از نیویورک‌تایمز تا «وطن‌امروز»‌

محسن معتمدكيا

نیویورک‌تایمز شاید نخستین روزنامه مطرح در دنیای رسانه باشد که اعلام کرده در مقابل رسانه‌های مجازی کم آورده و قصد دارد به انتشار نسخه چاپی‌اش پایان بدهد. احتمالا در ابتدا این واقعه، اتفاق و خبر خوبی برای روزنامه‌ها و مجلات به شمار نمی‌آید. تعطیلی یکی از پرتیراژترین روزنامه‌های دنیا با 80 سال سابقه این ظن را تقویت کرده که عمر روزنامه‌های چاپی به سر رسیده و حالا وقت آن رسیده که تبلت‌ها و آی‌پدهای معروف شرکت اپل جای روزنامه‌های پرهزینه را بگیرد اما آماری که انجمن جهانی روزنامه‌ها منتشر کرده قابل تامل و البته امیدوارکننده است. افزایش تیراژ روزنامه یومیوری ژاپن به بیش از 15 میلیون نسخه نخستین امیدواری فعالان در حوزه رسانه‌های نوشتاری بود. افزایش انتشار و توزیع بیش از 515 میلیون روزنامه در روز هم نشان‌دهنده عادت مردم جهان به روزنامه خریدن است؛ عادتی که به نظر می‌رسد در سال‌های اخیر در بین ایرانی‌ها هم شکل گرفته است. صف‌هایی که صبح‌ها مقابل کیوسک‌های روزنامه‌فروشی در سطح خیابان‌های شهرهای بزرگ شکل می‌گیرد، دیگر به تصویری تکراری برای مردم تبدیل شده است. هر چند مثل بقیه حوزه‌ها وضعیت آمارگیری در کشور نامناسب است و نمی‌توان به آمارهای غیررسمی اتکا کرد اما با همین صف‌های سرپایی مشتریان روزنامه‌ها می‌توان مدعی بود که وضعیت روزنامه خواندن در مقایسه با کتاب خواندن بهتر است. در میان روزنامه‌های سراسری کشور، «وطن‌امروز»‌ 4 سالی می‌شود که جایی در میان روزنامه‌های پرتعداد روزنامه‌فروشی‌ها پیدا کرده است؛ روزنامه‌ای که نشان داده برخلاف گمانه‌زنی‌های عجولانه ابتدایی آمده که بماند، آن هم با اتکا به گفتمان انقلاب و امام خمینی(ره). انتشار شماره 1000 برای روزنامه جوانی که یکی از جوان‌ترین تحریریه‌های مطبوعات ایران را دارد، اتفاق مبارکی است. در روزگاری که مشکلات عدیده‌ای به دلیل گران شدن کاغذ، چاپ و توزیع وجود دارد، انتشار هزار شماره از روزنامه‌ای مستقل که تلاش کرده نه به جایی وابسته باشد و نه از فرد یا گروهی امتیاز بگیرد، می‌تواند الگویی برای دیگر فعالان رسانه‌ای باشد که در این اوضاع و شرایط هوس انتشار روزنامه به سرشان زده است. «وطن‌امروز»‌ در روزهایی که بعضی‌ها یافتن دوست و دشمن را مشکل کرده‌اند، تلاش کرده یار انقلاب بماند. پس تا هستید و هستیم، یار انقلابمان خواهیم بود.