفه فوتبال گوآردیولا براى موفقیت دو روش وجود دارد، بهره بردن از بازیکنان خلاق و متفکر یا برترى عددى از لحاظ بازیکن در هر نقطه از زمین در مقایسه با حریف. در بازى مقابل دورتموند در ماه مه گذشته، محورى 4 نفره در تیم شکل گرفت که با مانوئل نویر در درون دروازه آغاز شده و به آرین روبن در خط حمله تیم ختم می‌شد، 2 نفر دیگر این محور که به نوعى ستون فقرات تیم به حساب می‌آمدند عبارت بودند از خاوى مارتینز و تونى کروس.
این 4 بازیکن هماهنگى بسیار خوبى با هم داشتند به طورى که هر یک از آنها از تصمیم نفر دیگر هنگامی که پا به توپ می‌شد، آگاه بود و به نوعى سیستم بازى بایرن‌مونیخ از طریق این محور کنترل و هدایت می‌شد. پپ گوآردیولا در دومین فصل حضورش در بایرن‌مونیخ نیز در تلاش است با تکیه بر همین روش و اجراى سیستم 3-4-3 مورد نظر خود، بایرن‌مونیخ را به موفقیت‌های بیشترى برساند، حتى بدون تونى کروس. پپ گوآردیولا در حال امتحان روش‌های مختلف براى پر کردن خلأ تونى کروس در این محور 4 نفره بود که مصدومیت خاوى مارتینز در دیدار
سوپر کاپ آلمان، سبب شد این محور بار دیگر یکى از اعضاى اصلى خود را از دست بدهد و حال اینکه چه کسى بخش میانى این محور را پر خواهد کرد به پازلى حل نشده براى پپ گوآردیولا تبدیل شده است، چون تونى کروس براى همیشه و خاوى مارتینز حداقل براى یک نیم‌فصل در بایرن مونیخ حضور نخواهند داشت. مسؤولان باشگاه بایرن‌مونیخ با چالشى بزرگ روبه‌رو هستند، چون سرمربى آنها ناگهان بسیارى از بازیکنان کلیدى خود را به هر دلیلى در آغاز بوندس‌لیگا در اختیار ندارد.