گروه سیاسی: یک نشریه آمریکایی با اشاره به عدم علاقه آمریکا و غرب به اقدام نظامی علیه ایران نوشته است: قدرت‌های بزرگ جهان علاقه‌مندند موضوع برنامه هسته‌ای ایران را مسالمت‌آمیز حل کنند. به گزارش اشراف، نشریه «فارین پالیسی» در گزارشی به قلم «آرون دیوید میلر» می‌‌نویسد: اگر به دنبال شفافیت در کارید همین الان کانال را عوض کنید زیرا شبکه را اشتباه گرفتید. وقتی موضوع برنامه هسته‌ای ایران باشد تا مدتی با یک عدم قطعیت بزرگ سروکار داریم. نظر به‌اینکه معلوم نیست چه کسی در ماه نوامبر به‌عنوان رئیس‌جمهور آمریکا انتخاب میشود سال 2013 شاید به اندازه سال 2012 عامل تعیین‌کننده‌ای در تصمیم‌گیری برای ساختن بمب توسط حکومت ایران نباشد و دلیلش اینجاست. در بخشی از گزارش فارین پالسی آمده است: قدرت‌های بزرگ جهان علاقه‌مندند موضوع را مسالمت‌آمیز حل کنند. وقتی حربه تحریم‌ها و چشم‌اندازی برای دیپلماسی وجود دارد کسی به دنبال جنگ نیست (از همه کمتر آمریکا) حتی اگر کوچک‌ترین امیدی به تغییر ایران نباشد. در روند رهایی آمریکا از 2 جنگی که طولانی‌ترین و بی‌فایده‌ترین جنگ‌های تاریخ بودند، باراک اوباما تلاش دارد به هر قیمتی شده از گرفتار شدن آمریکا در جنگی دیگر پرهیز کند. در ادامه این گزارش نویسنده با اشاره به اظهارات جنگ‌طلبانه رامنی علیه ایران نوشته است: شک دارم پنتاگون و سازمان سیا به میزان ریسک کار خود در دادن رهنمود و توصیه به «میت رامنی» آگاه بوده یا مشاوران سیاسی او به بی‌ثباتی که به‌دنبال حمله آمریکا حاصل میشود فکر کرده باشند، حداقل این است که قیمت نفت افزایش می‌‌یابد و همچنین بازارهای مالی در سراشیبی سقوط قرار می‌‌گیرند. بنابراین کمپین تبلیغاتی «میت رامنی» تمرکز خود را بیشتر روی یک ریسک عاقلانه مانند مخالفت با دولت می‌‌گذارد. با توجه با چالش‌های داخلی که رئیس‌جمهور آینده با آنها روبه‌رو است دلیل کافی وجود دارد که باور کنیم جنگ با ایران در درجه اول اهمیت نیست.
جنگ با ایران غیرعقلانی است
نویسنده این مقاله در ادامه با اشاره به اختلافات درونی در جامعه رژیم صهیونیستی درباره حمله به ایران نوشته است: اینکه بر سر عاقلانه بودن حمله اسرائیل بدون تایید آمریکا یا هر نوع گزینه نظامی بدون نقش برجسته آمریکا درون اسرائیل اختلافات جدی وجود دارد، اتفاقی مثبت ارزیابی میشود. هوشیاری ایران را هم به این اضافه کنید وقتی که جامعه بین‌المللی را درباره مقاصد هسته‌ای و مراحل غنی‌سازی‌اش مردد می‌‌گذارد و این را کامل کنید با علاقه طبیعی آمریکایی‌ها در این روزها که به جای جنگ به دنبال حل مسالمت‌آمیز مساله‌اند و در سال آینده نسخه‌ای را برای دیپلماسی آماده می‌‌کنند و نه درگیری. در ادامه این گزارش آمده است: مساله این است: بدون تلاش بیشتر ایران برای دستیابی به سلاح‌های هسته‌ای، هیچکس به غیر از اسرائیل تمایلی به شروع جنگ ندارد و این مساله که چه کسی توان بیشتری در حل مساله ایران دارد، در حال حاضر به طور آشکارا در کمپین‌ها و مناظرات عنوان میشود، احتیاط شعار حال حاضر است. اگر رئیس‌جمهوری در آمریکا بخواهد جلوی دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای را بگیرد نیازمند نیروی نظامی است. او قطعا قبل از آن هر روشی را امتحان می‌‌کند، از جمله مذاکره مخفیانه مستقیم با حکومت ایران. البته فکر کنم هنوز کار به آنجا نرسیده است. آروین دیوید میلر در ادامه حتی پا را فراتر نهاده و این پیشنهاد را مطرح می‌‌کند که حتی می‌‌توان با ایران دارای بمب هسته‌ای نیز کنار آمد: ما باید به 2 انتخاب فکر کنیم؛ جلوی ساخت بمب را گرفتن یا کنار آمدن با آن. باید توافقی بر سر مساله غنی‌سازی از سوی طرف قوی‌تر صورت بگیرد زیرا اگرچه در استفاده از نیروی نظامی ریسک وجود دارد اما قطعا انفعال هم خطرناک است. با توجه به این حقیقت که هم اوباما و هم رامنی مکرراً خود را متعهد می‌‌دانند که جلوی دستیابی ایران به سلاح را بگیرند، عدم موفقیت در این کار ضربه سختی به اعتبار آمریکا وارد می‌‌کند. در نظر داشته باشید که این سومین دولتی است که قول داده جلوی برنامه هسته‌ای ایران را بگیرد.
حمله اسرائیل بی‌فایده است
در ادامه این مقاله آمده است: اگر حمله نظامی به ایران توسط اسرائیل یا آمریکا در نهایت مورد بررسی قرار گیرد، 2 مساله وجود دارد که باید به آنها رسیدگی شود. این چیزی است که ما در نهایت تلاش می‌‌کنیم به آن دست یابیم. اگر خواست ایران برای دستیابی به سلاح یک مساله هویتی است که دلیل آن عدم امنیت در منطقه و شور و غرور ملی است چه چیزی ایران را از ادامه برنامه تسلیحاتی‌اش بازخواهد داشت (این بار با مشروعیت بیشتر و اراده قوی‌تر) و دوم اینکه وقتی دانش لازم را به دست آورده و در پروسه‌های علمی و تکنیکی به مهارت رسیده، چگونه میشود این اطلاعات و علم را از هوش و حافظه چنین جامعه‌ای برد؟ به نظر میرسد جز تغییر شخصیت سردمداران ایران راه دیگری وجود ندارد. یک حمله از سوی اسرائیل در حقیقت شبیه چیدن علف است. ایرانی‌ها دوباره تخم را کاشته و علف دوباره رشد می‌‌کند. این منطق توجه به گزینه نظامی را منتفی نمی‌کند. مذاکره ارجحیت دارد اما حتی این نمی‌تواند تضمینی بدهد که آمریکا با این دید که ایران از سلاح هسته‌ای دست‌کشیده پس دست از حمایت از اسرائیل بردارد.
اگر الان حکومت شاه بود ایران مجهز به سلاح اتمی بود
در بخش دیگری از این مقاله نویسنده با اشاره به اختلافات ریشه‌ای ایران و آمریکا نوشته است: ایران خود را نیازمند امنیت و محق می‌‌داند. اگر در سال 1979 آیت‌الله خمینی حکومت شاه را سرنگون نکرده بود در این صورت ایران اکنون حکومتی مجهز به سلاح هسته‌ای داشت و حتی اگر شما به طریقی مشکل سلاح هسته‌ای را حل کنید، مسائل گوناگون دیگری هم هستند؛ از دخالت ایران در امور کشورهای همسایه گرفته تا حمایت از تروریسم که این اختلاف ایران و غرب را پابرجا می‌‌کند. در پایان این مقاله تصریح شده است: داشتن سلاح هسته‌ای یا نداشتن آن؛ این وضعیت احتمالا ادامه یک جنگ سرد میان ایران و غرب را تضمین می‌‌کند و در حال حاضر ممکن است به جنگ واقعی هم تبدیل شود. اگر بخواهم پیش‌بینی کنم، به‌هرحال باید بگویم برنامه هسته‌ای ایران در سال آینده در یک فضای گرگ و میش قرار دارد. چیزی بین راه افتادن جنگ که هیچکس خواهان آن نیست و حاصلی هم ندارد؛ و مذاکره و تحریم که تا به حال نتوانسته جلوی تلاش حکومت ایران برای رسیدن به ظرفیت هسته‌ای را بگیرد.
ناتوانی اوباما در مهار ایران هسته‌ای
نشریه فارین پالیسی همچنین در مطلب دیگری به قلم جیمی فلای درباره رویکرد اوباما در قبال برنامه هسته‌ای ایران نوشته است: سیاست‌های «پشت صحنه اوباما» که مقامات دولت وانمود می‌‌کردند گزینه‌ای بهتر، امن‌تر و ارزان‌تر از سیاست‌های «جورج بوش» است به افزایش ستیزه‌جویی در سراسر منطقه دامن زد. ستیزه‌جویی که تنها یکی از نتایج آن به مرگ 4 نفر از مقامات آمریکایی در 11 سپتامبر منجر شد. عملکردهای ظاهرا بشردوستانه اوباما در لیبی چیزی جز شعار نیست زیرا در حالی که مخالفان اسد و متحدان آمریکا در منطقه مایل به دخالت مستقیم ایالات متحده بودند، اوباما هیچ اقدام مستقیمی را برنامه‌ریزی نکرد. او به‌طور متوالی متحدان خود را تنها گذاشت. او حتی در دفاع از منافع آمریکا نیز عملکرد ضعیفی داشته است. در حالی که توانایی‌های هسته‌ای ایران روز به روز افزایش می‌‌یابد، ناتوانی دولت اوباما در مهار این شتاب بیشتر آشکار میشود و این مساله موجب شکاف میان ایالات متحده و دولت اسرائیل
شده است.